II SAB/Sz 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. K. i R. K. na bezczynność Zarządu Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 6 lutego 2013 r. D. K. i R. K. właściciele Policealnego Studium Zawodowego wystąpili do Urzędu Województwa Wydział Edukacji i Sportu, na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udzielenie informacji dotyczących zakresu finansowania szkół medycznych publicznych dla młodzieży i dorosłych z zawodami medycznymi (terapeuta zajęciowy, opiekun medyczny, technik masażysta ,opiekunka dziecięca). Wskazali we wniosku, że informacja ma dotyczyć wydatków bieżących określonych art. 236 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych z wykonania budżetu za rok 2011, 2012, plan budżetu na 2013 r. Wnioskodawcy wskazując na wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2011r. II SA/Po 392/11, WSA w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2007 r. IISA/Sz 817/07 i NSA z dnia 13 stycznia 2010r. II GSK 281/09 podnieśli, że ich wniosek dotyczy przepisu art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, w zakresie finansowania szkół niepublicznych, w którym ustawodawca określił wyliczenie podstawy dotacji i ustalenie stawki na słuchacza w stosunku do szkół publicznych według typu i rodzaju w wysokości nie niższej niż 50 % wydatków bieżących w danej jednostce samorządu terytorialnego. Wskazanie konkretnej kwoty dotacji jest informacją szacunkową, która nie mieści się w przesłankach do ustalenia wielkości dotacji na słuchacza. Nadto z wyników kontroli RIO w zakresie ustalania wysokości dotacji dla szkół niepublicznych wynika obowiązek prowadzenia dodatkowej ewidencji szczegółowej (zbilansowanej) w odniesieniu do wydatków bieżących w ujęciu według typu i rodzaju. Dyrektor Wydział Edukacji i Sportu Urzędu Marszałkowskiego w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r., [...] poinformował wnioskodawców, że średni roczny koszt utrzymania jednego ucznia: a) w 2011 roku w policealnej szkole dla młodzieży kształcącej na kierunkach medycznych wyniósł [...] zł, natomiast w policealnej szkole medycznej dla dorosłych kształcącej na kierunkach medycznych wyniósł [...] zł; b) w 2012 roku w policealnej szkole medycznej dla młodzieży kształcącej na kierunkach medycznych wyniósł [...] zł, natomiast w policealnej szkole medycznej dla dorosłych kształcącej na kierunkach medycznych wyniósł [...] zł; c) w 2013 roku w policealnej szkole medycznej dla młodzieży kształcącej na kierunkach medycznych planowany jest na poziomie [...] zł, natomiast w policealnej szkole medycznej dla dorosłych kształcącej na kierunkach medycznych planowany jest na poziomie [...] zł. Pismem z dnia 5 marca 2013 r. D. K. i R. K. wezwali Marszałka Województwa o zaprzestanie naruszenia prawa wskazując m.in., że wyliczenie wydatków bieżących na ucznia winno wynikać z prowadzonej ewidencji szczegółowej w ujęciu typu, rodzaju i formy kształcenia dla potrzeb informacyjnych i analiz w podejmowaniu decyzji w zakresie ustalania wysokości dotacji dla szkół publicznych. Wydatki bieżące winny ujmować wszystkie wydatki szkół publicznych. Wydatki bieżące na ucznia stanowią iloczyn uczniów i wydatków bieżących w danym okresie rozliczeniowym. Wydatek bieżący winien wynikać z uchwały budżetowej. Zdaniem wnioskodawców w otrzymanej informacji naruszono przepisy rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych obowiązujących do 31 sierpnia 2012 r. i przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 lutego 2012 r., w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych obowiązujących od 1 września 2012 r. Członek Zarządu Województwa w piśmie z dnia 22 marca 2013 r., podtrzymał informacje zawarte w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r., które zostały przekazane zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej i art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. D. K. i R. K. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata W. