II SAB/Sz 41/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązać Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku S. O. z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego S. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] S. O. powołując się na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci planu budynku urzędu – rzutu wszystkich kondygnacji wraz z legendą (opisem: nr pokoju – jaka komórka organizacyjna). Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] poinformował wnioskodawcę, że informacje dotyczące udostępnienia planów budynków urzędu nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu [...] S. O. wniósł, za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...], skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...]. Uzasadniając skargę wskazał, że na gruncie art. 61 ust 1 i 2 Konstytucji nie można uznać, iż podmiot publiczny posiada jakiekolwiek informacje, które nie mają cech informacji publicznej, o czym wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że informacja której żąda skarżący nie ma cech informacji publicznej, ponieważ nie należy do zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe czyli treść i charakter informacji. Art. 6 ustawy określa bowiem katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Co prawda przepis ten zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną, doprecyzowuje jednak zakres przedmiotowy ustawy i ułatwia wykładnię jej przepisów w kontekście art. 61 Konstytucji RP. W ocenie organu wniosek skarżącego należało rozpatrywać w kontekście art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, które zawierają unormowania dotyczące udostępniania informacji publicznej w kategorii danych publicznych oraz majątku publicznego. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 nie zawiera definicji pojęcia dane publiczne i nie wymienia enumeratywnie informacji objętych jego zakresem, ale pozwala na uznanie określonych informacji za podlegające udostępnieniu. Wniosek skarżącego nie dotyczy danych publicznych, ponieważ plan budynku nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, ani stanowiskiem w sprawie publicznej czy treścią wystąpienia albo oceny dokonywanych przez organy władzy publicznej. Nie zawiera także informacji o stanie jednostki samorządu terytorialnego. Nie jest to też informacja o majątku publicznym w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy, gdyż majątek to ogół aktywów i pasywów przypisany do konkretnego podmiotu. Ponieważ wniosek z dnia [...] o udostępnienie planu budynku nie dotyczył informacji publicznej, skarżącemu udzielono odpowiedzi pismem informującym, że informacja której żąda nie ma cech informacji publicznej. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności, a skarga jest nieuzasadniona i powinna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest uzasadniona. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Przy czym dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Z art. 2 ustawy wynika, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a nadto od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji odmownej jest niedopuszczalne, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Z analizy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwa i piśmiennictwa wynika, że w przypadku gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej uzna, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, powinien wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Prawidłowość działania organu administracji w takiej sytuacji podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wnioskodawcy, który uważa, że powinien uzyskać w danej sprawie dostęp do informacji publicznej, przysługuje skarga na bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2010 r. II SA/Gd 128/10, Lex nr 576258). Wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez organ administracji publicznej, którą organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Słowo "informacja" należy interpretować jako przekazanie wiedzy, pewnych stwierdzeń odnośnie faktów. Formami tak rozumianej informacji mogą być stwierdzenia na piśmie, czy też ustne. Od samego pojęcia informacji należy odróżnić pojęcie nośników informacji, na których została ona utrwalona i które mogą mieć np. postać dokumentu czy też zapisu elektronicznego. Informacja publiczna to nie tylko dokumenty, ale także np. rachunki wystawione przez zleceniodawcę za wykonane na rzecz urzędu miasta czynności (wyrok WSA w Olsztynie z dnia z dnia 11 września 2009 r. II SA/Ol 713/09, Wspólnota 2009/44/30), czy informacja o zasadach używania samochodów służbowych przez organy władzy publicznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r. II SA/Wa 875/06, Lex nr 338297). Zatem okoliczność, że plan budynku urzędu obejmujący rzuty wszystkich kondygnacji wraz z legendą, nie ma postaci dokumentu urzędowego, nie oznacza jeszcze, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c ustawy stanowi o obowiązku informowania o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Do informacji o majątku jakim dysponują jednostki samorządu terytorialnego należy zaliczyć informacje o poszczególnych składnikach tego majątku, w tym o poszczególnych nieruchomościach, nie zaś tylko informacje o ogóle aktywów i pasywów danej jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu wniosek skarżącego należy do zakresu przedmiotowego ustawy, dotyczy bowiem sposobu korzystania z budynku wchodzącego w skład majątku jednostki samorządu terytorialnego. Art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej wiąże z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja może dotyczyć sprawy publicznej nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, ale również wtedy gdy odnosi się do władz publicznych w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z powyższych względów Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku S.O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.