I SA 1984/02

Svan. akt I SA 1984/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie Protokolant NSA - Irena Kamińska (spr.) NSA - Szabella Kulig Maciszewska WSA - Daniela Kozłowska - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia ... lipca 2002 r. Nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę W dniu 19 sierpnia 2002r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J.W. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody ... w ..., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości gruntowej położonej w ... przy ul. ... oraz przyznającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość - należąca do A. i A. W. - decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w ... z dnia ... marca 1989r. Nr ... -została wywłaszczona z urzędu na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. z 1989r. Nr 14, poz. 74), ponieważ zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta została przeznaczona pod budowę osiedla mieszkaniowego "K." w .... Ustalone odszkodowanie zostało wpłacone do depozytu sądowego. Po przeprowadzeniu postępowania spadkowego następcy prawni właścicieli wystąpili z wnioskami do sądu o wypłacenie należnych im udziałów spadkowych. Sąd wydał postanowienia zezwalające na wypłacenie z depozytu sądowego stosownych kwot, jednak żadna z uprawnionych osób nie odebrała pieniędzy. Swoje prawa i roszczenia z tytułu dziedziczenia wywłaszczonej nieruchomości spadkobiercy przenieśii nieodpłatnie na rzecz J.W. aktami notarialnymi sporządzonymi w lipcu i sierpniu 2000r. Od dnia 21 listopada 2000r. skarżący składał wnioski do kolejnych organów administracji o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości. W dniu 22 grudnia 2000r. J.W. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, podnosząc że decyzja o wywłaszczeniu nigdy nie została doręczona następcom prawnym właścicieli, co było celowym działaniem organu administracji, aby uniemożliwić odwołania się od tej decyzji. Następnie w dniu 08 stycznia 2001 r. wniósł o unieważnienie decyzji wywłaszczeniowej, z uwagi na rażące naruszenie prawa, tj. przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 104 i 107 Kpa, a także z uwagi na fakt, że decyzja nigdy nie została doręczona posiadaczom nieruchomości. Wojewoda ... odwołanie J.W. potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania i przekazał sprawę do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta .... Postanowieniem z dnia ... czerwca 2001 r. wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta ... postępowanie w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w ... przy ul. ... zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1, 2 i 4 Kpa. Pismem z dnia 17 grudnia 2001 r. pełnomocnik J.W. - radca prawny A.M. - wystąpił do Wojewody ... z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji orzekającej o wywłaszczeniu. Decyzji tej zarzucono, że została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podniesiono, że Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w ... nie był upoważniony do wydawania decyzji w sprawach wywłaszczeń po dniu 20 lipca 1988r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lipca 1988r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 24, poz. 170), która - zdaniem pełnomocnika strony - pozbawiła Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami uprawnień w zakresie wydawania decyzji wywłaszczeniowych. Podniesiono także, iż naruszony został przepis art. 107 § 1 Kpa, gdyż pracownik, wydający w imieniu organu administracji decyzję nie powołał się na udzielone mu upoważnienie, chociaż miał taki obowiązek. Ponadto ustawowi spadkobiercy nie zostali powiadomieni ani o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, ani o wpisie ostrzeżenia do księgi wieczystej o wszczęciu tego postępowania, gdyż urząd nie podał nazwisk ani adresów osób, będących następcami prawnymi właścicieli. W tej sytuacji - zdaniem pełnomocnika -powinien zostać ustanowiony kurator sądowy dla wywłaszczanej nieruchomości. Zwrócono również uwagę na brak w aktach wniosku o wywłaszczenie oraz brak podstaw do wywłaszczenia, z uwagi na to, że istniała możliwość nabycia części nieruchomości, na której przewidziano budowę stacji transformatorowej, przez Skarb Państwa w drodze umowy z następcami prawnymi właścicieli nieruchomości. