SA/Sz 649/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Polańska [spr] Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2000r. o d d a l a skargę W dniach od 4 stycznia 2002 r. do 1 lutego 2002 r. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadziła kontrolę skarbową w spółce z o.o. "A" z siedzibą w B., obejmując jej zakresem rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochody budżetu państwa w 2000 r., w tym podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2000 r. W toku postępowania kontrolnego Inspektor stwierdziła, że Spółka zawyżyła podatek naliczony z faktury korygującej wystawionej przez "P" S.A. w A. o kwotę [...] oraz rozliczyła w deklaracji VAT-7 za sierpień 2000 r. podatek naliczony od towarów importowanych w kwocie [...], wynikający z dokumentów celnych otrzymanych przez Spółkę w miesiącu maju 2000 r. W wyniku ustaleń kontrolnych Inspektor Kontroli Skarbowej określiła Spółce decyzjami z dnia [...] o nr nr : - [...] za sierpień 2000 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...], zaległość podatkową w kwocie [...] oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...], - [...] za wrzesień 2000 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz zaległość podatkową w kwocie [...]. Od powyższych decyzji Spółka nie odwołała się, skutkiem czego, stały się one ostateczne w dniu 6 marca 2002 r. W dniu 1 marca 2002 r. Spółka złożyła natomiast do Urzędu Skarbowego korekty deklaracji za miesiące od maja do lipca 2000 r. wraz z pismem wyjaśniającym w którym wskazała, iż korekty wynikają z pominięcia w rozliczeniu za miesiąc maj 2000 r. kwoty podatku naliczonego w wysokości [...], zawartego w dokumencie celnym SAD nr [...] z dnia [...]. Podatku tego Spółka nie odliczyła także w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 2000 r. Sytuacja ta, jak wyjaśnił podatnik, była następstwem zmian w systemie komputerowym spowodowanych wprowadzeniem nowego planu kont. Po wykryciu błędu Spółka podatek naliczony ujęła w deklaracji za sierpień 2000 r. Wraz z korektami deklaracji i wyjaśnieniem Spółka złożyła także wniosek o stwierdzenie nadpłaty uzasadniając go faktem złożenia korekt deklaracji za poszczególne miesiące od maja do lipca 2000 r. spowodowanych koniecznością zmiany rozliczeń, co przedstawia się następująco: - za maj 2000 r. wg deklaracji do przeniesienia [...], a po korekcie do przeniesienia [...], - za czerwiec 2000 r. wg deklaracji [...], a po korekcie do przeniesienia [...], - za lipiec 2000 r. wg deklaracji [...] do zapłaty, a po korekcie do zwrotu [...]. Uwzględniając powyższe wyliczenia, nadpłatę - według podatnika - stanowi kwota [...]. Następnie, pismem z dnia 26 marca 2002 r. Spółka poinformowała Urząd Skarbowy, że wnosi o stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2000 r. w kwocie [...]. Urząd Skarbowy, po rozpatrzeniu wniosku Spółki, decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty za lipiec 2000 r. w kwocie [...], uzasadniając swoje stanowisko brzmieniem przepisu art. 19 ust. 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty za miesiące maj i czerwiec 2000 r., uznając postępowanie w tym zakresie za bezprzedmiotowe. Od decyzji tej Spółka nie wniosła odwołania, skutkiem czego stała się ona ostateczna w dniu 20 maja 2002 r. Następnie w dniu 27 maja 2002 r. Spółka złożyła wniosek do Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec 2000 r., sierpień 2000 r. i wrzesień 2000 r., w którym wskazała, że w związku z korektą deklaracji za miesiąc maj 2000 r. nastąpiła konieczność korekty deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące od czerwca do września 2000 r. Do wniosku Spółka dołączyła kolejne korekty deklaracji za miesiące od czerwca 2000 r. do września 2000 r., wykazując: - za czerwiec 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...], - za lipiec 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...], - za sierpień 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc [...], - za wrzesień 2000 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]. Łącznie Spółka określiła nadpłatę na kwotę [...]. W odniesieniu do części wniosku dotyczącej miesiąca lipca 2000 r., decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy stwierdził, iż wobec rozstrzygnięcia dokonanego decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...], odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie [...] za lipiec 2000 r., umarza postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Izba Skarbowa w trybie odwoławczym decyzją nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Natomiast w odniesieniu do części wniosku dotyczącej miesięcy sierpnia i września 2000 r. Urząd Skarbowy, na podstawie przepisów art. 15, art. 170 § 1 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej przekazał ten wniosek, zgodnie z właściwością rzeczową, Urzędowi Kontroli Skarbowej w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty za te miesiące z uwagi na prowadzone przez Inspektora Kontroli Skarbowej z tego Urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące sierpień 2000 r. i wrzesień 2000 r. zakończone decyzjami ostatecznymi z dnia [...] o nr [...] i nr [...]