SA/Sz 1450/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr/ Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant st.sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2004r. sprawy ze skargi L. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych /. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] II. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229; ze zm.), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2000Y., Nr 106, poz. 1126; ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L.I. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...]r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] w zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego 1974r., w związku z art. 103 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994r., nakazał rozbiórkę [...] garaży [...], wybudowanych w [...]r., na działce nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę, niezgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązującym w okresie ich budowy. W odwołaniu od powyższej decyzji L.I., wniósł o jej uchylenie, ponieważ uważa, że usytuowanie garaży na własnej działce nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie zgodził się także ze stwierdzeniem, iż garaże wybudowano na terenie nie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż na przedmiotowej działce w [...]r. ustawiono [...] garaży [...] bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 103 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane, do obiektów których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1995r. stosuje się przepisy prawa budowlanego z 1974r. Postawione na działce L.I. garaże są obiektami budowlanymi, wykonanie których wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym. Zatem na mocy z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z 1974r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zdaniem organu odwoławczego, lokalizacja [...] koliduje z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjętego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] r. obowiązującego w okresie ich budowy. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy złożył L.I. wnosząc o jej uchylenie i zarzucił naruszenie art. 28, 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. Zdaniem skarżącego nakaz rozbiórki garaży jest nieuzasadniony, ponieważ usytuowane na jego działce garaże nie są budynkami, a więc nie jest wymagane pozwolenie na budowę, które dotyczy tylko robót budowlanych. [...] garaże nie mają ani fundamentów bezpośrednich, ani pośrednich. Poza tym organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów i arbitralnie stwierdził, że przedmiotowe garaże są obiektami budowlanymi. Zatem organ odwoławczy nie wykazał naruszenia przepisów prawa budowlanego. Nie wyjaśnił również kwestii rzekomej niezgodności usytuowania garaży z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Niezasadne również było powołanie jako podstawy prawnej art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo 0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu oraz stan faktyczny i prawny sprawy skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej winny działać w sposób praworządny i podejmować wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny. Przepis ten pozostaje w związku z art. 77 § 1 kpa nakazującym organowi w sposób wyczerpujący zebrać 1 rozpatrzyć cały materiał dowody. Funkcjonowanie zasady prawdy w postępowaniu administracyjnym zobowiązuje organ do szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszystkich faktów istotnych dla sprawy. W szczególności organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa (zob. wyrok NSAz dnia 26.05.1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1 poz. 45). Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 23 listopada 1994 r. III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83, ustalenia faktyczne należy traktować jako dowolne jeżeli znajdują wprawdzie oparcie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. W rozpatrywanej sprawie organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, a przede wszystkim kwestii kiedy przedmiotowe garaże zostały wybudowane. W protokole oględzin robót budowlanych z dnia [...]r. znajduje się zapis, że inwestor L.I. wybudował garaże bez pozwolenia na budowę i budowę tę ukończył w [...]r. Brak jednak zapisu kiedy budowę garaży rozpoczęto, (k. [...] akt admin.). W oświadczeniu L.I. z dnia [...]r. (k.akt admin.) zawarte jest stwierdzenie, że wybudował [...] garaże [...] i budowę zakończono w [...]r. W tym oświadczeniu brak jest również informacji kiedy budowę garaży rozpoczęto. W oświadczeniu z dnia [...]r. mieszkańców bloków mieszkalnych przy ul. [...] jest mowa o tym, że wspomniane garaże funkcjonują od około [...] lat. Natomiast w piśmie z dnia [...] r. pełnomocnika L.I. reprezentującego go w postępowaniu administracyjnym, zawarte jest sformułowanie, żem według oświadczenia inwestora [...] garaży postawiono w [...]r., a budowę [...] garaży ukończono w [...]r. W piśmie z dnia [...] r. Prezydenta [...] (k. [...] akt admin.) znajduje się stwierdzenie, że właściciel garaży blaszanych na działce o nr [...] przy ul. [...]r. uzyskał decyzję Nr [...] Prezydenta [...] na dostawienie [...] garaży [...] wraz z zaleceniem uregulowania stanu prawnego istniejącego już kompleksu garaży. Z treści przedstawionych wyżej dokumentów nie można w sposób jednoznaczny ustalić kiedy rozpoczęto budowę garaży. Można jedynie stwierdzić, że budowę ich zakończono w [...]r. W rozpatrywanej sprawie ustalenie rozpoczęcia budowy garaży ma istotne znacznie, z uwagi na potrzebę zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego obowiązujących w okresie ich budowy. Poza tym z pisma z dnia [...] r. Prezydenta [...], w szczególności sformułowania dotyczącego uzyskania przez skarżącego w [...]r. zgody "na dostawienie [...] garaży blaszanych" można wyprowadzić wniosek, że na ich budowę uzyskał pozwolenie. Tej okoliczności w toku postępowania administracyjnego w ogóle nie wzięto pod uwagę, co jest istotną wadą postępowania dowodowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokonać szczegółowych ustaleń faktycznych, a poza tym skorzystać z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego, nie ograniczając się przy wydaniu decyzji do treści informacji udzielonej przez inny organ. Mając na uwadze powyższe rozważania należało stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszono przepisy prawa procesowego i dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c powołanego na wstępie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.