II SAB/Sz 24/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Makowskiej od rozpoznania sprawy z jego skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 27/12 dotyczącej skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. w przedmiocie usunięcia naruszenia prawa postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego. Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 24/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę J.C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 27/12. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, sporządzoną osobiście, od ww. postanowienia sądu oraz wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Makowskiej od dalszego rozpoznania w sprawie II SAB/Sz 24/15. Według skarżącego, sędzia "celowo – wydawała w/w Fałszywe Postanowienie pomijając tu dowody 1 i 2,tj. (1) w sprawie został ustanowiony Adwokat z Urzędu vide Postanowienie Sądu z 27.02.15 sygn. akt II SA/Sz 38/15. (2) W tej sprawie pozostać Bez rozpoznania Zarządzenie Przewodniczącego II Wydz. z dn. 13.01.15 II Ko 104/10 pkt 2, zarządzenie tj. pismo z 27.XII.14 i sprawy II SA/Sz 107/13 i II SA/Sz 322/14". W dniu [...], sędzia NSA Elżbieta Makowska złożyła do akt sprawy oświadczenie, że nie zachodzi żadna z przyczyn jej wyłączenia z mocy art. 18 lub na podstawie art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności, ze skarżącym nie łączą jej żadne stosunki rodzinne, osobiste, towarzyskie ani jakiekolwiek inne, które mogłyby stanowić podstawę wyłączenia sędziego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucję wyłączenia sędziego z mocy samego prawa, reguluje art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który znajduje zastosowanie w związku z osobą sędziego w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 P.p.s.a.) Niezależnie od przyczyn wyżej wymienionych, sąd na podstawie art. 19 P.p.s.a., wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Przesłanki wymienione w art. 18 P.p.s.a. opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Zostały one wymienione w sposób enumeratywny, tworząc katalog zamknięty, który nie powinien być intepretowany rozszerzająco. Powiązania wskazane w powołanym wyżej art. 18 P.p.s.a., są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie, czynią prawdopodobnym przypuszczenie, iż rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Wyłączenie sędziego, czy to z mocy prawa, czy tak, jak w przedmiotowej sprawie na wniosek (strony lub sędziego), ma zapewnić rozpoznanie sprawy, przez sąd, w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych oraz nie mieli wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą (patrz. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010 r. str. 76 -77). W przypadku okoliczności, o której jest mowa w art. 19 P.p.s.a., nasuwającej wątpliwość co do bezstronności sędziego, musi być ona realna, a nie jedynie potencjalna, a ponadto uzasadniona obiektywnymi powodami, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez wnioskodawcę. Celem tej regulacji jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań natury osobistej, ekonomicznej, służbowej itp., na orzekanie w danym postępowaniu sądowym. Podkreślić należy, że zasadność przedmiotowego wniosku nie może się opierać na przywołaniu jakichkolwiek okoliczności, które zdaniem strony wyłączają sędziego od rozpoznawania danej sprawy, ale muszą to być okoliczności spośród przewidzianych w wyżej wymienionych przepisach P.p.s.a. W ocenie sądu, okoliczności przestawione przez skarżącego nie świadczą o konieczności wyłączenia od rozpoznania przedmiotowej sprawy sędziego NSA Elżbiety Makowskiej. Wniosek J.C. w żadnym fragmencie nie zawiera argumentacji, która wskazywałaby na jego zasadność. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 22 § 2 P.p.s.a. wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędzia Elżbieta Makowska złożyła wymagane oświadczenie wskazując, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jej bezstronności. Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, opubl. w OSN 1972, poz. 55). Sąd w składzie orzekającym pogląd ten w pełni podziela. Skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością jego wniosku. Oświadczenie sędziego i jego prawdziwość nie budzi żadnych wątpliwości, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w ww. przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (patrz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 896/10, opubl. w Lex nr 742152, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 779/13, opubl. w Lex nr 1437282). Z tych względów, sąd na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.