II SAB/Sz 170/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie przygotowania projektu uchwały w sprawie liczby licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na rok 2009 na terenie miasta [...] postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] H. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie "naruszenia zakresu uznania administracyjnego, w sprawie wydania licencji taksówkowych w 2009 r.". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż bezczynność Prezydenta Miasta S. narusza jego uprawnienia wyrażone w art. 7, art. 22, art. 32, art. 20 i art. 61 Konstytucji w związku z art.30 ustawy o samorządzie gminnym i art. 6 ust.6 i 7 ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie ww. organu "do wydawania w 2009 r. licencji taksówkowych w ilości wynikającej z obowiązku działania organów władzy w granicach konstytucyjnych uznania administracyjnego oraz przedstawienia rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego jako realizacji uprawnienia obywatela do działania organów władzy w granicach zasady dialogu i zasady transparentności". W piśmie z dnia 21 listopada 2008 r. rozszerzył swoje żądanie o "ustanowienie zakazu wydawania licencji taksówkowych w 2009 r., w przypadku gdy organ nie jest w stanie przedstawić rachunku ekonomicznego miejscowego rynku". Natomiast w piśmie z dnia 28 listopada 2008 r. skarżący wniósł o zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego Rzeczpospolitej Polskiej oraz Trybunału Europejskiego o zgodność art. 6 ust.6 i 7 w związku z art. 18 ust 3 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz prawem wspólnotowym. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, wniósł o jej odrzucenie uznając, iż skarga nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwaną dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W świetle powyższego przepisu skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa [por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771] i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Prezydenta Miasta S. polegającą na zaniechaniu przez ten organ przedłożenia Radzie Miasta projektu uchwały oraz rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego. Zatem, należy stwierdzić, iż w skardze zarzucono Prezydentowi Miasta zaniechanie wydania lub dokonania, innego niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a., aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 30 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) o samorządzie gminnym stanowi, iż do zadań prezydenta miasta należy w szczególności przygotowywanie projektów uchwał rady gminy. W ocenie Sądu skierowane przez skarżącego do Prezydenta Miasta S. żądanie wystąpienia z inicjatywą uchwałodawczą nie rodzi po stronie organu obowiązku podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem żaden przepis prawa nie obliguje prezydenta miasta do przedłożenia w określonym terminie organowi stanowiącemu –radzie miasta projektu uchwały określającej ilość licencji taksówkowych oraz rachunku ekonomicznego. Tak więc żądanie skarżącego podjęcia ww. działań przez prezydenta miasta nie wszczyna postępowania, które mogłoby zakończyć się podjęciem czynności, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego. Inicjatywa uchwałodawcza prezydenta jest w istocie czynnością wstępną będącą elementem sformalizowanej procedury, prowadzącej do ewentualnego podjęcia przez radę miasta stosownej uchwały. Aktem, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej byłaby jedynie uchwała rady miasta, będąca następstwem podjętej przez prezydenta inicjatywy uchwałodawczej. Stosownie do treści ustawy o samorządzie gminnym należy przyjąć, że nie ma uzasadnienia teza, iż kontroli sądowej podlegają czynności procesowe poprzedzające wydanie uchwały, do jakich należy czynność przekazania projektu uchwały. Zatem w sytuacji, gdy strona składając skargę na bezczynność, nie ma podstaw prawnych żądania od organu podjęcia określonych czynności, uznać należy, że skarga taka jest niedopuszczalna. Należy wyjaśnić, iż powołane w skardze przepisy Konstytucji RP nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do prawotwórczych działań organów jednostek samorządu terytorialnego. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zadanie przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego oraz do Trybunału Europejskiego o zgodność art. 6 ust.6 i 7 w związku z art. 18 ust 3 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz prawem wspólnotowym Sąd stwierdza, iż takie czynności może podjąć tylko na etapie rozpoznania dopuszczalnej skargi i jedynie wówczas, gdy określone wątpliwości poweźmie sąd, a nie będą to tylko subiektywne odczucia skarżącego. W związku z powyższym, Sąd uznając skargę H. K. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.