SA/Sz 1291/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki/spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie rozliczenia finansowego za okres od [...] r do [...] r. I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Portu Wojennego z dnia [...] r. Nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16.03.1993r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 23, poz. 101), a także art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.12.1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20.07.2000r. w sprawie nagród rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy (Dz. U. Nr 65, poz. 770, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. z dnia [...] r. od decyzji komendanta Portu Wojennego Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie rozliczenia finansowego za okres od [...] r. do [...] r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że Komendant Portu Wojennego jako organ I instancji decyzją z dnia [...] r. przeprowadził z urzędu rozliczenie R. S. za okres od [...] r. do [...] r. Rozliczenie finansowe konieczne było w związku ze zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej, a następnie uchyleniem przez NSA w [...] r. rozkazu (decyzji) o zwolnieniu. W związku ze zmianą obowiązujących przepisów regulujących uposażenie żołnierza zawodowego w decyzji organu I instancji kompleksowo rozpoznano sprawę dodatków do uposażenia, a także rozliczenie nagrody rocznej za [...] i [...] r. oraz potrącenia z uposażenia. Organ I instancji łącznie przyznał zainteresowanemu do wypłaty kwotę [...] zł brutto. Niezależnie od tego potrącono z łącznej kwoty naliczeniowej brutto [...] zł kwotę [...] zł z tytułu nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w jednostce za okres od [...] r. do [...] r. (tj. [...] dni) oraz od [...] r. do [...] r. tj. [...] dni na podstawie art. 39 powołanej w sentencji ustawy o uposażeniu żołnierzy (pkt [...] decyzji). Konsekwencją tego było pozbawienie R. S. w całości nagrody rocznej za [...] r. w kwocie [...] zł brutto (pkt [...] decyzji). Uzasadniając tą część decyzji wskazano, że zainteresowany zobowiązany był zgłosić się bezzwłocznie do KPW celem dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej. R. S. za okres od [...] r. do [...] r. tj. bezpośrednio po wyroku NSA nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia, a za okres od [...] r. do [...] r. przedstawił zwolnienie lekarskie i dalej od [...] aż do [...] nie złożył żadnego dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność. W jednostce zgłosił się w dniu [...] r. Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie błędnie nazwane "zażaleniem", w którym zakwestionował jedynie rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 7 decyzji, ponieważ uznał, iż organ I instancji bezpodstawnie przyjął jego nieobecność jako nieusprawiedliwioną. W szczególności odwołujący się wskazał, iż bezpośrednio po wyroku NSA w dniu [...] r. wysłał fax do KPW, w którym poinformował o korzystnym dla siebie wyroku. Oprócz tego rozmawiał telefonicznie z kmdr ppor. G. S. pełniącym obowiązki pomocnika Komendanta Portu Wojennego z prośbą o przekazanie szczegółowych wyjaśnień Komendantowi Portu. W dniu [...] r. zainteresowany powiadomił organ kadrowy KPW o zaistniałych zdarzeniach z równoczesnym zapytaniem o możliwość otrzymania legitymacji żołnierza zawodowego, natomiast z bezpośrednim przełożonym nie mógł nawiązać kontaktu telefonicznego. Dodatkowo w dniu [...] r. wysłał list z zastrzeżeniem "do rąk własnych" do Komendanta Portu Wojennego, w którym wyjaśnił swoją sytuację i zobowiązał się w jak najkrótszym terminie dostarczyć zwolnienie lekarskie - co uczynił. Zwolnienie lekarskie otrzymał zwrotnie przy piśmie Komendanta Portu Wojennego z dnia [...] r., z którego wynikało, że nie ma obowiązku stawiennictwa, ponieważ nie jest żołnierzem Komendy Portu Wojennego. W