SA/Sz 307/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Anna Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2004 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego, utraty statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]r. w wysokości [...]zł miesięcznie tj. [...] % kwoty zasiłku określonego w art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że F. G. ur. [...]r., po okresie zatrudnienia, zarejestrował się w Urzędzie Pracy w [...]w dniu [...]r. uzyskując z tym dniem status osoby bezrobotnej. Z uwagi na sposób rozwiązania stosunku pracy (bez wypowiedzenia z winy pracownika), prawo do zasiłku mógł nabyć po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania. W dniu [...]r. F. G. wniósł o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż wyrokiem Sądu Rejonowego sprostowano Mu świadectwo pracy w ten sposób, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 kodeksu pracy - za wypowiedzeniem przez zakład pracy. W związku z tym od dnia [...]r. przyznano Mu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości [...]zł. Kolejnym podaniem z dnia [...]r. F. G. zwrócił się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, uzupełniając akta o dowody potwierdzające pracę w szczególnych warunkach przez [...] lat. W tej sytuacji spełnił warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy. Choć świadectwo pracy z rozwiązaniem stosunku pracy z art. 30 § 1 pkt 2 kodeksu pracy, na prośbę F. G., zmienione zostało na rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 55 § 3 kodeksu pracy, to nadal powodem rozwiązania stosunku pracy, od którego zależy wysokość przyznanego zasiłku przedemerytalnego nie są powody dotyczące zakładu pracy, o których mowa w art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującej do dnia 31 grudnia 2001r. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ilekroć w ustawie mowa jest o przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy. Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że sposób rozwiązania stosunku pracy z F. G. stanowi rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie Go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan zdrowia i kwalifikacje zawodowe. Reasumując Wojewoda stwierdził, że F. G. nie spełniał warunków do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160%, stąd też organ pierwszej instancji miał podstawy aby przyznać zasiłek w miesięcznej wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 24 ust. 1 ww. ustawy. Ponieważ osoba pobierająca zasiłek przedemerytalny nie może być uznana za osobę bezrobotną, wobec tego z dniem utraty statusu osoby bezrobotnej ustaje też prawo do zasiłku dla bezrobotnych. F. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie na powyższą decyzję zarzucając rażące naruszenie art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na powołaniu w uzasadnieni decyzji okoliczności nieprawdziwych, nie wynikających z akt sprawy. Wojewoda stwierdził, że sposób rozwiązania stosunku pracy nastąpił na podstawie art. 55 § 1 kodeksu pracy - w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym szkodliwy wpływ pracy za zdrowie pracownika. Jest to oczywistą nieprawdą i w żaden sposób nie wynika z akt sprawy. Ze świadectwa pracy wynika natomiast jednoznacznie, że przedmiotowy stosunek pracy ustał w oparciu o art. 55 § 1/1 kodeksu pracy, czyli w wyniku wypowiedzenia przez Niego umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, który poprzez wielomiesięczne nie wypłacanie wynagrodzenia, dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika. Niepłacenie zaś pensji wynikało bezpośrednio z przyczyn ekonomicznych zakładu pracy, które w efekcie doprowadziły do upadłości pracodawcy. A to oznacza, wbrew twierdzeniu wojewody, że powodem rozwiązania Jego stosunku pracy są powody dotyczące wyłącznie zakładu pracy, o których mowa w art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Biorąc powyższe pod uwagę zaskarżonej decyzji zarzucił ponadto rażące naruszenie art. 7 kpa, ponieważ opisaną "pomyłkę" organu trudno zakwalifikować jako "podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego", oraz rażące naruszenie art. 12 kpa - ponieważ w niniejszej sprawie organ z pewnością nie dopełnił obowiązku "wnikliwego działania". Opierając się na ww. argumentach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że przysługuje Mu prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Na mocy przepisów art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, w których postępowanie nie zostało zakończone. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż skarżący słusznie zarzuca, że Wojewoda błędnie odczytał i przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny wypowiedzenia przez skarżącego stosunku pracy. Mianowicie wskazał, że podstawą tego wypowiedzenia był przepis art. 55 § 1 kodeksu pracy mający zastosowanie w przypadku wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe. Tymczasem w świadectwie pracy skarżącego podano jako podstawę rozwiązania stosunku pracy przepis art. 55 § 1- kodeksu pracy, upoważniający pracownika do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia w przypadku gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika. Opisane powyżej uchybienie organu odwoławczego jednak nie jest na tyle istotne, aby mogło wpłynąć na wynik sprawy i doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim kwestia jak należy rozumieć opisany w dyspozycji przepisu art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu sposób rozwiązania stosunku pracy "z przyczyn dotyczących zakładu pracy". W przepisie art. 2 ust. 1 pkt 20a tej samej ustawy podano, że ilekroć w ustawie jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy. Zdaniem Sądu Wojewoda słusznie uznał, że sposób rozwiązania stosunku pracy przez F. G. nie odpowiada zacytowanej powyżej definicji. Ponieważ nie można utożsamiać rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika z powodu nie wypłacania Mu wynagrodzenia przez pracodawcę ze zmniejszaniem w zakładzie pracy zatrudnienia z przyczyn ekonomicznych. Nie można również uznać, że rozwiązanie tego stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nawet jeżeli później, jak twierdzi skarżący, doszło do ogłoszenia upadłości zakładu pracy, w którym skarżący pracował. Ponadto należy zauważyć, że gdyby ze skarżącym rozwiązano stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, to w świadectwie pracy podano by jako podstawę rozwiązania tego stosunku przepis ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980), a nie przepisy kodeksu pracy. W tej sytuacji nie jest istotne z jakiego powodu skarżący rozwiązał swój stosunek pracy. Liczy się tylko fakt, że rozwiązanie tego stosunku nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ponieważ tylko w takim przypadku skarżącemu przysługiwałby zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku przewidzianego w przepisie art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzji nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.