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej zarzucono także, iż kopia protokołu z rozprawy wywłaszczeniowej nie przedstawia żadnej wartości dowodowej, a plan realizacyjny, nie powołany zresztą w decyzji wywłaszczeniowej, nie obejmował nieruchomości znajdującej się przy ul. ... w .... Ponadto decyzja ta nigdy nie została doręczona osobom władającym nieruchomością. Natomiast w sprawie toczącej się po wznowieniu postępowania w dniu ... stycznia 2002r. została wydana decyzja, którą organ administracyjny odmówił uchylenia decyzji o wywłaszczeniu i przyznaniu odszkodowania. W uzasadnieniu podano, że wywłaszczenie nastąpiło zgodnie z ustawą o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, ponieważ nieruchomość ta była objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie można było zawrzeć umowy ze spadkobiercami, gdyż nie zostało jeszcze przeprowadzone postępowanie spadkowe. Ponadto Urząd nie został powiadomiony - wbrew twierdzeniom J.W. - że postępowanie spadkowe jest w toku. Podniesiono także, iż zgodnie z powołaną ustawą postępowanie wywłaszczeniowe mogło zostać wszczęte na wniosek, jak i z urzędu, a protokół z rozprawy wywłaszczeniowej nie został sfałszowany, tylko poprawiony. Uznano też, że zarzut dotyczący braku właściwości Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami powinien zostać rozpoznany przez organ stopnia wojewódzkiego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W podsumowaniu stwierdzono, że strona nie zachowała terminu określonego w art. 148 Kpa do wniesienia podania o wznowienie postępowania, gdyż już w dniu 27 grudnia 1989r., tj. w dniu złożenia wniosku do sądu o wypłacenie należnej części odszkodowania z depozytu sądowego musiała wiedzieć o istnieniu decyzji wywłaszczeniowej. Od tego orzeczenia J.W. złożył odwołanie do Wojewody ..., który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podkreślając, że ustalenia poczynione przez organ I instancji wskazują na to, że wniosek o wznowienie postępowania wywłaszczeniowego został złożony po upływie ustawowego terminu. Natomiast w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeńiowo-odszkódowawczej Wojewoda ... orzeczeniem z dnia ... marca 2002r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu, odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazano, że ocenie podlegała zgodność decyzji wywłaszczeniowej z przepisami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Po pierwsze uznano kompetencje Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w ... do wydania decyzji wywłaszczeniowej, mimo wprowadzonych zmian, z uwagi na wyraźny przepis art. 3 tej ustawy, który stanowił, że wywłaszczanie nieruchomości należy także do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami, a w świetle przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 20 lipca 1983r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (tekst jednolity Dz. U. z 1988r. Nr 26, poz. 183 ze zm.) Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w ... był terenowym organem administracji państwowej stopnia podstawowego i tylko on mógł podjąć decyzję w sprawie wywłaszczenia. Ponadto przedmiotowa nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego była przeznaczona na cel publiczny jakim było budownictwo mieszkaniowe. Dlatego fakt, że M.W. wyraził zgodę na budowę trafostacji na części gruntu nie przesądza o zbędności na cel budowy osiedla pozostałej części nieruchomości. Stwierdzono także, iż postępowanie wywłaszczeniowe mogło toczyć się z urzędu, ponieważ nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe i nieruchomość nie mogła zostać nabyta w drodze umowy. Ponadto - zdaniem organu - postępowanie o wywłaszczenie mogło toczyć się przy udziale właściciela bądź posiadacza nieruchomości. Ponieważ posiadaczem nieruchomości była D.W., która wiedziała o toczącym się postępowaniu, nie było konieczności występowania do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora. Natomiast zarzut, że D.W. nie otrzymała decyzji wywłaszczeniowej uznano za dyskusyjny, z uwagi na fakt, że po przeprowadzonym postępowaniu spadkowym wszyscy uprawnieni złożyli wnioski o wypłacenie należnych im kwot z depozytu sądowego. Reasumując organ administracyjny I stopnia uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, gdyż przeprowadzone postępowanie nie wykazało w sposób bezsporny, że istnieją przesłanki z art. 156 § 1 Kpa. W odwołaniu, od powyższej decyzji J.W., pismem z dnia 02 kwietnia 2002r., wniósł o jej uchylenie, ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji naruszył przepis art. 80 kpa dokonując samowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów oraz nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów. Ponownie podniósł, że zgodnie z art. 107 § 1 Kpa pracownik wydający decyzję w imieniu organu administracji publicznej powinien powołać się na udzielone mu upoważnienie, a powodem wywłaszczenie nie może być nieuregulowany stan prawny nieruchomości. Ponadto w decyzji o wywłaszczeniu zostały zrobione flamastrem poprawki oraz błędne podano nazwiska D.W. i jej adres. Odwołujący wskazał także, iż w postępowaniu wywłaszczeniowym naruszono przepisy art. 7, 8 i 9 Kpa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, uznając za słuszną zaskarżoną decyzję Wojewody ..., orzeczeniem z dnia ... lipca 2002r. utrzymał ją w mocy, stwierdzając, że organ wydający decyzję wywłaszczeniową miał kompetencje do jej wydania i nie naruszył w sposób rażący przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. J.W., nie zgadzając się z tym orzeczeniem, pismem z dnia 12 sierpnia 2002r. