SA/Sz 1451/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr/ Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant st.sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 5 lipca 2004r. sprawy ze skargi L. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...]r. [...] II. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126; ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L.I. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] w zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę [...] garaży [...] wybudowanych w [...]r. na działce nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę, niezgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązującym w okresie ich budowy. W odwołaniu L.I., wniósł o uchylenie decyzji, gdyż jego zdaniem usytuowanie garaży na własnej działce nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie zgodził się także ze stwierdzeniem, że lokalizacja garaży narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że w świetle przepisów obowiązującej ustawy Prawo budowlane przedmiotowe garaże są obiektami budowlanymi, na wykonanie których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Inwestor nie dopełnił tego obowiązku. Zgodnie z art. 48 powołanej ustawy właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Nakaz ten nie znajduje zastosowania, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 49 ust. 1 ustawy). W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, iż od zakończenia budowy garaży upłynęło pięć lat. Zdaniem organu odwoławczego, lokalizacja [...] garaży na działce nr [...] koliduje z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjętego. uchwałą Nr LXXXIII/451/94 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 17.05.1994r. obowiązującego w okresie ich budowy. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy [...] złożył L.I. wnosząc o jej uchylenie i zarzucił naruszenie art. 28, 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego nakaz rozbiórki garaży jest nieuzasadniony, ponieważ usytuowane na jego działce garaże nie są budynkami, a więc nie jest wymagane pozwolenie na budowę, które dotyczy tylko robót budowlanych. Blaszane garaże nie mają ani fundamentów bezpośrednich, ani pośrednich. Poza tym organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów i arbitralnie stwierdził, że przedmiotowe garaże są obiektami budowlanymi. Zatem organ odwoławczy nie wykazał naruszenia przepisów prawa budowlanego. Nie wyjaśnił również kwestii rzekomej niezgodności usytuowania garaży z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo 0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu administracyjnego oraz stan faktyczny i prawny sprawy skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej winny działać w sposób praworządny i podejmować wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny. Przepis ten pozostaje w związku z art. 77 § 1 kpa nakazującym organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowody. Funkcjonowanie zasady prawdy w postępowaniu administracyjnym zobowiązuje organ do szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszystkich faktów istotnych dla sprawy. W szczególności organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa (zob. wyrok NSA z dnia 26.05.1981r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1 poz. 45). Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 23 listopada 1994r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83, ustalenia faktyczne należy traktować jako dowolne jeżeli znajdują wprawdzie oparcie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. W rozpatrywanej sprawie organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, a przede wszystkim kwestii kiedy przedmiotowe garaże zostały wybudowane. W protokole oględzin robót budowlanych z dnia [...]r. znajduje się zapis, że inwestor L.I. wybudował garaże bez pozwolenia na budowę i budowę tę ukończył w [...]r. Brak jednak zapisu kiedy budowę garaży rozpoczęto (k. [...] akt admin.). W oświadczeniu L.I. z dnia [...] r. (k. [...] akt admin.) zawarte jest stwierdzenie, że wybudował [...] garaże [...] i budowę zakończył w [...]r. W tym oświadczeniu brak jest również informacji kiedy budowę garaży rozpoczęto. W oświadczeniu z dnia [...] r. mieszkańców bloków mieszkalnych przy ul. [...] jest mowa o tym, że wspomniane garaże funkcjonują od około [...] lat. Natomiast w piśmie z dnia [...]r. pełnomocnika L.I. reprezentującego go w postępowaniu administracyjnym, zawarte jest sformułowanie, że według oświadczenia inwestora [...] garaży postawiono w [...]r., a budowę [...] garaży ukończono w [...]r. W piśmie z dnia [...]r. Prezydenta [...] (k. [...]akt admin.) znajduje się stwierdzenie, że właściciel garaży blaszanych na działce o nr [...]r. uzyskał decyzję Nr [...] Prezydenta [...] na dostawienie [...] garaży [...] wraz z zaleceniem uregulowania stanu prawnego istniejącego już kompleksu garaży. Z treści przedstawionych wyżej dokumentów nie można w sposób jednoznaczny ustalić kiedy rozpoczęto budowę garaży. Można jedynie stwierdzić, że budowę ich zakończono w [...]r. W rozpatrywanej sprawie ustalenie w sposób jednoznaczny daty rozpoczęcia budowy garaży ma istotne znacznie, z uwagi na potrzebę zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego obowiązujących w okresie ich budowy. Poza tym z pisma z dnia [...] r. Prezydenta [...], w szczególności informacji dotyczącej uzyskania przez skarżącego w [...]r. zgody "na dostawienie [...] garaży blaszanych" można wyprowadzić wniosek, że na ich budowę uzyskał pozwolenie. Tej okoliczności w toku postępowania administracyjnego w ogóle nie wzięto pod uwagę, co stanowi istotną wadę postępowania dowodowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokonać szczegółowych ustaleń faktycznych, a poza tym skorzystać z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego, nie ograniczając się przy wydaniu decyzji do treści informacji udzielonej przez inny organ. Mając na uwadze powyższe rozważania należało stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszono przepisy prawa procesowego i dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c powołanego na wstępie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.