II SAB/Sz 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Ł. B. i J. J.-B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu [...] r. Ł. B. i J. J.-B., na podstawie art. 2 w zw. z art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z żądanym zakresem: 1. ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce? 2. jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje). 3. czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują? 5. od którego roku dane te są gromadzone? 6. czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy? 7. czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne? 8. czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, 1 (supl. 1): S 17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r, telewizja WP, program Tu i teraz)? 9. czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284)? 10. czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. została skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. pismem z dnia [...] r., na podstawie art. 10 i art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, udzielił Ł. B. i J. J.-B. odpowiedzi. Odnośnie pytań 1, 2, 3, 4 i 5 organ ten poinformował skarżących, że w Polsce od 1995 r. wprowadzony jest system ścisłego monitorowania niepożądanych odczynów poszczepiennych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego należy dokonać niezwłocznie, nie późnej niż po upływie 12 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce wykonania szczepienia. Świadczeniodawcy, przechowujący karty uodpornienia i prowadzący sczepienia ochronne, informacje o wystąpieniu niepożądanego odczynu poszczepiennego odnotowują w: książeczce szczepień, karcie uodpornienia, dokumentacji medycznej osoby szczepionej i rejestrze niepożądanych odczynów poszczepiennych. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny sprawdza prawidłowość wypełnienia formularza zgłoszenia i przesyła jego kopie właściwemu państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, Narodowemu Instytutowi Zdrowia Publicznego-Państwowemu Zakładowi Higieny, Instytutowi Gruźlicy i Chorób Płuc (w przypadku niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu BCG), Wydziałowi Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Dalej organ wskazał, że informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które zgłoszono po podaniu szczepionek dostępnych na rynku w Polsce, ich charakteru według szczepionki po której wystąpił odczyn, z podziałem na liczbę zgłoszonych przypadków z podziałem na lata (od roku 1999) oraz ich zaklasyfikowania i województw można znaleźć na stronach Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny w Biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce" w danym roku, np. informacje za 2015 rok znajdują się na stronach 85-91 tego biuletynu. Informacje te wynikają z prawnie określonego systemu zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepiennych zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U., 2010 r., Nr 254, poz. 1711). Z danych NIZP-PZH wynika, że w ostatnich latach następuje stopniowy wzrost liczby zgłoszeń, np. w 2008 r. zarejestrowano 982 NOP-y, w 2011 r. - 1130, a w 2015 r. - 2111 NOP-ów. Analiza pozwala stwierdzić, że wzrost liczby zgłoszeń wynika z obserwowanej poprawy działania systemu nadzoru nad NOP-ami, a nie ze wzrostu odczynowości szczepionek. Ciężkie NOP-y występują niezwykle rzadko. Nawet jeśli na 2.111 NOP-ów zakwalifikowanych w 2015 r. stwierdzono 3 odczyny ciężkie, to stanowią one 0,1% wszystkich NOP-ów. W Polsce jeden NOP występuje z częstością średnio raz na 10.000 podanych dawek szczepionki. Przykłady częstości występowania NOP-ów: Objawy miejscowe po podaniu szczepionki MMR przeciw odrze, śwince i różyczce występują z częstością 1/10 podanych dawek. Ciężki NOP jakim jest wstrząs anafilaktyczny występuje u 1-3 osób/1.000.000 podanych dawek szczepionki. Objawy porażeń po podaniu doustnej szczepionki przeciw poliomyelitis podawanej w przeszłości, występowały z częstością 1 na 1 milion zastosowanych dawek (w Polsce nie stosowana od kwietnia 2016 r.) Organ wskazał również, że szczegółowe informacje o rodzaju oraz częstości występowania niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) można również znaleźć w ulotce dołączonej do opakowania danej szczepionki oraz w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL). Informacje te obejmują wyniki badań klinicznych oceniane w czasie rejestracji szczepionki, badania porejestracyjne oraz ocenę występowania NOP po zarejestrowaniu szczepionki, w czasie kiedy szczepionka jest dostępna na rynku. Aktualne Charakterystyki Produktu Leczniczego dla każdej szczepionki można odnaleźć na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub na stronie Europejskiej Agencji Leków (w przeglądarce należy wpisać nazwę handlową szczepionki i słowa Charakterystyka Produktu Leczniczego). Nadto dodatkowe informacje nt. NOP występujących na całym świecie można uzyskać z bazy VAERS. Baza VAERS (Vaccines Adverse Reporting System) to System Raportowania o Niepożądanych Odczynach Poszczepiennych prowadzony przez oficjalne rządowe agendy w Stanach Zjednoczonych, tj. Centrum Kontroli i Profilaktyki Zachorowań (CDC) oraz Agencję Żywności i Leków (FDA). Na stronie VAERS można znaleźć informacje o niepożądanych odczynach poszczepiennych (NOP), które nie zostały zweryfikowane pod względem przyczynowo- skutkowym. W bazie zebrano NOP-y, które wystąpiły po szczepieniu, ale nie ma pewności, czy mają z jakikolwiek związek