II SAB/Sz 153/09

Dnia 10 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji p o s t a n a w i a odrzucić skargę Uzasadnienie: Pismem z dnia [...]r. T. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organów administracji publicznej, w tym Komendanta Wojewódzkiego Policji zarzucając niedotrzymanie terminu rozpatrzenia sprawy, nierozpoznanie i niezałatwienie sprawy merytorycznie i niewydanie do dnia dzisiejszego wiążącej decyzji, postanowienia lub innego aktu oraz niepodjęcie stosownych czynności w sprawach zgłaszanych przez skarżącego. W skardze skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do naprawienia zagrożeń występujących w ruchu drogowym, wyciągnięcia konsekwencji przewidzianych w przepisach prawa (odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej) w stosunku do "osób zawinionych" i wymierzenia grzywny w stosunku do osób odpowiedzialnych za stwarzanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wydania wiążącego w tych kwestiach rozstrzygnięcia. Uzasadniając skargę T.C. wyjaśnił, że już [...]r. sygnalizował różnym władzom i urzędom nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa na drogach. Skarżący podkreślił, że żaden z organów nie podjął działań w celu usunięcia na drogach wskazanych nieprawidłowości i nie udzielił odpowiedzi na złożone w tej kwestii pisma. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że skarżący nie występował do Komendanta z pismami spełniającymi wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego, na które to organ byłby zobowiązany udzielić odpowiedzi. Nadesłane przez T. C. pisma, za pośrednictwem poczty elektronicznej, miały charakter jedynie informacyjny, nie były opatrzone certyfikowanym podpisem elektronicznym oraz nie zawierały adresu wnoszącego pismo. Ponadto z korespondencji tej nie wynikło, że autor oczekuje na odpowiedź. Zgłoszone drogą poczty elektronicznej informacje dotyczące sposobu parkowania pojazdów służbowych policji jak i prywatnych samochodów funkcjonariuszy, Komendant poddał szczegółowej analizie i uwagi z nich wynikające wdrożył do realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skuteczność uruchomienia procesu oceny przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego bezczynności organu administracji publicznej uwarunkowana jest dopuszczalnością skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wskazane w pkt 1-5 powołanego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Stosownie do powyższego, sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie, jak wynika ze skargi, skarżący kwestionuje rzetelność i terminowość wykonywania zadań przez Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji . W ocenie Sądu intencją skarżącego było zatem wniesienie skargi powszechnej, o której mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa. W myśl art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy. Mieścić się tu mogą również skargi wnoszone do organów wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zakresie ich władztwa administracyjnego w przedmiocie ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach, na przykład opiniowaniem pracy Policji zajmuje się komisja bezpieczeństwa i porządku powołana w celu realizacji zadań starosty wynikających z ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) z zakresie zwierzchnictwa nad powiatowymi służbami, inspekcjami i strażami oraz zadań określonych w ustawach w zakresie bezpieczeństwa i porządku (vide: W. Kotowskiego "Ustawa o Policji. Komentarz" ABC Warszawa 2004 r. s. 140-141). Tryb skargowy jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone prowadzone jest przez organy administracji publicznej, które nie wydają w kwestii skargi rozstrzygnięcia, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Skarga z art. 227 kpa jest zatem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1064/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznawanie skarg powszechnych wniesionych w trybie działu VIII kpa, nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli, ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.