II SAB/Sz 40/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Stowarzyszenia A., G. M.-H., A. H., M. M., M. M. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę A. H. Stowarzyszenie [...] M. G. D., G.M-H., A. H., M. M., M. M. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Starosty w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w przedmiocie decyzji nr [...] z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla S. J. [...] Spółki [...] w W. dla budowy farmy wiatrowej S. J. I., składającej się z [...] elektrowni [...] W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na wezwanie sądowe w celu wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi, w piśmie z dnia 27 marca 2018 r. skarżąca G.M-H. wskazała, że jest właścicielem nieruchomości położonych w miejscowości S. J. o nr: [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz nieruchomości położonych w miejscowości N. J. nr: [...], [...], [...]. M. M., M. M. oraz G.M-H. są współwłaścicielami działek nr: [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym S. J.. A. H. jest właścicielem działek nr [...] w obrębie ewidencyjnym S. J.. M. M., A. H. i M. M. wskazali ponadto, że posiadają interes prawny w postępowaniu wywołanym skargą, gdyż domy mieszkalne znajdujące się na działkach nr: [...], [...], [...] [...] oraz na działce nr [...] w N. J., znajdują się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowych, objętej decyzją, co do której wszczęte zostało postępowanie o wznowienie. Podnieśli, że M. M., A. H. oraz M. M. posiadają prawo do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania elektrowni, jako spadkobiercy, którego realizacja może zostać wskutek oddziaływania wskazanych inwestycji ograniczona, ponieważ są już współwłaścicielami i już w najbliższym czasie będą przejmować w posiadanie nieruchomości, które są w posiadaniu ich matki G. M.– H.. W chwili obecnej na tym terenie gospodarstwo prowadzi A. H., który ma status młodego rolnika i wszystkie przywileje z tym związane. W odpowiedzi na wezwanie do ustosunkowania się do interesu prawnego skarżących, organ w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że za strony postępowania wznowieniowego uznał te same osoby, które były stronami w postępowaniu o wydanie decyzji. Wykaz osób uznanych za stronę postępowania administracyjnego znajduje się w aktach sprawy administracyjnej. Starosta uznał, że ww. Stowarzyszenie, A. H., M. M., M. M. nie mają interesu do wniesienia skargi. A. H., M. M. i M. M. nie są stronami postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...], zainicjowanego przez G. M. – H.. Poinformował, że w zakresie postępowania zakończonego decyzją nr [...] wydał postanowienie z dnia [...] r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu. Do pisma organ dołączył płytę CD zawierającą wykaz nieruchomości, przyjętych przez organ, których właściciele zostali uznani za strony postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr [...] oraz mapy obejmujące teren inwestycji oraz nieruchomości znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. W piśmie z dnia [...] r., wszyscy skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, w związku z faktem podjęcia przez organ postępowania wznowieniowego oświadczyli, że "w całej rozciągłości" podtrzymują wniesioną skargę na bezczynność Starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej: "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). W świetle ww. przepisów jednym z wymogów skutecznego złożenia skargi jest jej wniesienie przed podmiot, któremu przysługuje legitymacja do kwestionowania zaskarżonego aktu administracyjnego, bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania organu. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 może być nie tylko ten, kto wykaże swój interes prawny oparty na związku pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, ale również ten, kto wywiedzie go z prawa procesowego lub ustrojowego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego. Brak wykazania legitymacji skargowej powoduje odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym, jeżeli brak tej legitymacji jest ewidentny. Skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Interes prawny musi być interesem własnym, indywidualnym, aktualnym i wynikającym z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W sprawach dotyczących szeroko pojętego procesu inwestycyjno-budowlanego są to przede wszystkim inwestor/ właściciel nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja oraz z reguły właściciele, użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, tj. takich nieruchomości, na które może oddziaływać inwestycja objęta postępowaniem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1292/16, opubl. w Lex nr 2473467). W ocenie Sądu, A. H. nie wykazał ww. związku, na którym mógłby oprzeć legitymację do wniesienia przedmiotowej skargi. Z okoliczności sprawy wynika, że wskazany skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji organu z dnia [...] r., nr [...]. Wskazany skarżący nie był ani wnioskodawcą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzji, ani nie brał udziału w tym postępowaniu. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów obrazujących teren inwestycji oraz obszar z nim sąsiadujący nie wynika, że działki będące własnością A. H. oraz te działki wskazane przez skarżącego, na których usytuowane są budynki mieszkalne, graniczą z terenem inwestycji, ani nie wynika, że znajdują się one w obszarze, na który inwestycja może oddziaływać. Sąd uznał, że występuje wpływ inwestycji na działki będące własnością G. M. – H. oznaczone nr[...] w obr. S. J.. Występuje również wpływ inwestycji na działkę nr [...] w obr. S. J., będącej współwłasnością G. M. – H. oraz M. M. i M. M.. Z faktu, że ww. skarżący będzie w przyszłości przejmować nieruchomości skarżącej G. M.–H. i przysługuje mu też prawo dziedziczenia do majątku skarżącej, można wywieść wyłącznie istnienie aktualnie interesu faktycznego, który w przeciwieństwie do interesu prawnego nie zasługuje na ochronę prawną. W zaistniałej sytuacji Sąd uznał, że skarżący A. H. nie wykazał, że istnieje związek pomiędzy jego sferą praw i obowiązków, a przedmiotem sprawy, który uprawniałby do wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu. Skarga ww. skarżącego okazała się tym samym niedopuszczalna. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.