II SAB/Sz 149/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpatrzeniu w dniu 10 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. O. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 września 2021 r., V. O., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody Z w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę dla skarżącego. Zarzucił w nim organowi administracji rażące naruszenie terminów przewidzianych na załatwienie sprawy oraz oświadczył, iż wniosek w przedmiotowej sprawie został wniesiony w dniu 25 lutego 2021 r. Natomiast w dniu 25 czerwca 2021 r. do Z. Urzędu Wojewódzkiego w S. zostało wysłane ponaglenie, które nie przyniosło żadnych rezultatów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z wniósł o jej oddalenie wskazując, iż wniosek zawierał braki formalne, które dotychczas nie zostały uzupełnione wskutek czego nie termin na rozpatrzenie stawy nie rozpoczął biegu. Organ administracji oświadczył ponadto, iż w Zachodniopomorskim Urzędzie Wojewódzkim w S. korespondencja jest rejestrowana w urzędowym Elektronicznym Systemie Zarządzania Dokumentacją. W oparciu o treść tego rejestru ustalono, że do Urzędu nie wpłynęło ponaglenie w sprawie wskazywanej przez skarżącego. Zarządzeniem z dnia 2 listopada 2021 r. Przewodniczący Wydziału II Sądu wezwał skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie oraz zobowiązał do nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania, pod rygorem uznania, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 23 listopada 2021 r. Do dnia dzisiejszego, mino upływu terminu, skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi oraz nie przekazał dokumentów objętych wezwaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej "k.p.a."). Przepis ten stanowi, że stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20 i 23 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 950/19, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzecznia.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd przyjął, że skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu odwoławczego, stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., musi poprzedzać opisany wyżej środek prawny. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony. Z treści odpowiedzi na skargę organu jak i nadesłanych akt sprawy nie wynika, aby przed złożeniem skargi skarżący wniósł ponaglenie, zaś na wezwanie Sądu do wykazania, czy przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, skarżący nie odpowiedział. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.