. Pismem z dnia [...] Spółka sprecyzowała swoje żądanie i wskazała, że w opisanej we wniosku sytuacji ma zastosowanie przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a nową istotną dla sprawy okolicznością faktyczną jest korekta deklaracji w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000 r., co stanowi podstawę do korekty następnych miesięcy. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie w sprawie. W toku postępowania wyjaśniającego organ kontroli skarbowej ustalił, że Spółka z o.o. "A" sporządziła w dniu 27 maja 2002 r. korektę deklaracji za miesiąc maj 2000 r., co spowodowało zmianę rozliczenia w kolejnych miesiącach, m.in. za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r. W konsekwencji tego, Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym korekty deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 za te miesiące, pomimo, iż okres ten objęty był kontrolą skarbową, w wyniku której wydane zostały decyzje określające w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r. zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową. W złożonym wniosku o wznowienie postępowania Spółka wskazała deklaracje za maj 2000 r. i dalsze miesiące, jako istotne dowody do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W protokole z postępowania wyjaśniającego organ kontroli skarbowej podkreślił natomiast, że w świetle powołanego przez Spółkę przepisu art. 240 § 1 ust. 5 ustawy, postępowanie podatkowe może być wznowione jeżeli wyjdą na jaw nowe istotne dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi który decyzję wydał. Natomiast zgłaszany przez Spółkę dowód w postaci korekty deklaracji za maj 2000 r. i dalsze miesiące nie istniał w dniu wydania decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r., a zatem brak jest przesłanki do wzruszenia decyzji na podstawie powołanych przez Spółkę we wniosku przepisów. Do protokołu z postępowania wyjaśniającego Spółka wniosła zastrzeżenia, uznając iż jako przesłankę do wznowienia postępowania zgłosiła okoliczność faktyczną, a nie dowód, jak to stwierdzono w protokole, polegającą na istnieniu obiektywnej możliwości korekty za miesiąc maj 2000 r. W wyniku powyższych ustaleń, decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił Spółce uchylenia ostatecznych decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] i nr [...] określających zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową oraz ustalających dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r., wobec braku podstaw wymienionych w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji Spółka z o.o. "A" wniosła do Izby Skarbowej odwołanie. Z uzasadnienia odwołania wynika, że istotą wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty, nie jest podważenie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] i nr [...], lecz wyegzekwowanie ustawowego prawa do skorygowania deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc maj 2000 r. Według Spółki, w związku z tym, iż rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000 r. nie było objęte kontrolą i nie była wydana w tym zakresie decyzja, do której mogłaby się odnieść merytorycznie, jedyną możliwością było skorygowanie przez Spółkę, w wyniku nieprawidłowego rozliczenia, deklaracji w podatku od towarów i usług za ten miesiąc. W dalszej części odwołania Spółka zarzuca, iż Inspektor Kontroli Skarbowej celowo zawęził okres objęty kontrolą, bowiem Inspektor była przekonana (co jest potwierdzone w zaskarżonej decyzji na str. 6), że Spółka nieodwracalnie utraciła prawo do obniżenia podatku należnego za ten miesiąc, a tym samym prawo do korekty deklaracji, podczas gdy Spółka uważa, że obowiązujące w Polsce prawo podatkowe nie zna określenia "nieodwracalnie", natomiast przewiduje możliwość korygowania deklaracji podatkowych. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wznowienie postępowania w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej jest postępowaniem samodzielnym, pozainstancyjnym i nadzwyczajnym, a jednocześnie obowiązuje zasada stabilności decyzji administracyjnych. Z uwagi na to, decyzja ostateczna może zostać uchylona jedynie w przypadku, gdy postępowanie jest dotknięte jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, wystąpienie kwalifikowanych wad, które dotyczą postępowania podatkowego powoduje - na wniosek strony lub z urzędu - wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, niezależnie od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Dalej w uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że - stosownie do treści przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, według organu II instancji, znajduje zastosowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję. Dalej z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ ten potwierdził słuszność ustaleń w sprawie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, który zaskarżoną decyzją odmówił uchylenia decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] i nr [...] , uznając iż zgłoszony przez Spółkę fakt złożenia korekty deklaracji za miesiąc maj 2000 r. i dalsze miesiące nie istniał w dniu wydania decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r. Natomiast dowód w postaci dokumentu celnego nr [...] z dnia [...], po uwzględnieniu którego Spółka dokonała powyższych korekt, organ kontroli skarbowej zakwestionował w trakcie kontroli, w wyniku której wydane zostały wskazane wyżej decyzje z dnia 19 lutego 2002 r., stwierdzając, że Spółka - poprzez obniżenie w miesiącu sierpniu 2000 r. