II SAB/Sz 81/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. - redaktora naczelnego Dziennika [...] na bezczynność Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. P. w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. P. na rzecz P. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 14 maja 2018 r. P. S. wniósł do tut. sądu skargę na bezczynność P. Z. P. G. K. spółka z o.o. w K. P. spółka z (dalej: [...]") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi wyjaśnił, że jest dziennikarzem publikującym na łamach "D. P. K.". 12 marca 2018 r. wystąpił za pośrednictwem poczty e-mail ([...]) na oficjalny adres skrzynki e-mail urzędu ([...]) o udostępnienie informacji w zakresie adresu internetowego, pod którym można znaleźć Biuletyn Informacji Publicznej prowadzony przez spółkę; częstotliwości umieszczania informacji na stronie BIP; katalogów spraw/dokumentów spółki, które prezentowane są w BIP; kroków, jakie spółka zamierza podjąć, aby informacje w BIP były umieszczane regularnie i na bieżąco. W opinii skarżącego informacje objęte wnioskiem stanowią informację o sprawach publicznych, a ściślej – są próbą ustalenia, w jaki sposób spółka realizuje obowiązek związany z uruchomieniem Biuletynu Informacji Publicznej. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764, ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), informacja publiczna nie została stronie udostępniona. Oznacza to, że organ pozostaje w bezczynności. Od dnia złożenia wniosku do dnia skierowania skargi do tut. sądu upłynęły blisko dwa miesiące, co świadczy o jawnym lekceważeniu przez [...] obowiązków informacyjnych, skorelowanych z prawem do informacji publicznej określnym również w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Strona wniosła o: zobowiązanie organu do załatwienia sprawy zgodnie ze złożonymi wnioskami; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i odstąpienie od obciążania spółki kosztami postępowania, podnosząc, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi, 19 maja 2018 r. udzielono żądanej odpowiedzi. Opóźnienie po stronie organu nie było zamierzone, ale stanowiło wynik przeoczenia korespondencji skierowanej na ogólny adres mailowy spółki. W przeszłości spółka nie odmawiała mediom odpowiedzi na zadawane pytania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej wart. 154 § 6 (§ 2). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej. W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja stanowiła informację publiczną, a organ administracji publicznej zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej. Poza sporem pozostaje również, że podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji publicznej w ustawowym terminie, ani też nie wydał decyzji odmownej, co czyni zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania w bezczynności. Na skutek przeoczenia wniosek skarżącego z 12 marca 2018 r. został rozpatrzony dopiero 19 maja 2018 r., a odpowiedzi udzielono w żądanej przez stronę formie, tj. tj. na wskazany adres e-mail. Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Okoliczność udzielenia odpowiedzi na wniosek powoduje, że w sprawie nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz z rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) jak również, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. W okolicznościach faktycznych sprawy sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że choć uchybienie terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wyniosło ponad dwa miesiące, to jednak organ nie zignorował wniosku strony, lecz po otrzymaniu skargi w sprawie, niezwłocznie udzielił żądanych informacji we wskazanej we wniosku formie. Ponadto, jak wynika z samej skargi, wcześniejsze wnioski [...] realizował prawidłowo. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. kwestia wymierzenia grzywny organowi pozostawiona jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę jej okoliczności, sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia takiej grzywny. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.