II OSK 1292/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. Sz. i [...] sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 323/15 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki nawierzchni utwardzenia działek uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 323/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę A. W., uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki nawierzchni utwardzenia działek. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w L. nakazał L. S. rozbiórkę nawierzchni utwardzenia działek o nr [...] i [...], położonych w B., wykonanego kostką brukową wraz z okrawężnikowaniem. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjował A. W.. W trakcie postępowania wyjaśniającego PINB ustalił, że L. S. zgłosił w dniu 3 marca 2014 r. Staroście L. zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na utwardzeniu kostką brukową powierzchni działek o nr [...],[...] i [...], położonych w B. oraz, że tego rodzaju roboty budowlane są wykonywane. Organ I instancji uznał, że ww. roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Bełżyce (uchwała nr XVI/149/2003 Rady Miejskiej w Bełżycach z 10 grudnia 2003 r.; Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2004 r. nr 22, poz. 600; oraz uchwała Rady Miejskiej w Bełżycach nr V/42/2011 z 31 stycznia 2011 r.; Dz. Urz. Woj. Lubelskiego poz. 42). Działki te znajdują się bowiem na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem RP+KD, którego podstawowe przeznaczenie to uprawy polowe oraz drogi dojazdowe. W związku z tym organ I instancji wspomnianą decyzją z dnia 24 listopada 2014 r. nakazał Leszkowi Szewczykowi rozbiórkę nawierzchni utwardzenia działek. Odwołania od ww. decyzji wnieśli L. S. oraz "L." sp. z o.o. w N.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB uchylił ww. decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy nie podzielił powyższego stanowiska PINB i stwierdził, że brak jest podstaw do prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, albowiem roboty budowlane polegające na utwardzeniu opisanych działek wykonane zostały na podstawie prawnie skutecznego zgłoszenia, zgodnie z tym zgłoszeniem. Ponadto wykonane roboty nie naruszają zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B.. Organ podkreślił, że prawidłowość jego stanowiska potwierdza pismo Burmistrza B. z dnia 3 marca 2015 r., znak: [...], w którym organ ten stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta B. nie odnosi się w żaden sposób do wykonanych przez inwestora robót budowlanych. Z tych powodów organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza na terenie opisanych działek możliwości ich utwardzenia w tym celu, by służyły one jako place manewrowe lub postojowe. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 323/15, uwzględniając skargę, wskazał, że inwestorowi nie można zarzucić dokonania zgłoszenia dotyczącego utwardzenia ww. działek z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Jednak przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było, czy przedmiotowe utwardzenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przyczyną rozstrzygnięcia przez organ I instancji o nakazie rozbiórki wykonanego utwardzenia nawierzchni opisanych działek było bowiem stwierdzenie, że zrealizowane przez inwestora roboty budowlane, pomimo prawidłowego zgłoszenia, naruszają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B.. W ocenie Sądu, w tym zakresie organ odwoławczy uchylił się do dokonania samodzielnej oceny zgodności ww. utwardzenia z planem miejscowym. W piśmie wyjaśniającym Burmistrz B. nie udzielił bowiem jednoznacznej odpowiedzi co do takiej zgodności; wskazał zaś, że zgodnie z § 3 pkt 25 lit. c ww. planu zakazuje się lokalizacji obiektów budowlanych niezwiązanych bezpośrednio z produkcją rolną, a contrario dopuszcza się takie obiekty o ile są bezpośrednio związane z produkcją rolną. W oparciu o takie ustalenia WINB stwierdził, że wykonane przez inwestora roboty budowlane, tj. utwardzenie powierzchni działek, nie naruszają zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego jest prawnie wadliwe. Nie budzi wątpliwości, że, jak zasadnie stwierdził organ I instancji utwardzenie, wykonane na działkach o nr [...] i [...], nie jest związane "bezpośrednio