SA/Sz 1762/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Malinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2004 r. sprawy ze skargi "W." Spółki z o.o. w M. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] r., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z UKS, z dnia [...] r., określającą Spółce z o.o. - "W." w K. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w kwocie [...] zł, tj. o [...] zł niższej od wykazanej w deklaracji VAT-7 z dnia [...] r. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie w kwocie [...] zł. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 25 ust.1 pkt 3 i art. 27 ust. 5 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm./. W toku kontroli dokumentów źródłowych Inspektor Kontroli na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznał za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na dzierżawę zakładu w M. Przyczyną wyłączenia tych wydatków z kosztów było to, że zakład produkcyjny w M. był własnością "I." s. c. - J. i H. H., które to przedsiębiorstwo w zakładzie tym prowadziło własną działalność gospodarczą, a Spółkę z o. o. obciążało kosztami za wykonane na jej rzecz usługi. Umowę dzierżawy zawartą pomiędzy "I." s. c., a "W." Spółka z o. o., Inspektor Kontroli uznał za bezskuteczną prawnie w zakresie podatkowym, gdyż wbrew jej treści zakład produkcyjny nie został oddany dzierżawcy do używania, ani dzierżawca nie pobierał z niego pożytków. Powyższe ustalenia były podstawą wydania decyzji w dniu [...] r. Nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Ponadto Inspektor Kontroli na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznał za koszt uzyskania przychodu opłat leasingowych z tytułu umowy leasingu operacyjnego kontenerów chłodniczych, bowiem Spółka z o. o. "I." w 2000 r. nie posiadała punktów skupu dziczyzny, a cały zakup pochodził od spółki cywilnej "I.", a więc kontenery te nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę z o. o. "W.". Na tej samej podstawie prawnej nie uznano również za koszt uzyskania przychodu kwot wynikających z faktury nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez Kancelarię Notarialną za sporządzenie aktu notarialnego oraz wniosku o wpis do księgi wieczystej i wypisy aktu notarialnego. Niezaliczenie w/w wydatków do kosztów uzyskania przychodów Spółki było przyczyną wyłączenia podatku VAT naliczonego w fakturze VAT nr [...] wystawionej przez "I." s. c. w kwocie [...] zł, oraz z 4 faktur wystawionych przez "P." Sp. z o. o. w W. w łącznej kwocie [...] zł, co w konsekwencji spowodowało określenie kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w wysokości [...] zł, tj. o [...] zł niższej od wykazanej w deklaracji VAT-7 z [...] r. oraz ustalenie za ten miesiąc dodatkowego zobowiązania w wysokości [...] zł z tytułu zawyżenia kwoty zwrotu różnicy podatku (w rozliczeniu tym Inspektor pominął kwotę podatku VAT w wysokości [...] zł z faktury wystawionej przez Kancelarię Notarialną). Izba Skarbowa zaakceptowała rozstrzygnięcie organu I instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Spółki. Organ odwoławczy nie odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania wyjaśniając, że tylko zmiana decyzji w sprawie podatku dochodowego mogłaby wpłynąć na zmianę decyzji w podatku VAT. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /[...] r./ Spółka domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem prawa, w szczególności przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, a w następstwie błędne ustalenie, że Spółka nie używała dzierżawionego zakładu. Skarżąca podniosła, że w odwołaniu wskazała, iż Inspektor Kontroli w wyniku kontroli potwierdził używanie przez Spółkę dzierżawionego zakładu, zaliczając do przychodu wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu dzierżawy tego obiektu, lecz organ odwoławczy pominął ten fakt milczeniem. W dalszej części Spółka wyjaśnia okoliczności przekonujące o tym, że umowa dzierżawy zakładu została skutecznie zawarta i była realizowana. Odnośnie wyłączenia przez Inspektora Kontroli z kosztów uzyskania przychodów opłat leasingowych, Spółka wskazała, że używane przez nią na podstawie umowy leasingu operacyjnego kontenery chłodnicze wykorzystywane były, do czasu uruchomienia punktów skupu dziczyzny, jako pomocnicze magazyny mięsa lub odpadów, albo skrzynek na mięso lub podroby. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że tylko zmiana decyzji w sprawie podatku dochodowego uzasadniać może zmianę decyzji podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie . Wbrew stanowisku Izby Skarbowej ustalenia wydanej decyzji w sprawie podatku dochodowego nie mają wiążącego charakteru w sprawie dotyczącej podatku VAT, nie ma bowiem w prawie podatkowym takiego przepisu , który by związanie takie wprowadzał. Sprawa dotycząca podatku VAT jest odrębną sprawą od sprawy dotyczącej podatku dochodowego i wymaga w związku z tym samodzielnych ustaleń i rozstrzygnięcia. O ile Inspektor Kontroli w swojej decyzji zawarł ustalenia dotyczące wyłączenia z rozliczenia podatku VAT za grudzień 2000 r. wydatków na dzierżawę zakładu oraz opłat leasingowych to Izba Skarbowa, mimo, że obowiązana była ponownie rozpatrzyć sprawę, nie dokonała żadnych ustaleń ani nie ustosunkowała się do zarzutów odwołania, naruszając tym samym przepisy art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tego względu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o p.p.s.a. Niezależnie od tego należy nadmienić, że decyzja w sprawie podatku dochodowego została uchylona wyrokiem WSA z dnia 12 maja 2004 r. SA/Sz 1758/02. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy, a o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152.