II SAB/Sz 99/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi z dnia 25 marca 2011r. postanawia odrzucić skargę J. C. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że bezczynność organu dotyczy: - nie przekazania do Sądu skargi z dnia [...]r., - rozpoznania wniosku o wyłączenie Przewodniczącego i części Członków Rady Miejskiej , -rozpoznania skargi z dnia [...] r. dotyczącej działania byłej Przewodniczącej Rady Miasta. W tej sytuacji Sąd niezwłocznie przekazał wskazaną skargę, według właściwości, do Rady Miejskiej celem nadania biegu wraz z zobowiązaniem udzielenia odpowiedzi na skargę. Po zwrocie skargi przez organ Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargi J. C. zawarte w piśmie z dnia [...] r. w ten sposób, że skargę w przedmiocie nie przekazania do Sądu skargi z dnia [...] r. zarejestrował pod sygnaturą II SAB/Sz 99/11, skargę w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie Przewodniczącego i części Członków Rady Miejskiej zarejestrował pod sygnaturą II SAB/Sz 101/11, skargę w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] r. dotyczącej działania byłej Przewodniczącej Rady Miasta zarejestrował pod sygnaturą II SAB/Sz 100/11. Rada Miejska udzielając odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie w przypadku przyjęcia skargi – o jej nieuwzględnienie i oddalenie. Przedmiotowa skarga – w ocenie organu – winna podlegać odrzuceniu bez jej merytorycznego rozpatrzenia. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. W sytuacji przyjęcia skargi do rozpoznania organ wniósł o jej oddalenie. J. C. w skardze wniósł o zobowiązanie Przewodniczącego Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa przez nadanie biegu skardze z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Rady Miejskiej i Jej Przewodniczącego. Rada Miejska w dniu 31 marca 2011r. podjęła uchwałę Nr V/36/11 w sprawie odpowiedzi udzielonej na skargę z [...]r. Dnia [...]r. Przewodniczący Rady Miejskiej działając w imieniu Rady, udzielił odpowiedzi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 ustawy P.p.s.a.). Stosownie do powyższego, sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a.) oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy. J. C. wniósł skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu jego skargi z dnia [...] r. Obowiązek przekazania przez organ wniesionej, za jego pośrednictwem skargi, wynika z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a., który stanowi, że organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przekazanie zaś skargi jest określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, uruchamiającą jego kolejny etap. Za takim rozumieniem tego obowiązku organu przemawia m.in. okoliczność, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia organowi skargi, która jest pismem strony w rozumieniu art. 45 ustawy P.p.s.a. (por. J.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., s.105). W tej sytuacji należy stwierdzić, że przekazanie przez organ skargi do sądu administracyjnego nie mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8, nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy P.p.s.a. Wobec tego nie może ona podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na bezczynność. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że skarga J. C. z dnia [...]r. wpłynęła do Sądu za pośrednictwem zaskarżonego organu w dniu [...] r. i została zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Sz 30/11. Postanowieniem z dnia 10 maja 2011r. Sąd odrzucił skargę J. C. z dnia [...]r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.