II SAB/Sz 231/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą w S. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą w S. do rozpoznania wniosku K. N. z dnia 1 sierpnia 2022 r. – w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą w S. na rzecz skarżącego K.N. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 1 sierpnia 2022 r. K. N. (dalej "skarżący") złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej (k.33-34) do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "organ") przez udostępnienie mu danych lub kopii dokumentów dotyczących finansowania przez NFZ świadczeń zdrowotnych Szpitala Powiatowego w S. (dalej "szpital") jakie wpłynęły do NFZ ze szpitala i za jakie szpital ten pobrał środku publiczne od NFZ w zakresie swojej działalności: 1. nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej za okres 15-25 lipca 2020 r.; 2. oddziału chorób wewnętrznych za okres 19-21 lipca 2020 r.. Skarżący domagał się wydania ww. informacji z podaniem: oznaczenia numeru księgi głównej świadczeniobiorców; daty przyjęcia i wypisu świadczeniobiorców lub udzielanych świadczeń medycznych "na każdym z ww."; kodów rozpoznania zasadniczego i współistniejącego wg ICD-10; wykonanych procedur z ICD-9; ilości wypisanych recept; ilości zapisanych skierowań do leczenia w innych jednostkach szpitalnych. W dniu 11 sierpnia 2022 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożony wniosek w postaci (k.30) : 1. świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej rozliczane są w formie miesięcznego ryczałtu. Szpital Powiatowy w S. za miesiąc lipiec 2020 r. otrzymał ryczałt w wysokości [...] zł ; 2. profil - choroby wewnętrzne - wchodzi w skład systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej i finansowany jest w formie ryczałtu. Ryczałt ww. szpitala za miesiąc lipiec 2020 r. wynosił [...] zł. Sposób ustalania ryczałtu dla wszystkich profili wchodzących w skład systemu określa rozporządzenie Ministra Zdrowia. Aktualne profile systemu zabezpieczenia oraz świadczenia możliwe do realizacji w ramach tych profili publikowane są na stronie organu w zakładce strona główna/Dla pacjenta/Leczenie/Gdzie się leczyć/Wojewódzka sieć szpitali https://www.nfz-szczecin.pl/dla_ news1313 wojewódzka_siec_szpiatli.htm. Wartości umów dostępne są na stronie https://www.nfz.gov.pl/0-nfz/informator-o-zawartych umowach/. Organ podał, że wniosek w pozostałej części nie dotyczy informacji publicznej. Organ podał, że księga główna zwana księgą choroby jest indywidualną dokumentacją medyczną. Tworzona jest w momencie przyjęcia do szpitala, zawiera informację o przebiegu hospitalizacji od momentu przyjęcia do momentu zakończenia i wypisu ze szpital. Informacje o świadczeniach udzielonych świadczeniobiorcom z podaniem numeru księgi głównej kwalifikują wnioskowaną informację do kategorii spraw prywatnych obejmujących dane wrażliwe. NFZ nie gromadzi dokumentacji medycznej pacjentów i nie posiada danych o wypisywanych receptach oraz skierowaniu pacjentów do leczenia w innych jednostkach. W piśmie z 16 sierpnia 2022 r. (k.26-27) skarżący poinformował organ, że złożył skargę na bezczynność organu, gdyż nie udostępniono mu informacji w żądanym zakresie, tj. z podaniem: oznaczenia numeru księgi głównej świadczeniobiorców; daty przyjęcia i wypisu świadczeniobiorców lub udzielanych świadczeń medycznych na "każdym z ww."; kodów rozpoznania zasadniczego i współistniejącego wgICD-10; wykonanych procedur z ICD-9. Skarżący podał, że uzyskał wcześniej taką informację od innego szpitala. Wskazał, że żądana informacja może zostać poddana anonimizacji. W piśmie z 19 sierpnia 2022 r. organ poinformował skarżącego, że udzielono mu informacji publicznej na złożony przez niego wniosek w dniu 11 sierpnia 2022 r. Organ podał, że dane w zakresie leczenia pacjentów – "częściowy nr ks. Głównej z dokumentacją medyczną wraz z pozostałymi danymi przypisanymi do ww. w postaci wykonanych procedur medycznych dla tych świadczeniobiorców"- nie są informacja publiczną. Organ wskazał, że księga główna zawiera informacje o przebiegu hospitalizacji pacjenta od momentu przyjęcia do mementu jej zakończenia i wypisu ze szpitala. Informacje o świadczeniach oraz metody leczenia poszczególnych pacjentów stosowane w danej placówce leczniczej nie mogą stanowić informacji publicznej. Taka informacja nie mieści się w żadnej z przykładowych kategorii informacji publicznej, do których odwołuje się art.6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ istotą