konsekwencji powyższego zainteresowany podjął korespondencję z MON w [...], dowództwem Marynarki Wojennej w [...] i ostatecznie we [...] r. stawił się w Komendzie Portu Wojennego celem wykonywania obowiązków służbowych. Zainteresowany podkreślił, że za okres [...] r. do [...] r. tj. [...] dni nie może ponosić ujemnych skutków finansowych, gdyż informował KPW o wygranym procesie przed NSA, a dodatkowo przekazał zwolnienie lekarskie, (które zwrotnie otrzymał), natomiast brak zwolnienia lekarskiego za okres wcześniejszy wynikał z braku książeczki żołnierza zawodowego, którą nie otrzymał od jednostki wojskowej. Zdaniem odwołującego się, to działania organu określone w piśmie z [...] r. spowodowały, że skierował się do wyższych przełożonych w sprawie przywrócenia go do służby, a zatem nie może ponosić ujemnych z tego tytułu negatywnych konsekwencji. Z wyjaśnień organu I instancji z dnia [...] r. oraz przedłożonych załączników do tego pisma (oświadczenia) wynika, że do kancelarii KPW nie wpłynął żaden fax kierowany do Komendanta Portu Wojennego, a rozmowa telefoniczna R. S. z kmdr ppor. G. S. miała charakter prywatny i nie było w tej rozmowie próśb o przekazanie treści rozmowy dowódcy jednostki wojskowej. Żaden z żołnierzy i pracowników "organu kadrowego" KPW nie prowadził w dniu [...] r. rozmów telefonicznych z zainteresowanym, a pismo Komendanta Portu Wojennego z dnia [...] r. dotyczy jedynie zastrzeżenia co do możliwości wystawienia legitymacji służbowej oficera. Dodatkowo organ I instancji powiadomił, że w [...] r. do jednostki dotarła teczka akt personalnych oficera wraz z wiarygodną kopią wyroku oraz opinią prawną szefa Oddziału Prawnego DMW. Oprócz tego organ I instancji stwierdził, że w czasie trwania spornego okresu R. S. był nieuchwytny pod żadnym ze znanych adresów. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że twierdzenie zainteresowanego, iż po otrzymaniu pisma od dowództwa Portu Wojennego w [...] z dnia [...] r. doszedł do wniosku, że nie będzie przyjęty do jednostki, a zatem zachodzi konieczność podjęcia działań na szczeblu Ministerstwa Obrony Narodowej, należy uznać jako nie potwierdzone dowodami. To samo dotyczy istnienia dowodów przemawiających na jego korzyść i mających świadczyć o tym, że już na drugi dzień po ogłoszeniu wyroku przez NSA zgłaszał chęć podjęcia obowiązków służbowych. W rzeczywistości po ogłoszeniu przez NSA wyroku w dniu [...] r. (sygn.akt [...]) nie wpłynął do KPW żaden fax nadany z [...] ani też żadne pismo w sprawie powrotu zainteresowanego do wykonywania obowiązków służbowych. W połowie [...] r. wpłynęło natomiast pismo R. S. z załącznikami w postaci zwolnienia lekarskiego i wyroku NSA. Pisma zainteresowanego z [...] r. nie można odnosić do powrotu do wykonywania obowiązków służbowych, gdyż dotyczyło ono doręczenia i wystawienia dokumentu legitymacji żołnierza zawodowego. Całą korespondencję strony będącą w posiadaniu jednostki (pismo z dnia [...] r. do Ministra, pismo dyrektora Biura Skarg i Interwencji z dnia [...] r., pismo dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] r. oraz pismo szefa Oddziału Personalnego DMW z dnia [...] r.) należy przy tym uznać jako dotyczącą spotkania zainteresowanego z Ministrem Obrony Narodowej lub innymi osobami funkcyjnymi różnych szczebli z wyjątkiem bezpośrednich przełożonych komendanta KPW. Zdaniem organu II instancji R. S. powinien po otrzymaniu wyroku NSA osobiście stawić się do jednostki - Komendy Portu Wojennego w [...] celem dalszego wykonywania obowiązków służbowych. Jeżeli był chory to powinien pisemnie zawiadomić jednostkę wojskową, że jest na zwolnieniu lekarskich, a po zakończeniu leczenia przystąpi do wykonywania obowiązków Natomiast zainteresowany sam uznał, że odmówiono mu dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych w piśmie Komendanta Portu Wojennego z dnia [...] r., chociaż pismo to dotyczyło wydania legitymacji żołnierza zawodowego. Uznać zatem należy, że R. S. nie zadał sobie wystarczającego trudu, aby podjąć obowiązki służbowe, a własne działania ograniczył tylko do Komendanta Portu Wojennego i Ministerstwa Obrony Narodowej. Będąc żołnierzem zawodowym zainteresowany powinien wiedzieć, iż przełożonym dowódcy jednostki w tym konkretnym przypadku był dowódca Flotylli. a zatem w przypadku odmowy przyjęcia go przez KPW powinien zwrócić się do JW. [...], nie zaś prowadzić korespondencję z organami wyższego szczebla. