SA/Sz 624/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr/ Protokolant Anna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zakończenia robót budowlanych I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu W dniu [...] r. R.R.i złożył w Urzędzie Miejskim w [...] zawiadomienie o zakończeniu budowy obejmującej adaptację strychu przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 57 ust. 4 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zawiadomienia o zakończeniu budowy, w terminie do [...] r., o opisany przez kierownika budowy i potwierdzony przez projektanta projektu budowlanego rysunek powykonawczy zmienionych schodów. R.R. wykonując nałożony obowiązek, w dniu [...] r. dostarczył do Urzędu Miejskiego w [...] wymagane dokumenty. Prezydent Miasta [...] w oparciu o art. 54 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 k.p.a. oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), decyzją z dnia 6 stycznia 2003 r., nr WAB [...], zgłosił sprzeciw w sprawie zakończenia przebudowy części strychu w celu rozbudowy mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...] W uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z opisem i rysunkami wykonanymi przez projektanta, schody zostały zrealizowane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Ponadto, przedmiotowe schody nie spełniają warunków §68 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140), co potwierdził w opisie wykonanych schodów projektant - mgr inż. arch. I.T. W złożonym od tej decyzji odwołaniu R.R. wnosząc o obiektywne i pozytywne załatwienie sprawy podał, że schody, których dotyczy sprawa, nie są schodami głównymi i służą tylko jako schody pomocnicze. Główny ciężar przemieszczania się spełniają schody z klatki schodowej. Wojewoda [...] w wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przywołany w uzasadnieniu Prezydenta Miasta [...] §68 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa graniczne wymiary schodów w budynkach o różnym przeznaczeniu. Mieszkanie nr [...] w budynku przy ul. [...], w wyniku adaptacji, stało się mieszkaniem dwupoziomowym. W mieszkaniach dwupoziomowych schody powinny posiadać minimum 0,8 m szerokości biegu i spocznika, a maksymalna wysokość schodów winna wynosić 0,19 m. Z dokumentacji powykonawczej wynika, że schody wewnętrzne w mieszkaniu mają szerokość biegu [...] m i wysokość stopni [...] m. Zatem schody wewnętrzne zostały wykonane niezgodnie z zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r., nr [...] projektem budowlanym oraz z naruszeniem §68 cyt. rozporządzenia. R.R. złożył na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. Skarżący podniósł, że sporne schody nie są jedynymi schodami łączącymi dwa poziomy. Na poddaszu zachowano drzwi na główną klatkę schodową budynku przez co istnieje drugie wejście po normalnych, szerokich schodach. Wyraził przekonanie, że autor rozporządzenia określającego graniczne wymiary schodów, takiej sytuacji nie przewidział. Ponadto dodał, że zamontowane schody wewnętrzne zyskały pozytywną opinię konstruktora sprawującego nadzór autorski, co zostało odnotowane w dzienniku budowy. Odpowiadając na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych pod kątem ich zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą. Ponadto, w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Taka sytuacja, powodująca konieczność wyjścia poza granice skargi z przyczyn w niej nie podniesionych, lecz dostrzeżonych przez Sąd z urzędu, zaistniała w niniejszej sprawie. Jako podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji organy przywołały art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Stosownie z brzmieniem w/w przepisu, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem przepisów art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu, w drodze decyzji. Wymienione w art. 54 ust. 1 terminy są terminami prawa materialnego. 14-dniowy termin określa ramy czasowe w których organ administracji uprawniony jest do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję omawianej normy. Decyzyjna aktywność organu poza tymi ramami nie ma prawnego umocowania (podob.: NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 965/02, ONSA 2003/4/147). Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że realizując nakaz nałożony decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. R.R. w dniu [...] r. złożył w siedzibie organu I instancji żądane dokumenty, stanowiące uzupełnienie zgłoszenia zakończenia budowy (dowód: pismo skarżącego z dnia [...] z prezentatą wpływu oraz potwierdzenie rejestracji w/w pisma – karta [...] akt administracyjnych organu I instancji). Uwzględniając, że przedłożone dokumenty stanowiły wymagane uzupełnienie zgłoszenia o zakończeniu budowy, dokonanego dnia [...] r., należało przyjąć, iż od [...] r., rozpoczął dla organu bieg 14-dniowego okresu umożliwiającego zgłoszenie sprzeciwu. Termin ten upływał z dniem [...] r. Tymczasem decyzja Prezydenta Miasta [...] o zgłoszeniu sprzeciwu nosi datę[...] r., doręczona zaś została skarżącemu w dniu [...] r. Z okoliczności tych należnych konsekwencji nie wyciągnął również Wojewoda [...] utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji. W tym stanie rzeczy, skoro w niniejszej sprawie nie został zachowany termin wynikający z art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uprawniający organy administracji architektoniczno-budowlanej do skutecznego zgłoszenia sprzeciwu, decyzje należało uchylić jako naruszające prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie w pkt 2 wydano w oparciu o art. 152 w/w ustawy.