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Zarządu Województwa zarzucając naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez udostępnienie informacji w sposób niezgodny ze złożonym wnioskiem i wnieśli o zobowiązanie organu, na mocy art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 6 lutego 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że wniosek z dnia 6 lutego 2013 r. dotyczył zakresu finansowania szkół medycznych publicznych dla młodzieży i dorosłych kształcących się w zawodach medycznych takich jak: terapeuta zajęciowy, opiekun medyczny, technik masażysta oraz opiekunka dziecięca. Wnioskowana informacja miała wskazywać wydatki bieżące określone w art. 236 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych z wykonania budżetu za lata 2011,2012 oraz plan budżetu na rok 2013. W ocenie skarżących otrzymane w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. informacje o średnim rocznym koszcie utrzymanie jednego ucznia w 2011 i 2013 r. oraz o planowanym koszcie utrzymania w 2013 r. są niezgodne z ich wnioskiem oraz niepełne i fragmentaryczne. Dlatego pismem z dnia 5 marca 2013 r. skierowali do Marszałka Województwa wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa wskazując, gdyż podanie informacji jedynie o średnich szacunkowych kosztach utrzymania jednego ucznia nie stanowi wiążącej podstawy do wyliczenia kwoty dotacji na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Zarząd Województwa w odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. podtrzymał informacje zawarte w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. z tą zmianą, iż wskazane koszty utrzymania jednego ucznia stanowią "średnie roczne koszty", a nie "średnie koszty szacunkowe" w policealnej szkole dla młodzieży oraz policealnej szkole dla dorosłych kształcących w zawodach medycznych. W tych okolicznościach, skarżący stwierdzili, że nie otrzymali odpowiedzi zgodnie z ich wnioskiem. Zarząd Województwa jako organ zobowiązany naruszył przepis art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji w rozumieniu powyższej ustawy, czyli organ pozostaje w bezczynności. Skarżący podkreślili, że Dyrektor Wydziału Edukacji i Sportu Urzędu Marszałkowskiego nie uwzględnił w swoim piśmie różnych form nauczania stosowanych we wskazanych przez nich szkołach. Okoliczność ta jest istotna, bowiem zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych forma nauczania - zaoczna, dzienna, wieczorowa - ma niewątpliwie wpływ na przyporządkowanie danej szkoły do danego jej rodzaju, a to z kolei ma wpływ na wysokość otrzymanej dotacji. (vide wyroki: WSA w Opolu z dnia 8 marca 2011r., sygn. akt II SAB/Op 3/11, WSA w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2008r., sygn. akt II SA/Sz 503/08). Koszty kształcenia w szkole dla dorosłych w systemie stacjonarnym będą znacząco wyższe w porównaniu do kosztów kształcenia w szkole dla dorosłych w systemie zaocznym, co powinno być uwzględniane w wyliczaniu wydatków bieżących ponoszonych na ucznia danego rodzaju szkoły. Zajęcia na kierunkach medycznych w takich zawodach jak technik masażysta oraz opiekunka dziecięca mogą być prowadzone w szkole dla dorosłych jedynie w formie stacjonarnej. Ma to więc znaczący wpływ na wyliczenie kosztów utrzymania ponoszonych na jednego takiego ucznia. Zdaniem skarżących, podanie przez Dyrektora Wydziału Edukacji i Sportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa "średnich rocznych kosztów utrzymania jednego ucznia", nie stanowi w świetle dyspozycji art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty wiążącej podstawy do wyliczenia kwot dotacji. Ponadto skarżący wskazali, że powiat, nie prowadzi szkół tego typu i rodzaju jak szkoła skarżących. Najbliższą jednostką samorządu terytorialnego prowadzącą takie szkoły jest województwo zatem informacja o kosztach ponoszonych na jednego ucznia w tych szkołach ma istotne znaczenie. Ta bowiem wysokość może stanowić podstawę wyliczenia dotacji przysługującej skarżącym. W tych okolicznościach, skarżący uznał, że organ zobligowany był do wskazania wydatków bieżących ponoszonych na ucznia z uwzględnieniem konkretnej formy kształcenia. Zarząd Województwa reprezentowany przez radcę prawnego M.