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z dokumentu celnego otrzymanego w miesiącu maju 2000 r. - naruszyła przepis art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, na podstawie którego Spółce przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikającego z tego dokumentu w miesiącu maju lub czerwcu 2000 r. Złożenie więc, w dniu 27 maja 2002 r. korekt deklaracji za miesiące od maja do września 2000 r., w wyniku uwzględnienia w korekcie deklaracji za miesiąc maj 2000 r. zakwestionowanego w miesiącu sierpniu 2000 r. przez Inspektora Kontroli Skarbowej dokumentu celnego, nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto, według organu odwoławczego, Spółka na podstawie przepisu art. 19 ust. 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 2002 r. nie miała prawa do dokonania w 2002 r. korekty deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2000 r. Przepis ten stanowi bowiem, iż jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa jest w ust. 3, może obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług za okresy wskazane w ust. 3, nie później jednak niż w ciągu roku, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu (kwartale), w którym podatnik nabył prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Zgodnie zaś z treścią przepisu ust. 3c tego artykułu, korekty o których mowa jest w ust. 3 mogą być dokonane wyłącznie w przypadku, gdy spełnione zostały łącznie następujące warunki: 1) nie zostało wobec podatnika wszczęte postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne przez urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej za okres, którego dotyczy korekta, 2) w całości została uregulowana należność obejmująca kwotę podatku z tytułu zakupionych towarów i usług, a w przypadku podatku od importu towarów, kwota podatku wynikająca z dokumentów celnych lub decyzji, o których mowa jest w art. 11 c ustawy. W odniesieniu natomiast do zarzutów Spółki zawartych w odwołaniu Izba Skarbowa stwierdziła, że nie odnoszą się one do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, dotyczą bowiem postępowania prowadzonego z wniosku Spółki z dnia 26 lutego 2002 r., które zostało zakończone decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie na decyzję Izby Skarbowej wniosła Spółka z o.o. "A", ponawiając w niej zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko zajęte w sprawie i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wskazanych przez Izbę Skarbową , a zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią przepisu art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sąd administracyjny jest powołany do sprawowania w zakresie swojej właściwości kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, co oznacza kontrolę prawidłowości stosowania prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym podatkowego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania oznacza to konieczność przeprowadzenia oceny czynności postępowania wyjaśniającego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Z prawidłowo poczynionych ustaleń Izby Skarbowej wynika, że przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji był wniosek Spółki z dnia 27 maja 2002 r., uzupełniony pismem z dnia 18 lipca 2002 r., skierowany do Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2000 r., a następnie - po przekazaniu tego wniosku w zakresie stwierdzenia nadpłaty za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r. przez Urząd Skarbowy w według właściwości do Urzędu Kontroli Skarbowej, jako że za te miesiące Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej wydała ostateczne decyzje z dnia [...] nr [...] i nr [...] - uzupełniony ponownie pismem Spółki z dnia 5 sierpnia 2002 r. skierowanym do Urzędu Kontroli Skarbowej i ostatecznie zmodyfikowany przez Spółkę pismem z dnia 14 sierpnia 2002 r., w którym Spółka poinformowała Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, że jej wniosek oparty jest na podstawie wynikającej z przepisu art. 241 § 1 pkt 5 (powinno być: 240 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej, a nową istotną dla sprawy okolicznością faktyczną jest korekta deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2000 r., która stanowi podstawę do korekty następnych miesięcy. Wniosek Spółki w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2000 r. został rozpatrzony przez Urząd Skarbowy, który decyzją z dnia [...] o nr [...] umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia, że sprawa ta została rozstrzygnięta decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...], odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie [...] za lipiec 2000 r., natomiast wniosek dotyczący stwierdzenia nadpłaty za miesiące sierpień i wrzesień 2000 r. stanowił podstawę do wznowienia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowań podatkowych, za te miesiące, zakończonych ostatecznymi decyzjami Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] o nr nr [...] i [...]