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, a także decyzji Wojewody ... z dnia ... marca 2002r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej. W uzasadnieniu podniósł, że organy administracji dokonały samowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a organ II instancji nie ustosunkował się do tych zarzutów, które dotyczą naruszenia prawa w postępowaniu wywłaszczeniowym. Wskazał, że żaden organ nie zajął stanowiska w sprawie naruszenia przepisów o właściwości przez organ, który wydał decyzję wywłaszczeniową, w związku z art. 107 Kpa. Stwierdził także, iż naruszono przepisy Kpc przez nie ustanowienie kuratora dla wywłaszczanej nieruchomości, dokonano poprawek na decyzji wywłaszczeniowej w sposób obrażający przepisy prawa i podano błędnie nazwisko D.W. oraz jej adres, aby uniemożliwić odwołanie się od tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o oddalenie skargi i stwierdził, iż rozpatrując odwołanie nie znaleziono podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji Wojewody ... z dnia ... marca 2002r., a zarzuty zawarte w skardze do sądu nie wnoszą żadnych nowych okoliczności, mających wpływ na podjętą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego skarga, choć złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie bowiem z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty podnoszone przez stronę we wszystkich instancjach odwoławczych nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji. Zgodnie z art. 16§1 Kpa domniemanie ważności decyzji administracyjnej może być obalone jedynie przez stwierdzenie jej nieważności. Wymaga to jednak wskazania i udowodnienia Istnienia ciężkiej wadliwości decyzji np., że została wydana bez podstawy prawnej lub z innym rażącym naruszeniem prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest wyraźna sprzeczność decyzji z treścią przepisu prawa, na podstawie którego została wydana. Decyzje nie powinny być podważane z powierzchownie formalistycznych przyczyn, gdyż godzi to nie tylko w zasadę domniemania ważności i stabilizacji decyzji administracyjnych, ale także w pewność obrotu prawnego. Odnosząc się do głównego zarzutu podniesionego przez skarżącego, tj. naruszenia przepisów o właściwości przez organ, który wydał decyzję o wywłaszczeniu, należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że brak jest podstaw do takiego twierdzenia. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji sąd bada stan prawny na dzień wydania tej decyzji. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa decyzja została wydana ... marca 1989r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Ustawa ta została zmieniona ustawą z dnia 13 lipca 1988r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 24, poz. 170). Między innymi zmienione zostało także brzmienie art. 3 ust. 2 tej ustawy. Jednak zmiana ta nie dotyczyła zakresu kompetencji terenowych organów administracji państwowej - co może sugerować wykreślenie słów " i wywłaszczania nieruchomości" - a jedynie ich bliższego określenia. Art. 3 ust. 1 pozostał niezmieniony i nadal stanowił, że gospodarka gruntami i wywłaszczanie nieruchomości należą do terenowych organów administracji państwowej, przez które rozumie się - zgodnie z nowym brzmieniem przepisu - terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami. A terenowym organem administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami w miastach powyżej 50 tys. mieszkańców byli kierownicy wydziałów (art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1983r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego - tekst jednolity Dz. U. z 1988r. Nr 26, poz. 183). Również art. 51 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowił, że o wywłaszczeniu i odszkodowaniu orzeka terenowy organ administracji państwowej. Dlatego należy stwierdzić, że Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w ... był organem upoważnionym z ustawy do wydawania decyzji w sprawach wywłaszczeń, także po dniu 20 lipca 1988r. Wcześniejszych kompetencji organu w tym zakresie skarżący nie kwestionował. Nie jest prawdą, iż żaden z organów administracji nie ustosunkował się do tego zarzutu. Problem ten został już prawidłowo rozstrzygnięty w postępowaniu przed organem administracji I stopnia. Również organ odwoławczy zajął stanowisko w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 Kpa przez Kierownika Wydziału poprzez niepowołanie się w decyzji na udzielone mu uprawnienie, należy stwierdzić, że - po