Ł. – wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności o oddalenie skargi. Organ odpowiadając na skargę poddał w wątpliwość dopuszczalność skargi, skarżący bowiem nie kwestionują, że otrzymali informację publiczną, a skarga sprowadza się do tego, że ich zdaniem, organ błędnie obliczył średnie koszty utrzymana ucznia, bo nie uwzględnił formy nauczania. Innymi słowy, skarżący polemizują z treścią otrzymanej informacji, a nie skarżą się, że jej nie otrzymali. Tymczasem, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, skarga do sądu administracyjnego przysługuje w przypadku gdy informacja publiczna nie zostanie udostępniona, a nie wtedy, gdy zostanie udostępniona, ale jej treść nie odpowiada wnioskodawcy. Dlatego skarga podlega odrzuceniu. Z ostrożności pełnomocnik podniósł, że skarżący żądali informacji publicznej i taką informację otrzymali, zgodnie z art. 14 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący zażądali we wniosku informacji dotyczących zakresu finansowania szkół medycznych publicznych dla młodzieży i dorosłych z zawodami medycznymi. Informacja miała dotyczyć wydatków bieżących, przy czym skarżący wskazali, że "wniosek dotyczy przepisu ustawowego art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty". W odpowiedzi na wniosek skarżący uzyskali informację o średnim rocznym koszcie utrzymania ucznia w policealnej szkole dla młodzieży oraz w policealnej szkole dla dorosłych kształcących się na kierunkach medycznych w 2011 r. i 2012 r. oraz planowany średni koszt utrzymania ucznia w 2013 r. Zdaniem organu, udzielona informacja w piśmie z dnia 22 lutego 2013r. była zgodna z wnioskiem. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie dotyczyło, jak twierdzą skarżący, niezgodności uzyskanych danych z wnioskiem. Skarżący kwestionowali otrzymaną informację, twierdząc że podane dane spowodują obniżenie stawki dotacji. Organ podkreślił, że nie można utożsamiać udzielenia informacji, która nie satysfakcjonuje strony, z udzieleniem informacji niezgodnie z wnioskiem. Nie można jej również kwalifikować jak "wymijającej". Ponadto, innych informacji o wydatkach bieżących, ponoszonych na jednego ucznia, organ nie posiada i nie może udzielić. Skarżący ani w wezwaniu, ani w skardze, nie sprecyzowali jakich konkretnie dodatkowych informacji oczekują. Nie ma też podstaw aby żądanie skarżących kwalifikować jako żądanie informacji przetworzonej. Nie chodziło bowiem o przetworzenie już posiadanych informacji, ale o polemikę strony z treścią informacji otrzymanej. Na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 r. skarżąca podtrzymała skargę i oświadczyła, że składając wniosek o udzielenie informacji publicznej chciała uzyskać informację w jakim trybie i na jakich zasadach dochodzi do ustalenia konkretnej kwoty dotacji na jednego ucznia dla określonego typu i rodzaju szkoły. Po informację zwrócili się do Zarządu Województwa bo takie mają prawo, a ponadto ze Starostwa uzyskali informację, że starostwo przyznając dotację opiera się na informacjach uzyskanych od marszałka województwa o średnich wydatkach na jednego ucznia szkoły policealnej. Skarżący chcieli poznać mechanizm tych ustaleń. Dotacje otrzymują od Starosty Powiatu Pełnomocnik Zarządu Województwa podtrzymał odpowiedź na skargę i po złożeniu oświadczenia przez skarżącą podniósł, że trudno było odczytać treść wniosku. Jeżeli wniosek dotyczy udzielenia informacji o trybie i sposobie przyznawania dotacji, to właściwym organem jest Starosta. Nadto wskazał, że skarżący w poprzednich latach zwracali się o taką informację jak w niniejszej sprawie i otrzymywali odpowiedź o treści jak obecnie. Wiedzę o średnim rocznym koszcie utrzymania ucznia organ posiada na podstawie informacji z poszczególnych szkół województwa, dla których jest organem prowadzącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola ta sprowadzona jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwaną P.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej. W pierwszej kolejności w związku z wnioskiem organu wskazać należy, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której organ wprawdzie udzielił stronie odpowiedzi na jej wniosek w formie czynności materialno-technicznej, czyli pismem, lecz udzielona odpowiedź nie satysfakcjonuje strony, jest bowiem w jej ocenie niepełna np. nieadekwatna do treści wniosku, a zatem inna niż oczekiwał wnioskodawca. Tak więc, skarga w niniejszej sprawie jest co do zasady dopuszczalna. Należy też wskazać, że skarga do sądu na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej, a zatem k.