II SAB/Sz 159/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. C. na bezczynność Sejmiku Województwa Z. w przedmiocie zmiany uchwały dotyczącej podziału Województwa Z. na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę. Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego podjął w dniu 25 czerwca 2013 r. uchwałę nr XXVI/362/13 w sprawie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie. Pismem z dnia [...] T.C. zwrócił się do Wiceprzewodniczącego Sejmiku z wnioskiem o zmianę ww. uchwały, poprzez wyłączenie należących do niego gruntów z obwodu łowieckiego nr [...]. Z uwagi na brak podjęcia jakichkolwiek działań w związku ze złożoną "interpelacją obywatelską", T.C. nadał w urzędzie pocztowym w dniu [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego, zwracając się o: 1) ukaranie winnego bezczynności, 2) nakazanie organowi załatwienia sprawy, albo rozpatrzenie przez sąd, w trybie przepisów K.p.a., wniosku zawartego w piśmie z dnia 20 lipca 2015 r., tj. o wyłączenie z obwodu łowieckiego nr [...] jego gospodarstwa, 3) usunięcie nielegalnie wybudowanych przez Koło Łowieckie [...] ambon, 4) stwierdzenie nieważności uchwały z dnia 25 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wnosząc o jej odrzucenie podniósł, że skarga na bezczynność sejmiku w przedmiocie unieważnienia uchwały w sprawie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie jest niedopuszczalna, gdyż podjęcie takiej uchwały nie jest obowiązkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powołanego przepisu wynika wprost, że skarga na bezczynność nie obejmuje działań organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w pkt 5 i 6. Zgodnie z § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Do takich regulacji należy ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 1392), która w art. 91 ust. 1 przewiduje skargę na bezczynność organu samorządu województwa w razie niewykonywania przez ten organ czynności nakazanych prawem. Stosownie do art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z kolei w myśl art. 91 ust.1 ww. ustawy, przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowane jest stanowisko, że sformułowanie "czynności nakazane prawem" zawiera w sobie element obligatoryjności tych czynności (por. postanowienia NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2817/12 oraz z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1501/11, dostępne w Internecie). Oznacza to, że skarga na bezczynność w tym zakresie jest dopuszczalna, o ile przepis prawa nakłada na organ jednostki samorządu terytorialnego obowiązek (a nie uprawnienie) podjęcia określonych czynności, w tym np. uchwał lub zarządzeń. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego w przedmiocie wnioskowanej przez skarżącego zmiany uchwały dotyczącej podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie, poprzez wyłącznie należących do strony gruntów z obwodu łowieckiego nr [...]. W ocenie sądu, nie budzi żadnych wątpliwości, że sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 i pkt 9 P.p.s.a. Przy czym podstawy wniesienia skargi nie może stanowić także przepis art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Podjęcie uchwały zmieniającej granice obwodu łowieckiego niewątpliwie mieści się w zakresie kompetencji sejmiku województwa, ale do działań uchwałodawczych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.), podziału na obwody łowieckie oraz zmiany granic tych obwodów dokonuje w obrębie województwa właściwy sejmik województwa, w drodze uchwały, po zasięgnięciu opinii właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i Polskiego Związku Łowieckiego, a także właściwej izby rolniczej. Jednakże przepisy tej ustawy, ani żadnej innej, nie nakazują organowi stanowiącemu województwa, jakim jest sejmik, zmiany treści podjętych przez niego uchwał w sytuacji złożenia stosownego wniosku przez mieszkańca województwa. Wprawdzie organ może wydać uchwałę o zmianie granic obwodu łowieckiego, ale nie jest to jego obowiązek lecz uprawnienie. W aktualnym stanie prawnym brak jest nie tylko przepisu, który nakładałby na sejmik obowiązek podjęcia oczekiwanej przez skarżącego uchwały, jak też i udzielenia w tej formie, bądź jakiejkolwiek innej, odpowiedzi na jego wniosek. Z przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie wynika bowiem uprawnienie skarżącego do żądania określonego działania organu samorządu województwa, które odpowiadałoby obowiązkowi tego organu. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie na bezczynność Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego jest niedopuszczalna, a zatem podlega odrzuceniu. Na marginesie sąd nadmienia, że środkiem prawnym służącym kwestionowaniu uchwał jednostki samorządu województwa jest skarga, o jakiej mowa w art. 90 ust.1 ustawy o samorządzie województwa. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.