II SAB/Sz 16/10

Dnia 18 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie przekazania pisma Wojewodzie p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] wpłynęło do Urzędu Miejskiego w [...] pismo J.C. skierowane do Wojewody [...], "za pośrednictwem Pani Przewodniczącej Rady", w którym zwrócił się o uchylenie uchwały Rady Miejskiej w Łobzie Nr LI/334/2010 w sprawie uznania za nieuzasadnione skarg J.C. na działalność Burmistrza Łobza i Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łobzie. Przewodniczący Rady Miejskiej w Łobzie w dniu [...] przesłał pismo J.C. Wojewodzie [...] , o czym poinformował wnioskodawcę. W dniu [...] J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Przewodniczącej Rady Miejskiej w [...], " która celowo i umyślnie w sprawie Nr [...] pozostawiła bez biegu i rozpoznania pisma skarżącego", w tym "z dnia [...] do Pana Wojewody [...] o uchylenie fałszywej uchwały z 26.03.10 - Rady Miasta". W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie, gdyż wniesione przez skarżącego w dniu [...] pismo o uchylenie uchwały Nr LI/334/2010 Rady Miejskiej w Łobzie z dnia 26 marca 2010 r. zostało przekazane Wojewodzie [...] w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organów przysługuje więc tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4, tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a), a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (p. Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Innymi słowy skarga na bezczynność organu przysługuje w sytuacji, w której zobligowany jest on do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ww. ustawy i pomimo ciążącego na nim obowiązku pozostaje w zwłoce. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy. J.C wniósł skargę na bezczynność Przewodniczącej Rady Miejskiej w [...] w zakresie pozostawienia bez biegu i rozpoznania jego pisma z dnia [...] skierowanego do Wojewody [...], zawierającego wniosek o uchylenie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]. Na wstępie należy dodać, że Przewodnicząca Rady nie jest organem gminy, a jej zadaniem jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady ( art.19 ust.2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn.zm. ). W przypadku wniesienia pisma zaadresowanego do organu administracji publicznej, za pośrednictwem innego organu, przekazanie tego pisma odbywa się za pomocą pisma przewodniego ( art.231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) , które nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, nie jest bowiem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów Kodeksu, jak również nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, do której organ był prawnie zobowiązany. W sprawach dotyczących trybu skargowego, w tym także w sprawie przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII nie mieszczą się w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Czynność przekazania pisma (skargi, wniosku) ma na celu tylko i wyłącznie spowodowanie podjęcia przez organ, do którego pismo to zaadresowano, czynności związanej z nadaniem właściwego biegu pismu w celu rozstrzygnięcia o żądaniu w nim zawartym, a pismo przewodnie sporządzone na okoliczność przekazania, stanowi jedynie informację i nie rozstrzyga o organie właściwym, w sytuacji gdy sam skarżący organ taki wskazał. W związku z powyższym, pismo przewodnie organu dotyczące przekazania wniesionego podania, wskazanemu w tym podaniu organowi właściwemu, nie jest czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, której niedokonanie daje stronie składającej takie podanie prawo do skargi do sądu administracyjnego na bezczynność określoną w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.