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie złożył R. S. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 75 i 77 § 1 kpa poprzez niedopuszczenie dowodu ze zwolnienia lekarskiego, a także: - art. 75 § 1 kpa przez niedopuszczenie w sprawie dowodu w postaci uwiarygodnionego duplikatu listu do Komendanta Poru Wojennego z dnia [...] r. w sprawie informacji o chorobie i usprawiedliwieniu nieobecności w pracy; - art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyłączenie Komendanta Portu jako przełożonego skarżącego i składającego oświadczenia co miało istotny wpływ na treść tych oświadczeń gdyż był on stroną w zaskarżonej decyzji, a także poprzez nie udzielenie skarżącemu do wglądu akt i właściwych dokumentów przed ostatecznym podjęciem decyzji, zarówno w I jak i II instancji, a tym samym naruszenie praw do obrony w ustaleniu faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 79 § 1 i 2 kpa poprzez nie zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków lub oględzin, wystawiania oświadczeń przez osoby funkcyjne - art. 80 kpa poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a także naruszenie innych zasad ogólnych postępowania, tj. art. 7, 8, 9, 10, 12 § 1, 14 § 1 i 2 kpa oraz art. 24 § 1 pkt. 1,4,5,7 oraz § 3 kpa przez nie wyłączenie pracownika radcy prawnego JW. [...] i Komendy Portu Wojennego [...], który jako pracownik organu administracji był biegłym, przedstawicielem, brał udział w niższej instancji w sprawie i jest w stosunku podrzędności służbowej wobec dowódcy JW. Skarżący podkreślił, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego w sprawie. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Komendanta Portu Wojennego z dnia [...] r. przyjął, iż podczas wyznaczonych w decyzji okresach skarżący pozostawał poza macierzysta jednostką bez usprawiedliwienia, co stało się podstawą do pozbawienia go należności finansowych. Organ nie wyjaśnił jednak okoliczności faktycznych sprawy, ponieważ nie wymagał od skarżącego żadnych wyjaśnień i podjął decyzję podczas jego nieobecności, już po stawieniu się w jednostce. Zaraz po stawieniu się skarżący został na mocy rozkazu Komendanta Portu Wojennego wysłany na niewykorzystany urlop wypoczynkowy i w trakcie tego urlopu została wydana krzywdząca decyzja. Organ podał, że nie znane było miejsce pobytu skarżącego, co nie odpowiada stanowi faktycznemu. Gdyby tak było, to byłby zmuszony, obligatoryjnie, wszcząć poszukiwania. Tego nie uczynił, ponieważ było znane mu miejsce pobytu skarżącego. Skarżący zarzucił nadto, iż przez czas określony w decyzji z obowiązków wywiązywał się w pełni, a nawet sam podejmował próby wykonania korzystnego dla niego wyroku NSA, ale przełożony odmówił wydania legitymacji żołnierza zawodowego, nie informując go o sposobie rozwiązania sprawy, a taki obowiązek na nim ciążył. Skarżący podjął samodzielne próby wyjaśnienia swojego statusu i przystąpienia do służby, zwracając się do Ministra Obrony Narodowej jako do organu powołującego do służby w formie skargi na postępowanie Komendanta Portu Wojennego, dotyczące odmowy wydania legitymacji na podstawie służbowej. Skarżący był wtedy po operacji związanej ze złamaniem kości przedramienia lewego i jako uznawany za emeryta wojskowego nie mógł otrzymać zwolnienia lekarskiego w celu przedstawienia go przełożonym. Otrzymał je w trakcie leczenia