z produkcją rolną". Niekwestionowanym jest bowiem, że zakład, będący własnością ww. Spółki, zlokalizowany w sąsiedztwie tych działek, zajmuje się skupem i przetwarzaniem płodów rolnych. Organ I instancji trafnie przyjął, że pojęcia "produkcji rolnej" i "przetwarzania płodów rolnych" nie są tożsame. Prawidłowo również stwierdził organ I instancji, że w świetle powołanych unormowań planu, nie jest dopuszczalne utwardzenia powierzchni opisanych wyżej działek, które to działki – po wykonaniu utwardzenia – mogą służyć, jako place manewrowe lub postojowe. Niewątpliwie bowiem uniemożliwia to wykorzystanie działek pod uprawy polowe, stosownie do funkcji przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Bełżyce dla tego terenu. W tych warunkach organ I instancji prawidłowo ocenił, że wykonane przez inwestora roboty budowlane, z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., stanowią przypadek, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Organ ten był więc zobowiązany do podjęcia procedury naprawczej przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Oznacza to, że organ odwoławczy błędnie zastosował art. 105 § 1 K.p.a. i umorzył postępowanie administracyjne (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2009, s. 391). Dodatkowo, w sytuacji gdy strona domaga się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a obowiązujące przepisy prawa materialnego regulują kwestie będące przedmiotem postępowania, organ obowiązany jest do wydania decyzji rozstrzygającej o zasadności żądania strony, a nie może orzec o umorzeniu postępowania (por. wyroki NSA: z 15 listopada 2006 r., II OSK 1344/05; z 17 stycznia 2007 r., II OSK 167/06; z 15 czerwca 2010 r., II OSK 1012/09; A. Gliniecki [w:] A. Gliniecki (red.): Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, s. 687-688). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli L. S. i "L." sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi A. W.; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; oraz zasadzenie kosztów postępowania. Ponadto wniesiono o dopuszczenie uzupełniających dowodów z dokumentów na okoliczność, że A. W. nie jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, a więc nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu; oraz na okoliczność, że wykonana na działce nr [...] studnia jest do celów nawadniania i przeciwpożarowych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez rozpoznanie skargi A. W., który nie ma żadnego interesu prawnego do jej wniesienia, ponieważ właścicielem sąsiedniej działki jest jego żona, co prowadzi do zaistnienia przesłanki z art. 183 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż droga sądowa była niedopuszczalna, z uwagi na wniesienie skargi przez osobę nieuprawnioną; - § 3 pkt 25 lit. c ww. planu miejscowego przez uznanie, że w zakładzie ww. Spółki nie jest wykonywana działalność związana z produkcją rolną, w sytuacji gdy skup i mrożenie owoców stanowi taką działalność, a ponadto skarżący kasacyjnie prowadzą produkcję rolną – hodowla malin i innych upraw rolnych; a ponadto utwardzenie powstało na terenie, gdzie zgodnie z planem miejscowym można wznosić obiekty budowlane; - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez niezastosowanie tego przepisu, gdy wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że przedmiotowe utwardzenie nie jest wykonaniem budowli w rozumieniu wskazanego przepisu, a wykonaniem urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 tej ustawy, który również został naruszony przez niezastosowanie – Sąd nie mógł dokonać prawidłowej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego nie stosując tych przepisów; - art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego przez niepoczynienie wyjaśnień, czy przedmiotowe utwardzenie ma charakter służebny do innych obiektów budowlanych, tj. wykonanej studni (ujęcia wody), która zgodna jest z planem miejscowym na co wskazał Burmistrz B. w piśmie wyjaśniającym; ponadto błędne uznanie, że utwardzenie ma pełnić funkcję placu manewrowego i postojowego, podczas gdy zgodnie z przyjętym zgłoszeniem inwestor dokonał jedynie utwardzenia powierzchni gruntu. