II SAB/Sz 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. i T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł Pismem z dnia [...] I. W. i T. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy, co do okoliczności, które przekonały Wójta o konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia granic działki nr [...]. W treści skargi podnieśli, iż Wójt nie udostępnił im w terminie informacji publicznej wynikającej z treści pisma z dnia [...] oraz wniosków wynikających z punktu pisma z dnia [...], czym naruszył art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. W przypadku stwierdzenia braku dopuszczalności, skarga podlega stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ww. ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądowa kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych ( § 3). Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa i dotyczy sytuacji w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, publ. LEX nr 337771). Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, stosownie do art. 149 ww. ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej ( lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. W rozpoznawanej sprawie zdaniem skarżących, Wójt Gminy dopuścił się bezczynności nie udzielając odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z dnia [...] oraz w punkcie pisma z dnia [...]. Z treści tych pism wynika, że dotyczą one postępowania rozgraniczeniowego działki nr [...], prowadzonego przez Wójta Gminy, którego skarżący są stroną. W piśmie z dnia [...] skarżący domagali się wskazania: kto, dlaczego i w jakich okolicznościach przekonał Inspektora oraz Wójta Gminy o konieczności przyjętego postępowania administracyjnego oraz zawieszeniu tego postępowania. Z kolei w piśmie z dnia [...] w pkt skarżący wezwali Wójta Gminy do ustosunkowania się do złożonego wniosku z dnia [...], natomiast w pkt zażądali przekazania kserokopii dokumentów otrzymanych przez Urząd Gminy od geodetów prowadzących przedmiotowe postępowanie i informujących ten urząd o powodach i przyczynach uniemożliwiających im wykonanie postępowań rozgraniczeniowych. Należy podkreślić, że w żadnym z ww. pism skarżący nie wskazali, że oczekują ich rozpoznania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona postępowania administracyjnego nie może bowiem żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, skoro służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów np. K.p.a. (por. postanowienie WSA z dnia 11 kwietnia 2013 r.,). Powyższe wynika wprost z art. 1 ust. 2 ustawy w myśl, którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Można – w oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – żądać udostępnienia przez organ administracji treści aktów prawnych, mogących go dotyczyć albo tylko będących w jego posiadaniu. Żądanie takie może obejmować nie tylko akty obowiązujące powszechnie, ale również umowy, wiążące jedynie pomiędzy stronami. Jednakże czym innym jest udostępnienie treści takich aktów, a czym innym – wyjaśnienie ich czy dokonanie ich wykładni. Do tego zaś sprowadzał się wniosek skarżących z dnia [...]. Nieuprawnione jest również stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane kserokopie określonych dokumentów osiągalne są w trybie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co wynika wprost z art. 1 ust. 2 ustawy. Skarżący jako strony postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej, mają zagwarantowany dostęp do informacji o tym postępowaniu oraz akt tego postępowania na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy skargę I. W. i T.a W. należało jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucić. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.