II SAB/Sz 151/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta K. w przedmiocie sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić wniosek. R. O. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając Prezydentowi Miasta bezczynność i przewlekłość postępowania w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że przepisy prawa administracyjnego nie mają zastosowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Powołany przepis znajduje zastosowanie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (art. 58 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy. Skarga R. O. została wniesiona w sprawie na bezczynność i przewlekłość organu gminy w przedmiocie sprzedaży lokalu mieszkalnego. W związku z tym należy podkreślić, że w świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku, gdy rzecz dotyczy sprawy administracyjnej w postępowaniu, kończącym się wydaniem decyzji, postanowienia albo innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zasady wykupu mieszkań komunalnych określają uchwały poszczególnych dzielnic lub gmin w danej miejscowości, które wydawane są na podstawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Sprzedaż nieruchomości należącej do gminy jako jednostki samorządu terytorialnego jest jedną z form prawnych zarządzania nieruchomościami, stanowiącymi mienie komunalne. Stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) organem uprawnionym do reprezentowania gminy w sprawach gospodarowania nieruchomościami jednostek samorządu terytorialnego jest organ wykonawczy gminy, tj. wójt, burmistrz, prezydent. Jednakże procedura zbywania nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego mieści się w sferze prawa cywilnego. Stosownie do art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprzedaż nieruchomości wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Podstawą do kwalifikacji aktu z zakresu administracji publicznej jest regulacja w przepisach prawa materialnego, które umocowują organ administracji publicznej do wydania jednostronnego aktu w przedmiocie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej procedurze zarówno organ gminy, jak i podmiot zainteresowany nabyciem lokalu z zasobu gminy występują w charakterze równorzędnych podmiotów. Taka forma działania organu gminy wyklucza możliwość dochodzenia przez potencjalnego nabywcę lokalu swojego interesu prawnego zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym, co w konsekwencji czyni niniejszą skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika zatem oczywista bezzasadność skargi R. O., co oznacza, że żądanie skarżącego o przyznanie prawa pomocy, nie może zostać uwzględnione. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.