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - nieważność postępowania na zasadzie art. 183 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a w zw. art. 167 Konstytucji RP w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez rozpoznanie skargi A. W., osoby nieposiadającej legitymacji procesowej do wniesienia skargi, gdyż osoba ta nie ma interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, a tym samym droga sądowa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie była niedopuszczalna, skarga na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. powinna być odrzucona; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wystarczającego uzasadnienia w zakresie posiadania przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji WINB do sądu administracyjnego; a także ustalenie, że wykonane utwardzenie nie jest związane bezpośrednio z produkcją rolną podczas gdy skarżący kasacyjnie od początku postępowania wywodzili, że wykonane utwardzenie związane jest z działalnością rolniczą – uprawami polowymi, zgłaszając na te fakty dowody, do czego Sąd w ogóle nie odniósł się; - art. 134 § 1 w zw. z art. 1 w zw. art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 1 K.p.a. w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 [pkt 1] lit. a i c p.p.s.a. zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieprawidłowe dokonanie kontroli aktu administracyjnego, gdyż w uzasadnieniu Sąd nie odniósł się do twierdzeń, odnoszących się do dowodów dotyczący prowadzonej produkcji rolnej (upraw rolnych) oraz roli służebnej utwardzenia nieruchomości wobec ujęcia wody; - art. 134 § 1 w zw. z art. 1 w zw. art. 3 § 2 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 [pkt 1] lit. a i c p.p.s.a w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. przez nieprawidłowe dokonanie kontroli aktu administracyjnego, gdyż Sąd nie odniósł się w ogóle do zgłoszonych przez stronę twierdzeń i dowodów w postępowaniu administracyjnym, w tym w odwołaniu, że utwardzenie wykonano na cele produkcji rolnej, a wykonane utwardzenie jest nierozerwalnie związane z wybudowaną na działce nr [...] studnią, która znajduje się na jego terenie; oraz błędne przyjęcie, że jeśli utwardzenie gruntu wiąże się ze stworzeniem trwałej nawierzchni to powstaje obiekt budowlany, tj. plac manewrowy lub składowy, w sytuacji, gdy doszło jedynie do utwardzenia powierzchni gruntu, a organ I instancji i Sąd nie wskazał na czym oparł swoje ustalenia odnośnie przyjęcia, że doszło do wybudowania placu manewrowego i postojowego- Sąd podał jedynie, że inwestor ma obok zakład produkcyjny, a pominął w ogóle fakt, że skarżący kasacyjnie przed organami administracji zgłaszali dowody z dokumentów i zeznań strony, na okoliczność prowadzenia produkcji rolniczej; organy administracji powinny zbadać, czy utwardzenie ma funkcję służebną wobec wybudowanej studni i umożliwia jej użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem; wyznacznikiem rozumienia art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego nie może być przeznaczenie, sposób użytkowania utwardzonej powierzchni gruntu działki budowlanej (por. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., II OSK 1283/11). - art. 134 § 1 w zw. z art. 1 w zw. art. 3 § 2 w zw. z art. 141 § 1 w zw. z art. 145 § 1 [pkt 1] lit. a i c p.p.s.a w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., gdy organ II instancji zasadnie umorzył postępowanie administracyjne, gdyż osobą wnoszącą skargę w postępowaniu administracyjnym był A. W. – który nie był stroną postępowania; - art. 151 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, gdy prawidłowe dokonanie kontroli, przy hipotetycznym uznaniu, że A. W. przysługiwała skarga do WSA na akt administracyjny, powinno prowadzić do oddalenia skargi. Na rozprawie pełnomocnik stron wnoszących skargę kasacyjną zmodyfikował wnioski procesowe w ten sposób, że wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, cofając przy tym wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie braku wyjaśnienia istnienia interesu prawnego A. W. do bycia stroną postępowania. Z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy podmiotowi wnoszącemu skargę przysługuje legitymacja skargowa. Uprawnionym do wniesienia skargi jest bowiem co do zasady każdy, kto ma w tym interes prawny. Chodzi o wykazanie istnienia normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed zaistniałymi naruszeniami i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego. W sprawach dotyczących szeroko pojętego procesu inwestycyjno-budowlanego są to przede wszystkim inwestor, właściciel nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja oraz z reguły właściciele, użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, tj. takich nieruchomości, na które może oddziaływać inwestycja objęta postępowaniem administracyjnym. W okolicznościach tej sprawy w skardze kasacyjnej trafnie podniesiono, że nie zbadano istnienia tak rozumianego interesu prawnego skarżącego – A. W.. Wskazać należy, że przed wyznaczonym terminem ogłoszenia orzeczenia został złożony odpis zupełny Księgi Wieczystej, na okoliczność, że to żona skarżącego jest właścicielką sąsiednich nieruchomości, w tym działki (gruntu rolnego) nr [...] bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, na której zrealizowano przedmiotowe utwardzenie. Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonych tam kwestii, jak i nie wezwał do uzupełnienia braków formalnych pisma przewodniego z dnia 22 stycznia 2016 r. (k-67). Przy skardze kasacyjnej ponownie złożono ww. odpis z księgi wieczystej. Jednak na podstawie przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji i przedstawionych dokumentów nie można jednoznacznie przesądzić o braku legitymacji skargowej A. W.. Ze znajdujących się w aktach sprawy map wynika, że sąsiedztwie przedmiotowego utwardzenia nieruchomości usytuowane są również inne działki. Jednak ustalenia wymaga, czy A. W. ewentualnie posiadał tytuł prawny do którejś z nich w dacie wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Przy czym nie chodzi tylko o wykazanie bezpośredniego sąsiedztwa. W ogólności chodzi bowiem o sąsiednie nieruchomości, tj. nieruchomości, na które w różny sposób może oddziaływać inwestycja (obszar oddziaływania obiektu). Takie też rozumienie pojęcia "nieruchomości sąsiedniej" posiada potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z tych względów, jako częściowo usprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego; art. 183 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a w zw. art. 167 Konstytucji RP w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ w tym zakresie sprawa wymaga dalszego wyjaśnienia. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących próby wykazania, że przedmiotowe utwardzenie nieruchomości związane jest z produkcją rolną, należy uznać je za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca kasacyjna swoje twierdzenia oparła na wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka L. S., umowach dzierżawy gruntów rolnych, nakazach płatniczych podatku rolnego, aktach notarialnych zakupu przez skarżących gruntów rolnych, decyzji o wymiarze podatku, deklaracji podatkowych na podatek rolny; a także i zgłoszonych dowodach w postępowaniu przed organem I instancji w postaci pisma Burmistrza B. z dnia 14 października 2014 r., znak: [...], stwierdzającego, że inwestycja w postaci budowy na działkach nr [...] i [...] ujęcia wody podziemnej wraz z przyłączami i hydrantami przeciwpożarowymi zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "L." sp. z o.o. z dnia 4 listopada 2013 r. na okoliczność wykorzystania działek nr [...] i [...] na cele związane bezpośrednio z produkcją rolną, w tym budowy obiektów budowlanych w celu prowadzenia działalności rolniczej; odpisu KRS "L." sp. z o.o. na okoliczność, że Spółka w KRS ma przedmiot działalności: "UPRAWY ROLNE, CHÓW i HODOWLA ZWIERZĄT, ŁOWIECTWO, WŁĄCZAJĄC DZIAŁALNOŚĆ USŁUGOWĄ". Jednak obiektywnie rzecz biorąc z tej argumentacji i przedstawionych dowodów wynika jedynie hipotetyczna możliwości prowadzenia produkcji rolnej. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby rzeczywiście taka produkcja była wykonywana, ponieważ za taką nie można uznać działalności związanej z przetwarzaniem i skupem płodów rolnych w Zakładzie Spółki, co trafnie ocenił Sąd I instancji, tym bardziej, że plan miejscowy odnosi się do działalności bezpośrednio związanej z produkcją rolną. Tym samym nie wykazano aby przedmiotowe utwardzenie było bezpośrednio związane produkcją rolną, jak wymaga tego § 3 pkt 25 lit. c planu miejscowego. Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.