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszeń prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, skarga wniesiona przez D. K. i R. K. podlega oddaleniu, ponieważ w działaniu skarżonego organu nie ma znamion bezczynności zarzucanej skargą. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje między innymi uzyskania informacji o działalności organów samorządu terytorialnego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadanie władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6. Z treści tych przepisów wynika, że informacją publiczną będzie każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej dotyczą sprawy. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem władzy publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nich wytworzonych, jak i te których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 22/12, Lex nr 1220590). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie I OSK 736/12 (Lex 1216575), "Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wiosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu". Nie można też żądać udostępnienia w ramach dostępu do informacji publicznej, wiedzy na temat stosowania prawa w indywidualnych sprawach załatwianych w trybie administracyjnym, jak również nie można domagać instruktażu jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika to z oświadczenia skarżącej, złożonego na rozprawie w dniu 31 lipca 2013r. istotą skargi jest zarzut nieudostępnienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informacji o trybie i zasadach ustalania konkretnej kwoty dotacji na jednego ucznia dla określonego rodzaju i typu szkoły. Jak już wyżej wskazano, organ do którego skierowany jest wniosek o udzielenie informacji publicznej, zobowiązany jest do jej udzielenia, gdy jest w posiadaniu takiej informacji. Skarżony organ, w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. udzielił skarżącym informacji o średnim rocznym koszcie utrzymania ucznia 2011 i 2012 r. w policealnej szkole dla młodzieży kształcącej się na kierunkach medycznych i planowanych kosztach w roku 2013, gdyż tylko takie informacje posiadał. Dlatego stawiany skargą zrzut naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest nieuzasadniony. Podnieść należy, że zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty wysokość dotacji dla szkoły niepublicznej, tj. takiej jak szkoła prowadzona przez skarżących, ustalona jest w budżecie danej jednostki samorządu terytorialnego gminy lub powiatu, zaś tryb udzielania i zasady rozliczania dotacji określa stosowna uchwała. Tak więc, to organ uprawniony do przyznania dotacji, dysponuje danymi niezbędnymi do obliczenia dotacji. Z samej ustawy o systemie oświaty nie wynika dokładnie wysokość dotacji. Ustawa o systemie oświaty określa jedynie przesłanki (podstawy) ustalenia wysokości dotacji. Dotacja, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty jest iloczynem liczby uczniów i kwoty nie niższej niż 50% ustalonych w budżecie danej gminy lub powiatu wydatków ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia. Ponadto w przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju, podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. W ocenie Sądu, obliczanie dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty może być postrzegana jako czynność materialno-techniczna z zakresu administracji publicznej, a w związku z tym może stać się przedmiotem udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale pod warunkiem, że wniosek zainteresowanego dotyczy udostępnienia już obliczonej dotacji, gdyż tylko w takiej sytuacji można mówić o tym, że zobowiązany podmiot (w rozumieniu powyższej ustawy) jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawcom chodziło o udostępnienie wiedzy organu, które aby żądanie mogło zostać spełnione musiałoby przybrać materialną formę w postaci zredagowania określonego pisma, a zatem w sprawie chodziło o wytworzenie informacji, a nie o udostępnienie już wytworzonej i posiadanej przez organ informacji publicznej. Z tego względu Sąd uznał, że nie doszło do zarzucanej skargą bezczynności organu. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, nie można uznać, że skarżony organ był bezczynny i dlatego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.