ze szczepieniem. Baza VAERS jest cennym zbiorem informacji o NOP-ach, należy jednak pamiętać, że w systemie VAERS każdy może zgłosić niepożądany odczyn poszczepienny. Jednak w systemie VAERS jest zaskakująco mało zgłoszeń bezpośrednio od osób zaszczepionych - takie zgłoszenia to zaledwie 7%. Pozostałe zgłoszenia pochodzą od firm - producentów szczepionek oraz świadczeniodawców. Do VAERS napływa rocznie około 30.000 zgłoszeń. Izabela Filc-Redlińska w książce "Szczepionki. Nie daj się zwariować" podaje przykład amerykańskiej lekarki anestezjologa, która zgłosiła do VAERS informację, że po szczepieniu pacjent zamienił się w Hulka - zielonego potwora z popularnych komiksów. Prowokacja ta pokazała, że baza nie jest zbiorem zweryfikowanych informacji o niepożądanych odczynach poszczepiennych, na podstawie której można wyciągać naukowe wnioski. Ze względu na zakres i obszerność materiału organ odesłał skarżących do ogólnodostępnej dla informacji publicznej strony internetowej, wskazując adres: www.pzh.gov.pl. Odnośnie pytania 6 organ podał, że biorąc po uwagę ustawowo określony zakres zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie ma obowiązku posiadania informacji dot. kalendarza szczepień realizowanego w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Organ wskazał, że wszelkie informacje dotyczące epidemii czy zachorowań na podane we wniosku jednostki chorobowe są dostępne na stronach Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny w Biuletynie "Choroby zakaźne i zatrucia w Polsce" (adres: www.pzh.gov.pl.). Dane gromadzone są od roku 1999 z podziałem na lata. Następnie organ przytoczył treść artykułu z "Medycyny Praktycznej - Programy szczepień ochronnych w Unii Europejskiej. Czym się różnią?". Tak samo odnośnie pytania 7 organ odesłał skarżących do ww. stron Internetowych oraz przytoczył fragment artykułu opublikowanego w Medycynie Praktycznej-Szczepienia pt. "Wpływ szczepienia p/ospie wietrznej na zdrowie publiczne- doświadczenia związane ze szczepieniem przeciwko ospie wietrznej w krajach Unii Europejskiej". W zakresie pytań 8 i 9 organ wyjaśnił, że działając jako wierzyciel, w przypadku uchylania się od obowiązku szczepień, prowadzi postępowanie wzywające do wykonania ww. obowiązku poprzez wysyłanie wezwania do realizacji tego obowiązku, poprzedzające wydanie upomnienia oraz tytułu wykonawczego, który następnie przekazany jest do Wojewody, jako organu uprawnionego do prowadzenia egzekucji powyższego obowiązku niepieniężnego, poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny, w myśl przepisu art. 20 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 599, ze zm.). Prowadzenie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym należy do kompetencji Wojewody, co wynika wprost z przepisów prawa, natomiast Inspekcja Sanitarna nie posiada takich uprawnień. Egzekwowanie obowiązku poddania dziecka szczepieniu poprzez PPIS polega zatem na działaniach jako wierzyciela co wykazano powyżej. Niemniej PPIS na bieżąco śledzi orzeczenia sądów administracyjnych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej opatrzonych symbolem 638, tj. sprawy egzekucji administracyjnej; egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym dot. szczepień ochronnych i są mu znane postanowienia wydane przez NSA w powyższej sprawie. Odnośnie pytania 10 organ poinformował skarżących, że nie posiada informacji świadczącej o skierowaniu skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. W skardze na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Ł. B. i J.J. –B. zarzucili, że organ ten nie udzielił im informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wnieśli o: 1. zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu ponieśli, że organ pismem z dnia [...] r. (doręczone dnia [...] r.) podał jedynie link do strony internetowej http://www.pzh.gov.pl/, gdzie miałyby znajdować się żądane przez nich informacje. Natomiast na wskazanej przez organ stronie widnieje jedynie liczba przypadków zgłoszonych NOP-ów po wszystkich szczepionkach w 2015 r. według zaklasyfikowania. Wnioskiem z dnia [...] r. wnosili o udzielenie informacji dotyczącej odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych dotyczących konkretnych szczepień, tj. szczepień przeciwko błonicy, tężcowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce. Na podanej przez Inspektora Sanitarnego stronie brak jest informacji o odczynach poszczepiennych, które wystąpiły po szczepieniu przeciwko wymienionym chorobom. Co więcej, brak jest również jakiegokolwiek odniesienia do ilości odnotowanych przypadków śmiertelnych oraz informacji z pytań numer 4 i 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 i 120 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie, skarga została złożona na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej dotyczącej niepożądanych odczynów poszczepiennych. Jak wynika z akt sprawy skarżący stosowny wniosek w tym zakresie złożyli w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co bezpośrednio implikuje przedmiot sprawy poddany kontroli Sądu. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s.103, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 194/13, dostępny w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia informacji publicznej, bowiem jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 (j.t.: Dz. U z 2016 r., poz. 1764 - dalej "u.d.i.p"). W związku z tym istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy żądania objęte wnioskiem skarżących stanowią informację publiczną i czy organ z uwagi na jego odpowiedź zawartą w piśmie z dnia [...] r., pozostaje w bezczynności. