II SAB/Sz 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. C. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie przekazania pisma postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...] "w trybie procedury prawa art.12 § 2 Kpa w zw. z art. 231 Kpa". W treści skargi skarżący zażądał usunięcia naruszenia prawa i zarzucił Przewodniczącemu Rady Miejskiej w [...] bezczynność polegającą na pozostawieniu bez biegu pisma z dnia [...], skierowanego za pośrednictwem Rady do Wojewody [...]. J.C. zarzucił również, że Przewodniczący Rady nie doręczył mu odpisu protokołu z sesji Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że pismo skarżącego z dnia [...] Rada Miejska w [...] rozpatrzyła na sesji w dniu [...] i podjęła decyzję o jego przekazaniu Wojewodzie [...]. Przedmiotowe pismo zostało przekazane Wojewodzie przy piśmie przewodnim z dnia [...], znak: [...]. Odnośnie kwestii nie doręczenia skarżącemu odpisu protokołu z sesji Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] Przewodniczący Rady wyjaśnił, że skarżący o taki odpis nie występował, a ponadto podczas sesji w dniu [...] Rada nie rozpatrywała żadnych spraw J.C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organów przysługuje więc tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4, tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a), a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W rozpoznawanej sprawie z treści skargi wynika, że J.C. zarzuca Przewodniczącemu Rady Miejskiej w [...] bezczynność w zakresie pozostawienia bez biegu jego pisma z dnia [...] (wniosku o wszczęcie postępowania), skierowanego do Wojewody [...]. Na wstępie wyjaśnić należy, że Przewodniczący Rady Miejskiej w [...] nie jest organem gminy, a jego zadaniem jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady (art.19 ust.2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.). W przypadku wniesienia pisma zaadresowanego do organu administracji publicznej, za pośrednictwem innego organu, przekazanie tego pisma odbywa się za pomocą pisma przewodniego (art.231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), które nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, nie jest bowiem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów Kodeksu, jak również nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, do której organ był prawnie zobowiązany. Przekazanie skargi organowi jest więc zwykłą czynnością techniczną. Spory w tym zakresie nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII Kpa nie mieszczą się w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Czynność przekazania pisma (skargi, wniosku) ma na celu tylko i wyłącznie spowodowanie podjęcia przez organ, do którego pismo to zaadresowano, czynności związanej z nadaniem właściwego biegu pismu w celu rozstrzygnięcia o żądaniu w nim zawartym, a pismo przewodnie sporządzone na okoliczność przekazania, stanowi jedynie informację i nie rozstrzyga o organie właściwym, w sytuacji, gdy sam skarżący organ taki wskazał. W związku z powyższym, pismo przewodnie organu dotyczące przekazania wniesionego podania, wskazanemu w tym podaniu organowi właściwemu, nie jest czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, której niedokonanie daje stronie składającej takie podanie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność określoną w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 ustawy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.