II SAB/Sz 151/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy T.C pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność "organów administracji publicznej" w tym Komendanta Miejskiego Policji w związku z nie dotrzymaniem terminu rozpatrzenia sprawy, nie rozpoznania i nie załatwienia sprawy merytorycznie i nie wydania do dnia dzisiejszego wiążącej decyzji, postanowienia lub też innego aktu i nie podjęcia stosownych czynności w zgłaszanych przez skarżącego sprawach. Jednocześnie skarżący wniósł o nakazanie wymienionemu organowi udzielenie merytorycznej odpowiedzi, wydania wiążącej decyzji lub postanowienia i naprawienia zagrożeń i patologii występujących w ruchu drogowym. Ponadto wyciągnięcie odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa stosunku do osób zawinionych. T.C. zarzucił organowi działanie niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący zaznaczył, że już w [...] roku sygnalizował różnym władzom i urzędom, w tym Komendantowi Miejskiemu Policji, nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa na drogach. Jednak, zdaniem skarżącego, organy nie podjęły żadnych działań związanych z usunięciem nieprawidłowości występujących na drogach ani nie odpowiedziały na pisma skarżącego oraz nie zajęły żadnego stanowiska. Ponadto skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji przedstawił sposób postępowania związany z otrzymanymi za pośrednictwem poczty elektronicznej wiadomościami od T.C., a następnie wyjaśnił, że wszystkie przekazane drogą elektroniczną informacje zostały wykorzystane przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji. W ocenie organu wymienione informacje stanowią cenny materiał źródłowy w procesie podejmowania działań zmierzających do poprawy stanu bezpieczeństwa na terenie miasta [...]. Ponadto zdaniem organu z treści przekazanych informacji nie dopatrzono się elementów świadczących o wnoszeniu skargi przez nadawcę, gdyż miały one stanowić wyłącznie materiał informacyjny. Komendant podniósł, że analiza zgromadzonego materiału wskazuje iż wnioski T.C. realizowane były przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji oraz przesyłane do właściwych organów, jednocześnie organ przyznał, że nie dopełniono obowiązku powiadamiania o tym fakcie wnioskodawcy. Skarżący wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, w złożonym urzędowym formularzu PPF rozszerzył jego zakres wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Nie oceniając sytuacji finansowej wnioskodawcy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stosownie do którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Ponadto z treści powołanego artykułu wynika, że badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy winno być poprzedzone badaniem skargi pod kątem jej bezzasadności. Jednocześnie należy podnieść, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie powyższego przepisu dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Należy przy tym wskazać, że ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu podjętym na podstawie powołanego art. 247 nie oznacza merytorycznego rozpoznania skargi /por. M. Niezgódka – Medek, Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. Wolters Kluwer 2006, s. 558/. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji polegająca w ocenie skarżącego, na niepodjęciu działań związanych z usunięciem nieprawidłowości występujących na drogach poprzez "merytoryczne załatwienie sprawy". Jednocześnie skarżący wniósł o wyciagnięcie odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej w stosunku do osób zawinionych. Zdaniem Sądu powyższa skarga, w której T.C. kwestionuje rzetelność wykonywanych zadań przez Komendanta Powiatowej Policji oraz pracowników tego organu stanowi o wniesieniu tzw. skargi powszechnej, przewidzianej w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a.". Stosownie do treści art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarga T.C. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż dotyczy postępowania skargowo – wnioskowego regulowanego Działem VIII k.p.a. Postępowanie to różni się od zwykłego postępowania administracyjnego, gdyż w odróżnieniu od niego nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia administracyjnego, lecz jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, kończącym się jedynie zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Wskazane zawiadomienie nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego w postępowaniu administracyjnym, ani również do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych art. 247 może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. post. NSA z 6 kwietnia 2006 r., sygn. I OZ 413/06, publ. Lex nr 299475/. Uznając zatem, że skarga T.C. podlega odrzuceniu, wobec tego zdaniem Sądu zachodzi przesłanka przewidziana w art. 247 ustawy W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.