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16, wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, wyroki dostępne na: www. orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że żądana przez skarżących informacja częściowo nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. określonym w art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Za odnoszące się do takiej informacji nie można uznać pytania nr 6. Okoliczność jaki charakter mają szczepienia w innych krajach Unii Europejskiej nie dotyczy ani przedmiotu działalności, ani kompetencji, ani zasad funkcjonowania skarżonego organu. Nie mieści się zatem w zakreślonym przepisem art. 6 u.d.i.p. katalogu informacji publicznej. Z kolei pytania sformułowane w pkt 8, 9 i 10 wniosku nie dotyczą sfery faktów, lecz posiadanej przez organ wiedzy. Tego rodzaju pytania uznać należy za pytania niedotyczące informacji publicznej. Wskazać należy, że stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1. udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), co stanowi czynność materialnotechniczną, 2. udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania (art. 1 ust. 2 oraz art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), 3. odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). Z powyższego wynika, że w przypadku gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, to organ - aby nie narazić się na zarzut bezczynności - powinien zawiadomić wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie żądania zawarte w pkt 6, 8, 9 i 10 wniosku nie dotyczyły informacji publicznej, a zatem organ miał jedynie obowiązek poinformować o tym skarżących stosownym pismem. Skoro organ w tym zakresie udzielił skarżącym odpowiedzi z zachowaniem ustawowego terminu (odpowiedź nadano w Urzędzie Pocztowym 14 dnia od dnia wpływu wniosku do organu), nie można przyjąć, aby w tym zakresie doszło do zarzucanej skargą bezczynności. Zdaniem Sądu w pozostałym zakresie skarżący domagali się udzielenia informacji mieszczącej się w zakresie przedmiotowym określonym w art. 6 u.d.i.p. a organ w piśmie z dnia [...]r. udzielił skarżącym pełnej posiadanej informacji, wskazując jednocześnie ogólnodostępne strony Internetowe, gdzie mogą znaleźć więcej informacji na interesujące ich tematy. Okoliczność, że udzielona przez zobowiązany do jej udzielenia podmiot informacji publicznej nie satysfakcjonuje wnioskodawców nie w każdym stanie faktycznym jest równoznaczna z jej nieudzielaniem. W realiach niniejszej sprawy wynikający z zestawienia (porównania) treści żądania zawartego we wniosku w pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 7 z treścią udzielonej odpowiedzi wynika jednoznacznie, że podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi takiej jaką posiadał zatem wywiązał się z obowiązku wynikającego z cytowanej ustawy. Skrzący natomiast bezpodstawnie oczekują, że organ przekaże im informacje o niepożądanych odczynach poszczepienny w odniesieniu do poszczególnych chorób, w sytuacji, gdy stosowane są szczepionki skumulowane i rejestracja dotyczy zastosowanych szczepionek. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej dotyczy informacji jaką posiada. Wyobrażenie skarżących co do tego jak powinien postąpić organ w konkretnej sytuacji związanej z jego funkcjonowaniem stanowi polemikę z udzieloną informacją, zatem wykracza poza zakres przedmiotowy ustawy na podstawie której złożony był wniosek o udzielne informacji publicznej. Podobnie sprawa przedstawia się co do oczekiwania skarżących, że organ poda im ile wśród niepożądanych odczynów poszczepiennych stanowiły przypadki śmiertelne. Z przekazanej przez organ informacji jednoznacznie wynika, że prowadzona rejestracja niepożądanych odczynów poszczepiennych nie obejmuje takiej kategorii, jak przypadki śmiertelne. Tego rodzaju przypadki kwalifikowane są do kategorii odczyny ciężkie i wykazywane są łącznie z innymi odczynami ciężkimi, jako występujące bardzo rzadko. Wbrew zarzutowi skargi organ udzielił skarżącymi odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 4 i 5 wniosku, tj. podania statystyki z jakiej wynikają dane, którymi organ dysponuje oraz od którego roku dane te są gromadzone. Organ wskazał bowiem w odpowiedzi na wniosek skarżących, że informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych wynikają z prawnie określonego systemu zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepiennych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. 2010 r. Nr 254, poz. 1711). Nadto z odpowiedzi wynika, że przy jej redagowaniu organ posiłkował się danymi statystycznymi ze stron Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny w Biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce". Organ podał także, że w Polsce od 1995 r. wprowadzony jest system ścisłego monitorowania niepożądanych odczynów poszczepiennych. W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, że działanie podmiotu zobowiązanego w reakcji na żądanie udostępnienia informacji publicznej stanowiło prawidłową realizację obowiązku wynikającego z przepisów u.d.i.p. Nie można tym samym pod adresem organu wyartykułować zarzutu bezczynności, bowiem zarówno przyjęty tryb procedowania w odniesieniu do wniosku skarżących jak i sposób jego załatwienia ocenić należy jako właściwy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.