SA/Sz 826/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska/spr./ Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant st.sekr. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004r. sprawy ze skargi B. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych /. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..]z dnia[...]. Nr[...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie pod/ega wykonaniu w całości, Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta [...] udzielił B. i M. małżonkom C. zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4.5 % do 18 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym przy ul. [...] w [...] na czas ograniczony okresem od [...]r. do [...] r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust.1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. Nr 35, poz. 230 z póź.zm./ oraz uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 30 grudnia 1996r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% z/ wyjątkiem piwa/ przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży oraz warunków sprzedaży tych napojów. Zezwolenie to stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji wobec jego nie zaskarżenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. [...] pismem z dnia [...]r. wniosło o cofnięcie powyższego zezwolenia /jak i udzielonych tego samego dnia dwóch innych zezwoleń tj. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4.5 % alkoholu i piwa oraz powyżej 18% alkoholu/ powołując się na związane ze sprzedażą alkoholu w tej placówce zakłócenia spokoju i porządku publicznego i dewastację okolicznych nieruchomości będących własnością Gminy [...], a zarządzanych przez [...] lub będących własnością tejże [...]. Postępowanie administracyjne wszczęte i prowadzone na wniosek[...] zakończyło się ostatecznie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 2 Kpa o jego umorzeniu jako bezprzedmiotowego, ponieważ [...]., pismem z dnia [...] r. wystąpiło o jego umorzenie. W dniu [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek[...] jako Zarządu [...]w [...], o stwierdzenie nieważności zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu użytkowym położonym przy ul. [...] Nr [...]w [...]. W uzasadnieniu wniosku podano, że odległość od wejścia do sklepu do wejścia na teren obiektów sakralnych[...], liczona ciągiem komunikacyjnym dla pieszych wynosi [...] m, co jest niezgodne z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] r. stanowiącą, że zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych może być wydana dla punktów sprzedaży, których odległość od budynków i budowli sakralnych jest nie mniejsza niż 100 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 157 § 2 Kpa wszczęło z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zezwolenia Nr [...] z dnia [...] r. wydanego B. i M. C. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 do 18% alkoholu, przeznaczonych do spożyci poza miejscem sprzedaży, w sklepie spożywczym, położonym w [...] przy ul. [...] nr [...]. W toku tego postępowania dokonano pomiaru /protokół z dnia [...]./ odległości pomiędzy sklepem, a obiektem [...] i ustalono, że odległość ta, mierzona najkrótszą drogą do wejścia do [...] wynosi [...] m, a do furtki prowadzącej na teren [...] wynosi [...]m. Pismem z dnia [...] r. [...] położonej w [...] przy ul. [...] Nr [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu użytkowym usytuowanym na terenie tej nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji, [...], ani jej zarząd /tj. [...]/ nie brała udziału jako strona, nie była zawiadomiona o toczącym się postępowaniu. Przy wydaniu decyzji ograniczono się jedynie do uzyskania zgody właściciela lokalu. We wniosku powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2000r. sygn. akt II SA 1648/99 /Pr.Gosp. 2000/9/37/, w którym stwierdzono, że współwłaściciele nieruchomości, na której prowadzi się sprzedaż napojów alkoholowych, mają prawa strony w postępowaniu administracyjnym z wniosku innego współwłaściciela o wydanie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 156 § 2 i art. 157 § 1 w związku z art. 10 i art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło nieważność zezwolenia nr [...] z dnia [...] r. wydanego z up. Prezydenta Miasta [...] przez Dyrektora [...] Urzędu Miejskiego w [...] udzielonego B. C. i M. C.na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym, położonym w [...] przy ul.