II SO/Sz 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. F. o wymierzenie grzywny Kolegium Programowemu [...] za nieprzekazanie skargi w terminie postanawia: I. wymierzyć Kolegium Programowemu [...] grzywnę w kwocie [...] złotych. II. Zasądzić od Kolegium Programowego [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. F. w piśmie z dnia 13 stycznia 2016r. (data nadania) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości Kolegium Programowemu działającemu przy [...] za nieprzekazanie jego skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 2 grudnia 2015r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , za pośrednictwem Kolegium Programowego działającego przy [...] na bezczynność tego organu w zakresie udzielenia informacji publicznej na temat dokumentów związanych z działalnością Kolegium Programowego działającego przy [...] za okres od maja 2013r. do października 2015r., w tym opinii dotyczących projektu rocznego planu działalności ŚOK, wniosków skierowanych do Burmistrza Miasta, jednostek samorządu terytorialnego oraz organów państwowych o nagrody, wyróżnienia dla instytucji kultury i pracowników ŚOK, protokołów z posiedzeń ww. Kolegium, list obecności oraz innych dokumentów wytworzonych przez Kolegium. Wnioskodawca wskazał, że mimo upływu 15-dniowego terminu określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Kolegium Programowe w piśmie z dnia 29 stycznia 2016r. przyznało, że w sprawie doszło do bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej oraz że nie dokonano przekazania skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg. Kolegium oświadczyło, że do dnia wyznaczenia przez sąd administracyjny rozprawy, skarżącemu udostępniona zostanie informacja publiczna w sposób zgodny z przepisami prawa. Organ wyraził ubolewanie nad zaistniałą sytuacją i wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary grzywny, ewentualnie o wymierzenie jej w wymiarze symbolicznym. Organ wyjaśnił, iż status prawny Kolegium nie wynika wprost z przepisów prawa, lecz funkcjonuje zgodnie ze statutem Ośrodka Kultury oraz regulaminem działania jako ciało stałe działające przy ŚOK o charakterze doradczo - opiniującym. Kolegium wskazało, iż ma wątpliwości prawne w zakresie zastosowania wprost przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ośrodek Kultury jako jednostka samorządowa instytucji kultury nie posiada w swojej strukturze organizacyjnej stanowiska obsługi prawnej, stąd w pierwszej chwili po uzyskaniu od skarżącego wniosku Dyrektor ŚOK dokonał jego mylnej interpretacji nie udzielając skarżącemu odpowiedzi przewidzianej w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, iż w zakresie swojego działania nie posiada stosownego budżetu finansowego, siedziby oraz sztabu techniczno- prawnego do obsługi administracyjno-kancelaryjnej. Działając jako ciało doradczo - opiniujące przy ŚOK , nie posiada również stosownych wiążących i decyzyjnych uprawnień prawnych w wykonywaniu działalności. Do pisma organ dołączył kopię odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, a także skargę P. F. z dnia 2 grudnia 2015r., którą została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygn. akt II SAB/Sz 16/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2). W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a, w przypadku niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny: 1) stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, 2) złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2015r. sygn. akt I OZ 250/15, okoliczność czy podmiot, któremu – zdaniem wnioskodawcy – należy wymierzyć grzywnę, jest organem podlegającym sądowej kontroli administracji w rozumieniu art. 1 P.p.s.a., nie jest przesłanką warunkującą wymierzenie grzywny (orzeczenie dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W każdej bowiem sytuacji organ powinien wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Natomiast orzekając o rozmiarze wymierzanej grzywny sąd administracyjny ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym m. in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. nie uprawnia organu, za pośrednictwem którego skargę wniesiono (art. 54 § 1 P.p.s.a.), a jednocześnie którego działanie czy bezczynność zaskarżono, do podejmowania czynności sprawdzających dopuszczalność wniesionej skargi, jak też legitymacji skarżącego do jej wniesienia czy spełniania przez skargę warunków formalnych. Kompetencja do oceny dopuszczalności skargi zastrzeżona jest wyłącznie dla sądu administracyjnego. Organ za pośrednictwem którego została wniesiona skarga, zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego. Powinien to uczynić w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a., niezależnie od tego czy w jego ocenie skarga jest dopuszczalna oraz czy jej przedmiot podlega kognicji sądu administracyjnego. Nawet uzasadnione przekonanie organu, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia organu od tego obowiązku. Powinnością organu jest przekazanie sądowi administracyjnemu pisma, które podmiot je wnoszący subiektywnie uważa za skargę i kieruje do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu. Natomiast swe stanowisko w zakresie niedopuszczalności skargi ze względu na brak kognicji sądu administracyjnego organ może wyrazić w przekazywanej wraz ze skargą odpowiedzi na nią (por. postanowienie WSA w Gorzowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II So/Go 10/10). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Kolegium Programowe działające przy [...] nie przekazało tutejszemu sądowi skargi P. F. z dnia 2 grudnia 2015 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Okoliczności wskazane w odpowiedzi na wniosek, które spowodowały nieprzekazanie skargi mogą mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, której rolą jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej, służącej zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Kolegium Programowe działające przy [...] przekazało Sądowi skargę P. F, dopiero po otrzymaniu wniosku skarżącego o wymierzenie mu grzywny z tego tytułu, tj. dnia 1 lutego 2016r. Termin na przekazanie skargi wniesionej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z jej art. 21 pkt 1 wynosi 15 dni. W niniejszej sprawie został on przekroczony o 1,5 miesiąca. Z tego względu też Sąd po stwierdzeniu, iż w sprawie zaistniały wszystkie określone w art. 54 § 2 i art. 55 § 1 P.p.s.a. przesłanki umożliwiające sądowi wymierzenie grzywny uznał, że wymierzenie grzywny zaskarżonemu organowi jest zasadne. Grzywnę o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. orzeka się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Określając wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie, sąd wziął pod uwagę wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny wskazujące, że zaniechanie przekazania skargi wynikało z mylnej interpretacji wniosku i nie miało znamion celowego, umyślnego naruszenia przepisów. Odnosząc się do wątpliwości organu w zakresie zastosowania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wprost do skargi P. F. na bezczynność Kolegium Programowego działającego przy [....], wskazać należy, że ocena dopuszczalności tej skargi stanie się przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SAB/16/16. W ocenie Sądu, grzywna w wysokości 100 zł jest adekwatna do wagi dokonanego przez organ naruszenia, o czym sąd orzekł w punkcie I postanowienia, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.