II SAB/Sz 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świnoujściu w przedmiocie stanu technicznego lokalu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. S. (dalej: "skarżąca") złożyła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stanu technicznego lokalu. W zarządzeniach Przewodniczącego Wydziału II Sądu z 29 stycznia 2026 r., skarżąca została wezwana, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, do: - podania swojego numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi; - wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie oraz nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, - uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwania została doręczona stronie skarżącej 24 lutego 2026 r. (k. 21 akt sądowych). Termin do wykazania wniesienia ponaglenia oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem 3 marca 2026 r. (wtorek), jednak skarżąca w ww. terminie, ani dotychczas, nie uiściła wpisu sądowego od skargi, nie wykazała również, że przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia. W piśmie złożonym do Sądu 25 lutego 2025 r. skarżąca podała swój numer PESEL oraz oświadczyła, że złożone do organu odwoławczego pismo z 18 września 2025 r. określone w skardze jako spełniające wszystkie cechy skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a., stanowi dowód wyczerpania środków zaskarżenia. Z notatki urzędowej (k. 55 akt sądowych) pracownika Sądu wynika, że w dokumentach księgowych Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu nie odnotowano wpłaty do przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - dalej "k.p.a."). Przepis ten stanowi, że stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej (bezczynność organu). Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20 i 23 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 950/19, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym skargę do sądu administracyjnego na bezczynność, stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., musi poprzedzać tego rodzaju środek prawny. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony. Z treści odpowiedzi na skargę organu, ani z akt sprawy nie wynika żeby przez wniesieniem skargi do Sądu skarżąca wniosła takie ponaglenie, zaś na wezwanie Sądu do wykazania, czy przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, skarżąca oświadczyła, że warunek ten spełnia pismo z 18 września 2025 r. Z jego treści wynika przede wszystkich, że skarżąca zwraca się do organu odwoławczego o przejęcie i rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej nieprawidłowości w wykonaniu prac budowlanych. Jego treść nie wskazuje zatem na to, że stanowi ono ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. Również z jego nagłówka nie wynika, że intencją skarżącej było ponaglenie organu I instancji do podjęcia działań w sprawie. Ponadto w skardze skarżąca oświadczyła, że pismo z 18 września 2025 r. spełnia wszystkie cechy skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a. Podobnie w piśmie z 25 lutego 2026 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądowe pismo z 18 września 2025 r. konsekwentnie nazywa skargą. W ustalonym stanie faktycznym uznać zatem należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu opisanego w art. 37 k.p.a., skutkiem czego jej skarga wniesiona do Sądu jest niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Ponadto, zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd na mocy art. 220 § 3 powołanej ustawy. W rozpatrywanej sprawie, pomimo skutecznego doręczenia stronie skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w dniu 24 lutego 2026 r., wpis nie został uiszczony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.