[...] Nr [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Kolegium uznało [...] nieruchomości położonej przy ul. [...] Nr [...] w [...] za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa w sprawie o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ ustalił, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczym położonym przy ul. [...] Nr [...] zostało wydane bez udziału podmiotu zainteresowanego w sprawie tj. ogółu właścicieli budynku przy ul. [...] tworzących wspólnotę mieszkaniową. Powołując się na tezę wyroku NSA z dnia 18 maja 2000r. sygn. akt SA/Sz 1648/99, przepisy proceduralne oraz wymogi do uzyskania zezwolenia określone w ust.3 Gminnego Programu Profilaktyki Problemów Alkoholowych na lata 1997-1999 /uchwała Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...]r./, Kolegium wywiodło, że pominięcie wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. [...] jako strony postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest rażącym naruszeniem prawa, skutkującym, zgodnie z art. 156 § 2 Kpa stwierdzeniem nieważności zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na to, że wspólnota mieszkaniowa budynku przy ul. [...] składając wniosek o stwierdzenie nieważności zezwolenia nie wyraziła zgody na przedmiotową sprzedaż i przytoczyło tezę wyroku NSA z dnia 20 lipca 1999r., sygn. akt II SA 671/99, w której stwierdzono: " spory między współwłaścicielami odnośnie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej jako sprawy cywilne rozpatrywane są zgodnie z art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego przez sądy powszechne. Bez rozstrzygnięcia tego sporu ewentualne udzielenie pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jednemu ze współwłaścicieli naruszałoby więc uprawnienia drugiego". Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył pełnomocnik B. i M. małż. C. zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]: * naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 28, art. 145 § 1 pkt4, art. 148 §1, art. 150 §1, art. 156 §1 pkt2k.p.a.; * naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, poprzez przyjęcie, że wspólnota mieszkaniowa jest współwłaścicielem nieruchomości lokalowej. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Uzasadniając skargę wskazał, że powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 156 § 2 kpa stanowi o tym, w jakich przypadkach nie stwierdza się nieważności decyzji ostatecznej, a zatem przepis ten nie może zostać przyjęty za podstawę prawną do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej. Ponadto podniesiono, że zgodnie z art. 145 § 1 kt 4 kpa okoliczność, że uznana przez Kolegium za stronę postępowania wspólnota mieszkaniowa nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Strona w dalszej części uzasadnienia zakwestionowała przyznanie przez organ wspólnocie mieszkaniowej statusu strony w postępowaniu w sprawie wydania zezwoleń na sprzedaż alkoholu w nieruchomości lokalowej położonej w budynku przy ul. [...] Nr [...] w [...]. W szczególności, wskazano na bezzasadność powołania się przez organ na orzeczenie NSA z dnia 18 maja 2000r. sygn. akt II SA 1648/99, które odnosi się do innego stanu faktycznego i prawnego niż ten, który zaistniał w niniejszej sprawie, a mianowicie odnosi się do współwłaścicieli nieruchomości lokalowej, a nie do wspólnoty mieszkaniowej zarządzającej tzw. nieruchomością wspólną. W rozpatrywanej sprawie właściciel nieruchomości lokalowej, w której B. i M. C. prowadzą swą działalność, wyraził zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych, co wyczerpało warunek określony w Gminnym Programie Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na lata 1997-1999. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r.Nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i 4 , art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz ust.3 załącznika Nr 1 do uchwały Nr XXXIII/417/97 Rady Miasta [...] z dnia [...]r. w sprawie przyjęcia dla Miasta [...] Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na lata 1997-1999, po ponownym rozpatrzeniu sprawy - utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. o stwierdzeniu nieważności zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Kolegium uznało za niezasadne zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszenie prawa. Decyzja taka nie może być sanowana, właściwy organ stwierdza dlatego jej nieważność. