II SAB/Sz 45/12

Dnia 3 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę W dniu [...]. J. M., działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), złożył w siedzibie Rady Miejskiej skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił temu organowi bezczynność polegającą na nie rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...]. Z odpisu tego wniosku dołączonego do skargi wynika, że działając w oparciu o art. 221 i 242 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a.", J. M. zwrócił się do Rady Miejskiej o podjęcie uchwały zobowiązującej Prezydenta Miasta, jako organu pełniącego funkcję zgromadzenia wspólników w stosunku do Miejskich Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o., do wyegzekwowania od tej Spółki, w drodze postępowania administracyjnego, ustalenia i wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości skarżącego i jego syna położonych w gminie. Jak podniósł skarżący, jego wniosek nie był przedmiotem obrad Rady Miejskiej, zamiast tego Przewodniczący Rady pismem z dnia [...]. poinformował wnioskodawcę, że Rada nie ma uprawnień do podejmowania uchwał zobowiązujących w sposób wiążący organ wykonawczy do załatwiania spraw w określony sposób. Pełnomocnik Rady Miejskiej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie podjęcia uchwały zobowiązującej Prezydenta Miasta do podjęcia działań określonych we wniosku skarżącego. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", i zgodnie z nim sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarga na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.a.a.). Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sady administracyjne obejmuje zatem orzekanie w sprawach na bezczynność określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a w innych sprawach tylko wówczas, gdy ustawa szczególna tak stanowi. Skargi na bezczynność dotyczą niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, ale ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym w prawie terminie. J. M. złożył skargę na bezczynność Rady Miejskiej polegającą na nie rozpoznaniu jego wniosku o podjęcie uchwały zobowiązującej Prezydenta Miasta do podjęcia określonych działań. Wniosek skarżącego z dnia [...]. skierowany do Rady Miejskiej został sformułowany na podstawie art. 221 i art. 241 K.p.a., które to przepisy zostały zamieszczone w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącym skarg i wniosków obywateli. Działalność organów państwa i organów administracji publicznej regulowana przepisami działu VIII K.p.a. nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Nie jest zatem dopuszczalne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na rozpoznanie wniosku uregulowanego przepisami działu VIII K.p.a. w określony sposób. Tym bardziej nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Również przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie przewidują możliwości wniesienia przedmiotowej skargi. Stosownie do art. 101 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten nie może być podstawą wniesienia rozpoznawanej skargi, choćby z tego względu, że przedmiotem zaskarżenia nie jest uchwała ani zarządzenie organu gminy, ale bezczynność organu. Także art. 101a tej ustawy nie może być podstawą wniesienia skargi na bezczynność dotyczącą rozpoznania wniosku z dnia [...]. Zgodnie bowiem z art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Wprawdzie przepisy działu VIII K.p.a. zobowiązują organy administracji publicznej do rozpoznawania wniosków według swojej właściwości, ale sposób rozpoznawania tych spraw oraz ewentualna bezczynność organów w tym zakresie jak wspomniano wyżej, nie jest objęta właściwością sądów administracyjnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.