. W wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił uchylenia wskazanych decyzji, słusznie uznając - jak to oceniła Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji - iż brak jest podstawy do uchylenia tych decyzji, bowiem w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że wznowienie postępowania podatkowego, tak jak innego postępowania administracyjnego, jest instytucją nadzwyczajną, która służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji wydanych w postępowaniu obarczonym wadami kwalifikowanymi, określonymi enumeratywnie w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Pewność obrotu prawnego wymaga, aby ostateczne decyzje administracyjne były stabilne i, aby można je było wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z powodów, w istocie, ważnych, dlatego też ustawodawca (także w sprawach podatkowych) przewidział możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych, w tym także w trybie wznowienia postępowania, ale wprowadził w tym względzie daleko idące ograniczenia, zarówno co do podstawy prawnej wznowienia, jak i terminu złożenia wniosku lub wszczęcia takiego postępowania z urzędu. Te nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji ostatecznych nie zastępują zwykłego trybu odwoławczego od decyzji administracyjnych, z którego strona może i powinna korzystać, jeżeli uznaje wydaną decyzję za niezgodną z prawem, tym bardziej, że w zwykłym postępowaniu odwoławczym nie występują ograniczenia w zakresie zarzutów, które strona może podnosić. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżąca Spółka nie podjęła żadnych kroków prawnych w celu podważenia ustaleń zawartych przez Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia [...] o nr [...] określającej za sierpień 2000 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...], zaległość podatkową w kwocie [...] oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...], ani też w celu podważenia poglądów i ocen wyrażonych w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie [...] za miesiąc lipiec 2000 r., mimo iż to właśnie te decyzje w części lub też w całości dotyczyły rozliczenia kwoty podatku, wynikającego z dokumentu celnego nr [...] z dnia 29 maja 2000 r., wadliwie ujętego przez Spółkę w rozliczeniu podatku za miesiąc sierpień 2000 r. i w tych też decyzjach organy podatkowe, jako podstawę nieuznania uprawnienia Spółki do rozliczenia tego podatku i stwierdzenia nadpłaty, wskazały przepis art. 19 ust. 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Ostatecznie sprawę tę rozstrzygnął w całości Urząd Skarbowy decyzją dnia [...] nr [...], dotyczącą rozliczenia miesiąca lipca 2000 r., gdyż wykazana kwota nadpłaty i zwrotu na rachunek podatnika w łącznej kwocie [...] przeszła z rozliczenia za miesiąc maj i czerwiec 2000 r. do rozliczenia podatku za miesiąc lipiec 2000 r. Kolejne czynności skarżącej Spółki, zarówno zmierzające do wzruszenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego dnia [...] nr [...], jak też czynności podjęte w sprawie, która finalnie jest przedmiotem rozpoznania tutejszego Sądu, a mające na celu wzruszenie ostatecznych decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] o nr [...] i [...], ocenić należy jako spóźnione i niewłaściwe. Wbrew stanowisku Spółki, jej wniosek o stwierdzenie nadpłaty, zmierza do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] i nr [...] właśnie w celu wyegzekwowanie ustawowego prawa do skorygowania deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc maj 2000 r., jednak - co należy podkreślić - jest on spóźniony i przybrał niewłaściwą formę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uwzględniając treść przepisu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.), zobowiązującego Sąd do rozważenia możliwości zastosowania środków w celu usunięcia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, rozważył całokształt sprawy i uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi podstawa do jego zastosowania. Przepis ten bowiem nie służy weryfikacji w postępowaniu sądowo-administracyjnym innych decyzji, czy aktów ostatecznych pozostających w związku z rozpoznawaną skargą, gdyż przepis ten nie wprowadza kolejnego i nieograniczonego w czasie nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, czy aktów ostatecznych. Dodatkowo Sąd wskazuje, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 października 2004 r. o sygn. akt SK 33/03 (Dz. U. z dnia 3 listopada 2004 r. Nr 237, poz. 2382) o treści:" Art. 19 ust. 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 marca 2002 r. w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego podatnika, który dokonał obniżenia kwoty podatku należnego wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał dokument celny, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.", którego uzasadnienie nie zostało dotychczas opublikowane, chociaż dotyczy nieco innej sytuacji, niż ta w jakiej znalazła się skarżąca Spółka, stwarza Spółce nową możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego dnia [...] nr [...], dotyczącą rozliczenia podatku za miesiąc lipiec 2000 r., na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, w terminie wskazanym w przepisie art. 241 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż to w tej decyzji ostatecznej organ podatkowy, jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, wskazał przepis art. 19 ust. 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 26 marca 2002 r. Mając na względzie powyższe okoliczności, orzec należało - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o oddaleniu skargi, jako że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.