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 1998r. /II SA/Lu 1039/97/ wyraził pogląd, iż sprzeciw współwłaściciela nieruchomości co do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych na nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności ma znaczenie prawne. Zdaniem Kolegium, taka sytuacja nastąpiła w przedmiotowej sprawie, bowiem [...] budynku położonego w [...] przy ul. [...], działająca na prawach strony, nie wyraziła zgody na sprzedaż w swojej posesji napojów alkoholowych. Sprzeciw ten ma takie znaczenie w sprawie, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydane bez zgody współwłaścicieli nieruchomości wspólnej dotknięte jest istotną wadą warunkującą stwierdzenie jej nieważności. W tym kontekście należy rozumieć tezę wyroku NSA z dnia 20 lipca 1999r. /II SA 671/99/. Wskazując na wynikający z ust.3 załącznika do uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...]r. w sprawie przyjęcia dla Miasta [...] Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na lata 1997-1999 wymóg uzyskania, przez podmiot ubiegający się o zezwolenie, zgody właściciela obiektu /jeżeli nie stanowi on własności tego podmiotu/, Kolegium podkreśliło, że [...] budynku położonego przy ul. [...] nie wyraziła zgody na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie swojej posesji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, Kolegium wyraziło pogląd, iż inne przesłanki kierują wznowieniem postępowania, inne zaś stwierdzeniem nieważności decyzji. W wypadkach określonych w art. 145 § 1 Kpa warunkujących wznowienie postępowania, wadą dotknięte jest samo postępowanie, a wada ta powoduje wadliwość decyzji. Jednakże rozstrzygnięcie, które może zapaść w wyniku wznowienia postępowania może, ale nie musi zostać wzruszone, dlatego też wadliwa decyzja może pozostać w obrocie prawnym. Natomiast w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 2 Kpa wada - i to wada o znacznym ciężarze gatunkowym - tkwi w samej decyzji. Decyzja taka nie może być sanowana, właściwy organ stwierdza dlatego jej nieważność. Kolegium wyjaśniło ponadto, że podany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz w jej uzasadnieniu art. 156 § 2 Kpa został umieszczony pomyłkowo, chodzi oczywiście o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ale ta wada formalna nie oznacza braku podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. B. i M. C. w skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzonej przez ustanowionego pełnomocnikiem radcę prawnego, powyżej decyzji ostatecznej zarzucili: * naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1, art. 150 § 1, art. 156 § 1 pkt2k.p.a.; * naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, poprzez przyjęcie, że wspólnota mieszkaniowa jest współwłaścicielem nieruchomości lokalowej. Skarżący wnieśli o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. bądź - uchylenie tychże decyzji. Zdaniem strony skarżącej pogląd przyjęty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie z którym ogół właścicieli budynku położonego w [...] przy ul. [...] tworzących tzw. [...] jest współwłaścicielem nieruchomości lokalowej znajdującej się w tymże budynku, jest błędny i narusza art. 3 ust.2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, bowiem właściciele nieruchomości lokalowych są współwłaścicielami jedynie nieruchomości wspólnej, a nie poszczególnych lokali, których własność wyodrębniono. W niniejszej sprawie, sprzedaż napojów alkoholowych dokonywana jest jedynie w wyodrębnionej nieruchomości lokalowej /a nie na nieruchomości wspólnej/, której jedyny właściciel wyraził zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych w jego lokalu. Do współposiadania i korzystania z tej nieruchomości lokalowej i pobierania z niej pożytków cywilnych [...] mieszkaniowa nie ma prawa. Uznając [...] za współwłaściciela nieruchomości, na której prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych Kolegium bezzasadnie przyznało jej status strony w postępowaniu w sprawie o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na tej nieruchomości. Dla poparcia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skarżący przytoczyli argumentację podobną do zawartej w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo podkreślili, że w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie przewidział kilka instytucji prawnych mających na celu możliwość eliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji dotkniętych uchybieniami prawnomaterialnymi bądź proceduralnymi i w sposób wyraźny określił przesłanki dopuszczalności stosowania w praktyce tych instytucji, to w okolicznościach stanowiących podstawę do zastosowania jednej z nich, powinna ona znaleźć zastosowanie, nie zaś inna instytucja przewidziana na wypadek zaistnienia innego rodzaju okoliczności. Stosując możliwość przewidzianą w art. 156 § 1kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze de facto obeszło wynikający z art. 148 § 2 kpa zakaz eliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej bez udziału