leczenia jest indywidualne podejście do pacjenta (wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2016 r. o sygn. akt II SAB/Wa 1165/15). Organ podał, że uzyskanie informacji na temat własnego leczenia można uzyskać, składając wniosek w trybie art. 192 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. NFZ na żądanie świadczeniobiorcy informuje go o udzielonych mu świadczeniach opieki zdrowotnej oraz kwocie środków publicznych wydatkowanych na sfinansowanie tych świadczeń. W dniu 16 sierpnia 2022 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność organu wobec nieudzielenia mu informacji publicznej na złożony wniosek z 1 sierpnia 2022 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W ocenie skarżącego, żądana informacja nie stanowi ujawnienia danych osobowych (prywatnych) świadczeniobiorców. Organ może jej udzielić po uprzedniej anonimizacji. Skarżący wskazał, że od innego szpitala uzyskał podobne dane. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że nie żąda danych pacjentów, ale danych administracyjnych, na podstawie których szpital dokonał rozliczenia świadczeń. Dane te posłużą weryfikacji, gdyż szpital mógł dokonać nielegalnego pobrania środków publicznych za niewykonane procedury przy świadczeniobiorcach, których dotyczą oznaczenia wewnętrzne szpitala. Skarżący powołał się wyrok, który zapadł w postępowaniu z jego skargi przeciwko Rzecznikowi Praw Pacjenta w WSA w Warszawie w dniu 26 lipca 2022 r. o sygn. akt II SAB/Wa 51/22. Zdaniem skarżącego, organ jest podmiotem upoważnionym do udzielenia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takim organem jest też szpital. W ocenie skarżącego, wytworzone przez szpital dokumenty dla NFZ w celu rozliczenia świadczeń i procedur medycznych przy oznaczeniach z podaniem numerów ksiąg tych dokumentów stanowią informacje publiczną. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał wyrok WSA w Białymstoku z 3 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Bk 22/14. Skarżący podał, że szpital zobowiązany jest do elektronicznego przesyłania do NFZ sprawozdań z wykonanych świadczeń, które są przypisane do konkretnego świadczeniobiorcy wraz z jego danymi personalnymi, numerem administracyjnym księgi szpitala, jakie nadaje się na zbiorze dokumentacji medycznej przypisanej do pacjenta, tj. do każdej choroby wraz z danymi o czasie przyjęcia i wypisu pacjenta ze szpitala (przychodni) i kodami ICD-9 i ICD-10 udzielonych świadczeń i zastosowanych procedur. Wszystko powyższe jest przekształcane na punkty i łączy się z obliczeniem i wypłata na rzecz szpitala należności za udzielone świadczenia medyczne. Z tych należności utrzymywany jest szpital i jego personel oraz pacjenci. Żądana informacja istnieje zatem w systemie elektronicznym NFZ w zestawieniach tabelarycznych. Skarżący podał, że taką właśnie informację otrzymał od innego szpitala. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej w oparciu o dane będące w jego posiadaniu oraz wskazał, że część żądanej informacji nie ma charakteru informacji publicznej. Organ podał, że dokumentacja medyczna znajduje się w podmiocie udzielającym świadczeń zdrowotnych, który ją tworzy i udostępnia pacjentowi, bądź jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta, bądź podmiotom enumeratywnie wskazanym w art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2022 r. poz. 1876), dalej "ustawa o prawach pacjenta". Organ wyjaśnił, kto na podstawie art. 25 ustawy o prawach pacjenta uprawniony jest do przetwarzania dokumentacji medycznej. Organ podał, że NFZ nie gromadzi dokumentacji medycznej, która znajduje się w podmiocie leczniczym, który udziela świadczeń i udostępnia dokumentację medyczną. Do zadań NFZ należy w szczególności finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych i monitorowanie zawartych w tym celu umów. Organ poinformował skarżącego o przyczynach nieudzielenia informacji publicznej (informacja nie jest informacja publiczną bądź nie znajduje się w posiadaniu organu). Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, że przekazywane przez podmioty lecznicze informacje w zakresie udzielonych świadczeń-stosowanych procedur (Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10), tj. metody leczenia chorób stosowane w danej placówce leczniczej stanowią informację publiczną na podstawie art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem istota leczenia jest indywidualne podejście do każdego pacjenta. Tym bardziej, że żądane informacje dotyczyły ściśle określonego przedziału czasowego i wyszczególnionych świadczeń. Według organu, z wniosku nie wynikało, żeby pytania w nim zawarte dotyczyły standardów finansowania i udzielania świadczeń ze środków publicznych w Polsce, zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może służyć do uzyskania informacji o własnym leczeniu w konkretnym podmiocie, a do tego w istocie sprowadza się wniosek skarżącego. W piśmie procesowym z 18.10.2022 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę organu i wskazał, że nie podziela zawartego w niej stanowiska. W ocenie skarżącego, żądana informacja jest informacją publiczną. Przesłał w załączeniu informację wydaną mu przez Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego w K.. Podał również, że wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie niewydania mu dokumentów dotyczących jego leczenia, lecz to postępowanie nie ma związku z niniejsza sprawą. Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór dotyczy kwestii czy organ udostępnił skarżącemu żądaną informację na podstawie wniosku z dnia 1 sierpnia 2022 r. Według organu, żądana informacja została skarżącemu przekazana w dniu 11 sierpnia 2022 r. Organ wskazał, że wnioskowane informacje w części nie stanowiły informacji publicznej, o czym poinformował skarżącego. Ponadto organ podał, że nie był w posiadaniu części wnioskowanych informacji, o czym także poinformował. skarżącego. Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie udzielił mu żądanej informacji w zakresie w jakim wnosił on w ww. wniosku. Wskazać należy, że w skardze nie zostały podniesione zarzuty co do braku wypowiedzi organu w zakresie części żądania wniosku dotyczącej ilości wypisanych recept oraz ilości zapisanych skierowań do leczenia w innych jednostkach szpitalnych, co do której organ wskazał, że nie posiada ww. informacji z uwagi, że stanowią one część dokumentacji medycznej, którą dysponuje jednostka udzielająca świadczeń zdrowotnych. Sąd uznał zatem, że ww. okoliczność nie jest sporna. W ocenie Sądu, w tym zakresie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem w sposób poprawny. Organ udzielił też skarżącemu informacji, co wysokości przyznanego szpitalowi miesięcznego ryczałtu za lipiec 2021 r. za świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej oraz miesięcznego ryczałtu za lipiec 2021 r. dotyczącego świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie chorób wewnętrznych. Sporne pozostaje żądanie wydania informacji dotyczącej oznaczenia numeru księgi głównej świadczeniobiorców; daty przyjęcia i wypisu świadczeniobiorców lub udzielanych świadczeń medycznych na każdym z ww. świadczeń; kodów rozpoznania zasadniczego i współistniejącego wg ICD-10; wykonanych procedur z ICD-9. Zgodnie z art. 96 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm.), dalej "u.ś.o.z.f.ś.p.", Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) będący państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. W skład NFZ wchodzą: 1) centrala Funduszu; 2) oddziały wojewódzkie Funduszu. NFZ działa na podstawie ustawy i statutu (art. 96 ust. 7 u.ś.o.z.f.ś.p.). NFZ zarządza środkami finansowymi, o których mowa w art. 116 u.ś.o.z.f.ś.p. (art. 97 ust. 1 u.ś.o.z.f.ś.p.). Zakres działania NFZ określono w art. 97 u.ś.o.z.f.ś.p. Dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ jest organem NFZ na podstawie art. 98 ust. 1 pkt 4 u.ś.o.z.f.ś.p., kieruje oddziałem wojewódzkim NFZ i reprezentuje NFZ na zewnątrz na mocy art. 107 ust. 1 u.ś.o.z.f.ś.p. Zdania dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ określono w art. 107 ust. 5 u.ś.o.z.f.ś.p. Dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ jest zatem organem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.". Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przedmiot informacji publicznej określono w art. 6 u.d.i.p. i jest to katalog otwarty. Sposób udzielenia informacji publicznej określono w art. 7, art. 10 i art. 11 u.d.i.p. Termin udostępnienia informacji publicznej określono w art. 13 u.d.i.p, zaś formę udostępnienia informacji publicznej - w art. 14 u.d.i.p. Adresat wniosku, jeśli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu na tle przepisów u.d.i.p. ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Także jeśli pismo będące odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest fragmentarycznym, niepełnym odniesieniem się do żądanych przez wnioskodawcę informacji i tym samym nie wyczerpuje zakresu żądań wniosku, to należy przyjąć, że mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku w części, w jakiej zakres udzielonej informacji publicznej nie pokrywa się z zakresem żądanej informacji. Na równi bowiem z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego lub też wręcz nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyroki: WSA w Szczecinie z 5 września 2013 r., II SAB/Sz 20/13 oraz WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2013 r., II SAB/Bd). Analiza wniosku skarżącego wskazuje, że żąda on udostępnienia danych lub kopii dokumentów dotyczących udzielonych przez szpital świadczeń zdrowotnych finansowanych przez NFZ, jakie szpital złożył do organu w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej za okres 15 – 25 lipca 2020 r. oraz świadczeń zdrowotnych udzielonych na oddziale chorób wewnętrznych tego szpitala za okres 19-21 lipca 2020 r. wraz z oznaczeniem numeru księgi głównej świadczeniobiorców, daty przyjęcia i wypisu świadczeniobiorców lub udzielanych świadczeń medycznych na każdym z ww. świadczeń, kodów rozpoznania zasadniczego i współistniejącego wg ICD-10 oraz wykonanych procedur z ICD-9. Podkreślić należy, że skarżący nie domagał się podania danych osobowych pacjentów. W ocenie Sądu, organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożony wniosek zgodnie z przepisami u.d.i.p., a zatem pozostaje on w bezczynności. Udzielona przez organ informacja z 11 sierpnia 2022 r., choć z zachowaniem terminu z art. 13 u.d.i.p. nie była pełna z uwagi na niedokładne przeanalizowanie treści wniosku. Podkreślić należy, że ocenie Sądu pod kątem prawidłowości z przepisami u.d.i.p. poddane jest pismo (informacja) z 11 sierpnia 2022 r. organu, a nie udzielona przez organ odpowiedź na skargę. Jak wynika z akt organ udzielił informacji, co wysokości przyznanego szpitalowi miesięcznego ryczałtu za lipiec 2021 r. za świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej oraz miesięcznego ryczałtu za lipiec 2021 r. dotyczącego świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie chorób wewnętrznych. Jednakże informacja ta nie była przedmiotem wniosku skarżącego. Skarżący domagał się udostępnienia danych lub kopii dokumentów złożonych przez szpital do NFZ w zakresie wyżej opisanym. Jak słusznie wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Bk 22/14, przywołanym w skardze, informację publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a nawet te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Zatem, informacją publiczną mogą być co do zasady dokumenty (lub dane) pochodzące od innego podmiotu – szpitala, a znajdujące się w posiadaniu organu. Zdaniem Sądu, organ w pierwszej kolejności winien ustalić czy jest w posiadaniu danych lub dokumentów, które są przedmiotem wniosku skarżącego. Jeśli organ takich danych nie posiada winien powiadomić o tym skarżącego pismem. Jeśli organ takimi danymi (dokumentami) dysponuje winien rozważyć czy stanowią one informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Jeśli organ uzna, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej zawiadamia o tym skarżącego pismem. Gdy organ uzna, że żądana informacja stanowi informację publiczną powinien udostępnić ją skarżącemu zgodnie z przepisami u.d.i.p. po rozważeniu czy jest to informacja prosta czy też informacja przetworzona z ewentualnym zastosowaniem anonimizacji dokumentów (danych). Udzielona odpowiedź winna być jasna i nie budzić wątpliwości co do zajętego stanowiska organu względem poszczególnych żądań strony zawartych we wniosku. Okoliczność, że skarżący złożył do organu i innych podmiotów wnioski o udzielenie informacji publicznej nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność, że wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczy leczenia skarżącego w konkretnym podmiocie leczniczym, nie wynika z akt sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a., orzekł, że organ pozostaje w bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, świadczy o tym udzielenie skarżącemu odpowiedzi w terminie ustawowym, choć była ona niepełna. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 1 sierpnia 2022 r., poza częścią wniosku dotyczącą ilości wypisanych recept oraz ilości zapisanych skierowań do leczenia w innych jednostkach szpitalnych, gdyż w tym zakresie organ udzielił stosownej informacji – w terminie 14 dnia od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego na podstawie art. 200 p.p.s.a kwotę [...]zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.