pierwsze Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w ... był - jak już wykazano - upoważniony z ustawy do wydawania decyzji w sprawach wywłaszczeń i nie musiał posiadać upoważnienia do działania w imieniu organu, ponieważ sprawował funkcję tego organu, a po drugie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie (przedstawiony m.in. w wyroku z dnia 24.11.1995r. w sprawie SA/Lu2319/94 - LEX nr 27069), zgodnie z którym pracownik upoważniony - na podstawie art. 268a Kpa - do wydawania decyzji administracyjnych w zastępstwie osoby sprawującej funkcję organu ma obowiązek, w myśl art. 107 § 1 Kpa, powołania się w decyzji na udzielone mu uprawnienie, został uznany przez Sąd Najwyższy za nieprawidłowy ( w orzeczeniu z dnia 11.10.1996r. w sprawie III RN 8/96 - OSNP 1997/9/144 ) z uwagi na przesadny rygoryzm oraz możliwość przerzucania ewentualnych nieprawidłowości w działaniu administracji na obywateli. To stanowisko Sąd Najwyższy potwierdził w wyroku z dnia 28.06.2000r. w sprawie III RN 189/99 - OSNP 2001/8/248, uznając, że niepowołanie się na upoważnienie do wydania decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia jej nieważności ze względu na naruszenie przepisów o właściwości. Również zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt. 1 Kpa - nie został udowodniony. Jak wynika z akt sprawy organ administracyjny prowadził postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Postępowanie mogło być prowadzone z urzędu, gdyż po śmierci właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe i nieruchomość nie mogła zostać nabyta w drodze umowy. Organ orzekający o wywłaszczeniu złożył we właściwym biurze notarialnym wniosek o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Wywłaszczenie nastąpiło na rzecz Państwa i na cele uspołecznionego budownictwa mieszkaniowego. Jak zostało to już wyjaśnione przez organ I instancji wywłaszczona nieruchomość była objęta miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta ... z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "K.". Jeżeli więc organ orzekający o wywłaszczeniu ustalił przeznaczenie gruntu i stwierdził, że korzystanie z niego przez dotychczasowych właścicieli nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu wynikającym z planu, a także ocena ta ma oparcie w materiale dowodowym sprawy, to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Przed wydaniem decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu została przeprowadzona rozprawa, o której powiadomiono posiadacza nieruchomości – D.W., a kwota odszkodowania została złożona do depozytu sądowego. Zarzutów i wątpliwości opartych na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1, 2 i 4 Kpa, dotyczących powyższych faktów - m.in. sfałszowania dokumentów, nie zawiadomienia o toczącym się postępowaniu wywłaszczeniowym i nie doręczeniu wydanej decyzji - Sąd nie badał, ponieważ postępowanie wznowieniowe, oparte na tych podstawach, już się toczyło i zostało prawomocnie zakończone. Dlatego, biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organ wywłaszczeniowy działał w oparciu o przepisy obowiązującej wówczas ustawy wywłaszczeniowej, a brak oryginalnych dokumentów z postępowania wywłaszczeniowego nie pozwala w sposób nie budzący wątpliwości obalić domniemanie ważności przedmiotowej decyzji, wynikające z art. 16 § 1 Kpa. Co prawda w uzasadnieniu organ II instancji rzeczywiście nieprawidłowo powołał datę oraz numer Dziennika Ustaw tekstu jednolitego ustawy o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego z dnia ... lipca 1983r. nie ma to jednak wpływu na fakt, że w sprawie o wywłaszczenie orzekał organ mający do tego ustawowe kompetencje. Nie została też złamana przez organ II instancji zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, która polega na prawie do inicjowania postępowania i wypowiadania się co do treści wniosku, a także prawa żądania przeprowadzenia dowodów, uczestniczenia w czynnościach dowodowych, zajęcia stanowiska wobec całości zgromadzonego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że organ II instancji nie powoływał nowych dowodów, a skarżący składał stosowne pisma, w których zawarł swoje stanowisko oraz interpretację zgromadzonych w sprawie materiałów. Reasumując należy stwierdzić, że chociaż skarżący wskazuje na wiele różnych nieprawidłowości - jak np. zagubienie akt sprawy o wywłaszczenie, podanie błędnej pisowni nazwiska i adresu D.W., dokonanie poprawek w tekście decyzji wywłaszczeniowej bez omówienia - jednak nie każde naruszenie prawa pozwala na stwierdzenie nieważności decyzji. Zarzuty podniesione przez skarżącego, mogące mieć wpływ na ważność przedmiotowej decyzji zostały rozpatrzone przez organy administracyjne zarówno I jak i II stopnia. Dlatego skargę uznano za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ) - oddalono.