dopiero po przedstawieniu korzystnego dla siebie wyroku NSA i przesłał przełożonym. Wymaganie takiego zwolnienia przez organy obu instancji było zatem bezcelowe. Nie bez znaczenia jest fakt iż skarżący złożył zawiadomienie o przestępstwie do Prokuratury Garnizonowej w [...] dotyczące osoby Komendanta Portu Wojennego, co było wiadome organowi II instancji. Prokuratura, mimo odstąpienia od ukarania Komendanta Portu Wojennego, uznała jego winę w zakresie nieprzestrzegania zasad postępowania z podwładnym. Skarżący stwierdził też, że w okresie nieobecności w służbie wykonywał działania zgodnie nakazem sumienia wynikającym z przysięgi wojskowej, wyroku NSA w jego sprawie i pouczeniami przełożonych. Z tego powodu nie może więc ponosić szkody. Dla oceny materiału dowodowego w sprawie istotne znaczenie ma fakt, iż skarżący nie miał w ogóle wglądu do akt sprawy przed podjęciem decyzji, w których powinny znajdować się przynajmniej adnotacje z wystąpień ustnych i pisemnych skarżącego. Skarżący wskazał, iż miał miejsce konflikt między nim a komandorem S. O. będącym jego przełożonym polegający na tym, iż ten ostatni zmuszał oficerów dyżurnych do składania nieprawdziwych meldunków o stanie zabezpieczenia ochrony elektronicznej wybranych obiektów portu. Konflikt ten istnieje do dnia dzisiejszego. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie błędnych przesłanek i w wyniku matactwa polegającego na przemilczaniu faktów i podawaniu nieprawdy. Składane oświadczenia nie zostały wykorzystane w pełnym zakresie. Nie dopuszczono też dowodu jakim było zwolnienie lekarskie nr [...]. W wyniku "przemilczenia" przez organ administracyjny postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszyło zasady rzetelnej i sprawiedliwej procedury (wyrok NSA z dnia 19.10.1993r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu oraz ustalony stan faktyczny i prawny sprawy należało skargę uwzględnić. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania administracyjnego organy rozpatrujące sprawę winny działać w sposób praworządny i podejmować wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny. Powołany przepis pozostaje w związku z art. 77 § 1 kpa nakazującym organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowody. Funkcjonowanie zasady prawdy w postępowaniu administracyjnym zobowiązuje organ do szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszystkich faktów istotnych dla sprawy. W szczególności organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa (zob. wyrok NSA z dnia 26.05.1981r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1 poz. 45). Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 23 listopada 1994r. III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83, ustalenia faktyczne należy traktować jako dowolne jeżeli znajdują wprawdzie oparcie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Trafny jest zarzut podniesiony przez skarżącego, że w rozpatrywanej sprawie organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy przyjmując, że R. S., po korzystnym dla niego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. nie zgłosił się w ustawowym terminie do jednostki wojskowej i nie usprawiedliwił nieobecności, co w konsekwencji dało podstawę do pozbawienia go w całości nagrody rocznej za [...] r. w kwocie [...] zł. oraz wynagrodzenia w kwocie [...] zł. za czas nieobecności w służbie. Istotne znaczenie dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy ma zatem ustalenie, czy skarżący spełnił ustawowy wymóg zgłoszenia się do służby. Zdaniem skarżącego materiał procesowy zgromadzony w sprawie daje podstawę do przyjęcia, że podjął właściwe czynności i tym samym zgłosił się do służby. Skarżący podkreślił, że niezwłocznie po wydaniu przez NSA wyroku udał się na pocztę i nadał do Komendy Portu Wojennego telegram, a następnego dnia tj. [...] r. w rozmowie telefonicznej z