strony, jeżeli strona skierowała żądanie uchylenia tej decyzji po upływie miesięcznego terminu od dnia, gdy dowiedziała się o wydaniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem /materialnym i przepisami postępowania administracyjnego/ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, bowiem decyzja ta narusza prawo i to w sposób uzasadniający jej uchylenie. W myśl art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Ze sformułowanej w tym przepisie zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wynika zatem, że przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego odstępstwa od tej zasady ogólnej, jako rozwiązywania wyjątkowe, podlegają wykładni ścisłej. Na przewidziany w Kpa system weryfikacji ostatecznej decyzji na drodze administracyjnej składa się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej. System ten oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co trafnie podniesiono w skardze. Oznacza to, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Jako przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej tj. zezwolenia z dnia [...] r. na sprzedaż napojów alkoholowych o określonej w nim zawartości alkoholu udzielonego małżonkom C. przyjęto w zaskarżonej decyzji okoliczność, że [...] nieruchomości położonej przy ul. [...] Nr [...] w [...], w której mieści się lokal użytkowy tj. sklep, w którym sprzedaż jest prowadzona "nie wyraziła jako współwłaściciel obiektu, swojej zgody na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie swojej posesji". Abstrahując w tym miejscu od spornej, między organem a stroną skarżącą kwestii czy wskazana [...] posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją ostateczną należy wskazać, że sięgnięcie do jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej zależne będzie od ustalenia, która - z hipotecznie możliwych-sytuacji występuje w konkretnej sprawie. Mianowicie, w sytuacji gdy podmiot, któremu przysługiwał w postępowaniu zwykłym przymiot strony tego postępowania /art. 28 kpa/ bez swojej winy nie brał udziału w tym postępowaniu , jest to przesłanka uzasadniająca - w razie pozytywnego zaistnienia okoliczności o jakich mowa w art. 147 i 148 § 2 jak - do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 149 § 1 i § 2 kpa. Jeśli natomiast podmiot ten brał udział w postępowaniu na prawach strony, zaś przepis prawa materialnego stanowiący podstawę pozytywnego rozstrzygnięcia uzależniał to rozstrzygnięcie od jej zgody, a organ orzekający mimo braku zgody wydał decyzję pozytywną, to wówczas zachodzi wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że bezsporne jest, iż [...] nieruchomości położonej przy ul. [...] Nr [...] w [...] nie brała udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w mieszczącym się tam sklepie spożywczym. W takiej sytuacji, nawet przy założeniu, że [...] tej przysługiwało prawo strony owego postępowania i bez swojej winy nie brała w nim udziału, za bezpodstawne uznać należy stanowisko, uzasadniające stwierdzenie nieważności zezwolenia na tej podstawie, że w okresie późniejszym strona ta, we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zawarła oświadczenie, że nie zgadza się na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w tym sklepie. Trafnie wywiedziono w skardze, że zastosowanie w tej sytuacji mógł mieć w sprawie tryb wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną ze wszystkimi jego konsekwencjami tzn. z badaniem czy wniosek o wznowienie postępowania wniosła uprawniona strona i czy uczyniła to w przewidzianym prawem terminie. Wobec zaistnienia wyżej wskazanego uchybienia, w aktualnym stanie sprawy bezprzedmiotowe jest ustosunkowanie się Sądu do kwestii uznania konkretnej [...] za stronę postępowania w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych prowadzoną w sklepie położonym w budynku, w którym właściciele lokali stanowią [...]. Kwestia ta wymaga bowiem czynienia ustaleń faktycznych na okoliczności, które nie wynikają z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi. W szczególności nie został ustalony stan prawny budynku w dacie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w dniu [...] r. Z akt tych wynika jedynie, że uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. [...] Nr [...] przy ul. [...]j w [...] powierzyła, na podstawie art. 19 i art.20 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali /Dz.U. z 1994r. Nr 85, poz. 388/, [...]. z siedzibą w [...], natomiast nie wiadomo jest kiedy [...] ta powstała. Mając na uwadze powyższe względy, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lite i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.