II SAB/Sz 150/14

Dnia 30 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w przedmiocie wypowiedzenia umowy dzierżawy części obwodu łowieckiego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. T. C. pismem z dnia [...] r. skierowanym do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych[...] , w punkcie pierwszym – poinformował, że wypowiada Kołu Łowieckiemu [...] dzierżawę należącego do niego terenu gospodarstwa, w punkcie drugim - wniósł o usunięcie z terenu gospodarstwa rolnego ambony, w punkcie trzecim - zakazał wstępu na teren myśliwym z Koła łowieckiego bez jego upoważnienia, zaś w punkcie czwartym - oświadczył, że oczekuje wypowiedzenia dzierżawy w formie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych poinformował T. C., że nie posiada kompetencji do wypowiedzenia kołu łowieckiemu umowy dzierżawy części obwodu łowieckiego. W dniu [...] r. T. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w przedmiocie wypowiedzenia umowy dzierżawy części obwodu łowieckiego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wprawdzie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych uznał, że nie posiada kompetencji do wypowiedzenia umowy dzierżawy obwodu łowieckiego, tym nie mniej nie wskazał stronie, który organ posiada takie kompetencje ani też nie odesłał pisma do właściwego organu, czym naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (§ 3). W świetle powyższego przepisu, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771). Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych polegająca na niezałatwieniu pisma skarżącego, zawierającego wypowiedzenie umowy dzierżawy części obwodu łowieckiego, w formie przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, wskazany w skardze przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem sprawa wypowiedzenia umowy dzierżawy nie mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej jak również w kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Brak jest bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby na Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych obowiązek podjęcia w sprawie wypowiedzenia umowy dzierżawy decyzji administracyjnej bądź innego aktu o charakterze władczym czy też czynności z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013, poz. 1226 ze zm.) obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego. Obwody łowieckie wydzierżawiają, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz właściwej izby rolniczej: 1) obwody łowieckie leśne - dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe; 2) obwody łowieckie polne - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej; 3) obwody łowieckie znajdujące się na terenie więcej niż jednego powiatu - starosta powiatu, na terenie którego znajduje się największa część obwodu łowieckiego (art. 29 ust. 1). Z kolei art. 29a ww. ustawy określa treść umowy dzierżawy obwodu łowieckiego (ust. 1) oraz sytuacje, w których umowa ta ulega rozwiązaniu (ust. 2), przewidując, że w kwestiach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące dzierżawy (ust. 3). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że umowa dzierżawy obwodu łowieckiego, choć jej elementy podlegają pewnym ograniczeniom na podstawie przepisów ustawy - Prawo łowieckie, to stanowi de facto umowę cywilnoprawną, zatem Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych jako reprezentant Skarbu Państwa podejmuje działania w tym zakresie nie jako podmiot władczy lecz jako podmiot prawa cywilnego. Z art. 29a ust. 3 ustawy - Prawo łowieckie wynika wprost, że w sprawach, których przedmiotem jest umowa dzierżawy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, który to reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Tymczasem właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania kwestii wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. Wobec powyższego stwierdzić należy, że dochodzenie wszelkich roszczeń związanych z umową dzierżawy obwodu łowieckiego powinno odbywać się przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy, skoro przedmiot niniejszej sprawy nie należy do właściwości sądu administracyjnego, zatem skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.