bezpośrednim przełożonym kmdr. ppor. G. S. powiedział o korzystnym dla siebie wyroku oraz poinformował, że jest chory, ma rękę na stabilizatorze i leczy się. W tym samym dniu powiadomił też organ kadrowy jednostki wojskowej. W kolejnym dniu, a mianowicie [...] r. dokonał jak to określił "rozmów sprawdzających". Rozmowy te i uzyskane informacje skłoniły skarżącego do wysłania pisma do Komendanta Portu Wojennego w którym zawiadomił ten organ o zaistniałej sytuacji. Organ dokonując ustaleń potwierdził fakt rozmowy telefonicznej skarżącego z kmdr ppor. G. S. ale przyjął, że nie dotyczyła ona spraw służbowych i miała charakter prywatny. Nie może być więc traktowana jako zgłoszenie się do służby. Ustalenie to organ oparł na treści oświadczenia kmdr ppor. G. S. (k. [...] akt administracyjnych). Dokonana przez organ ocena wartości tego dowodu pozostaje w rażącej sprzeczności z dyrektywą zawartą w art. 80 kpa, a mianowicie swobodnej oceny dowodów. Kryteriami tej oceny są reguły logiki, wiedza naukowa oraz doświadczenie życiowe. Ocena ta ma zatem charakter w pełni zobiektywizowany. Oznacza to m.in., że nie można z przeprowadzonych dowodów wyprowadzać wniosków, które z tych dowodów nie wynikają. Wbrew twierdzeniu organu treść oświadczenia nie pozostawia żadnych wątpliwości, że skarżący zawiadomił swego rozmówcę o wyniku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przywracającym mu status żołnierza zawodowego (w treści notatki mowa jest o "wygranej sprawie". Natomiast przekonanie autora oświadczenia, że rozmowę traktował jako "prywatną", nie przeczy treści rozmowy. Poza tym walor procesowy oświadczenia należy traktować w kategorii oświadczeń wiedzy i w razie wątpliwości co do treści informacji osoba ta powinna być przesłuchana w charakterze świadka po uprzedzeniu o przysługujących uprawnieniach oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania (art. 83 § 3 k.p.a.). Organ nie przeprowadził jednak tego dowodu, pomimo że treść rozmowy miała dla rozpatrzenia sprawy istotne znaczenie. W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Komendanta Portu Wojennego R. S. zwrócił się o wydanie książeczki wojskowej i załączył odpis sentencji wyroku NSA. Poinformował też o swoim stanie zdrowia. Pismo to również potwierdza wolę skarżącego powrotu do służby. Organ potraktował je jednak w sposób formalistyczny jako żądanie wystawienia i doręczenia dokumentu jakim jest legitymacja żołnierza zawodowego, a załączone zaświadczenie lekarskie, które określało stan zdrowia skarżącego odesłał nadawcy. Taka postawa organu była bezpośrednim powodem zwrócenia się przez zainteresowanego do różnych władz wojskowych. Swoim postępowaniem organ naruszył art. 8 kpa nakazujący prowadzenie postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Od dawna w orzecznictwie NSA przyjęty został pogląd, że w sytuacji gdy pismo strony budzi wątpliwości należy wezwać stronę do określenia jak jest jej rzeczywista wola. Organ zaniechał tego arbitralnie przyjmując, że strona domaga się tylko wydania legitymacji. Naruszono tym samym art. 9 kpa. W tej sytuacji zasadny jest zarzut podniesiony przez skarżącego naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza tych, które towarzyszyły zgłoszeniu się przez skarżącego do służby, w tym stanu zdrowia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem poczynić w tym zakresie wszechstronne ustalenia i wyjaśnić kiedy skarżący zgłosił się do służby i czy jego nieobecność w jednostce wojskowej była spowodowana okolicznościami obiektywnymi, a mianowicie złym stanem zdrowia. Mając na uwadze powyższe rozważania należało przyjąć, że w świetle zebranych w sprawie dowodów, okoliczności, które przyjął organ za ustalone, nie dają podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku zgłoszenia się do służby. Zaskarżona decyzja wydana została zatem z naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.