II SAB/Sz 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. S. na przewlekłość postępowania Dyrektora Zakładu Karnego w N. w przedmiocie świadczeń zdrowotnych postanawia: odrzucić skargę S.S. pismem z dnia 19 października 2014r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przewlekłość postępowania Dyrektora Zakładu Karnego. W uzasadnieniu skargi podał, iż skarży przewlekłość organu w załatwieniu jego wniosku z dnia 1 lipca 2014r. w sprawie braku doprowadzenia skarżącego do skorzystania z opieki zdrowotnej w Zakładzie Karnym, w którym przebywa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.". Z treści wskazanego przepisu wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest przewlekłość postępowania Dyrektora Zakładu Karnego w załatwieniu wniosku S. S. z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawie braku doprowadzenia skarżącego do skorzystania z opieki zdrowotnej w Zakładzie Karnym, w którym przebywa. Tak zakreślony przedmiot sprawy oznacza, że dotyczyła ona postępowania skargowo–wnioskowego, regulowanego przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności w nim podejmowanych nie stosuje się przepisów Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu skargi (art. 238 § 1 K.p.a.), które także nie jest decyzją administracyjną ani aktem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie Działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r., II OSK 2692/11, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga S. S. zarzucająca Dyrektorowi Zakładu Karnego przewlekłość postępowania w załatwieniu jego skargi z dnia 1 lipca 2014r. nie może być rozpoznana przez sąd administracyjny, gdyż dotyczy ona opisanego wyżej postępowania skargowego. W sprawie tej, żaden przepis prawa nie przewiduje obowiązku podjęcia przez organ działania w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., tj. wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Prawo skazanego do składania wniosków, skarg i próśb przewidziane jest w art. 102 pkt 10 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy, zgodnie z którym skazany ma prawo w szczególności do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Uszczegółowienie zasad składania oraz załatwiana skarg i wniosków nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 poz. 647), które wskazuje organy właściwe w tych sprawach, terminy załatwienia skarg jak i organy sprawujące nadzór nad jednostką do której skierowano skargę. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach skarg na przewlekłość postępowania organów administracji penitencjarnej uregulowanego wskazanym wyżej rozporządzeniem. Zarzucana przez skarżącego przewlekłość Dyrektora Zakładu Karnego nie dotyczy sprawy, w której organ zobowiązany byłby do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd postanowił jak w sentencji.