I SA 2539/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie WSA Emilia Lewandowska a WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego J.P. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 10.00 - (dziesięć) złotych. I SA 2539/02 Uzasadnienie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] października 2002 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 58 § 1 i § 2 kpa, po rozpatrzeniu wniosku J.P., o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] - odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że kwestionowana decyzja została wysłana na adres strony w dniu 29 stycznia 2002 r. i ze względu na niepodjęcie w terminie, przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 21 lutego 2002 r.. Ponadto stwierdzono, że z załączonych dokumentów nie wynika, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nastąpiło bez winy strony, bowiem mimo powiadomienia urzędu pocztowego, strona nie odebrała przesyłki, a także nie poinformowała organu wojewódzkiego o ustanowieniu pełnomocnika.. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.P. – pełnomocnik J.P. Zdaniem skarżącej organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 58 i 59, 33 § 4 oraz art. 7, 9. 10, 77, 127 § 3 i art. 107 kpa., poprzez błędne uznanie, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r., pominięcie faktów przytoczonych przez stronę co do okoliczności kradzieży korespondencji, błędnym uznaniu za doręczoną decyzję skierowaną na adres strony, a nie pełnomocnika, błędnym pouczeniu o sposobie i terminie zaskarżenia wydanego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie, uznając, że podniesione w skardze zarzuty nie stanowią nowych okoliczności w sprawie, lecz znane były organowi w przeprowadzonym postępowaniu, gdzie ustosunkował się do nich w sposób wyczerpujący. Natomiast co do zarzutu dotyczącego pomyłki w adresie organ uznał, że błędne oznaczenie ulicy na kopercie, jako przyczyny nieotrzymania decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. nie jest argumentem skutkującym przywrócenie terminu, bowiem przesyłka zawierająca tę decyzję była przez Urząd Pocztowy skierowana pod właściwy adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego podlegała – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności z prawem decyzji i innych aktów w sprawach indywidualnych. Postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - narusza przepisy prawa procesowego. K.P. pismem z dnia 13 marca 2002 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o doręczenie jej, jako pełnomocnikowi J.P. decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...]. [...] Urząd Wojewódzki w K. Wydział Rozwoju Regionalnego dopiero przy piśmie z dnia 4 lipca 2002 r., znak: [...] przesłał żądany dokument. Zainteresowana otrzymała go w dniu 10 lipca 2002 r. , o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. K.P. pismem z dnia 19 lipca 2002 r. (data stempla pocztowego) skierowanym do [...] Urzędu Wojewódzkiego wniosła za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] października 2002 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] Stanowisko to jest błędne. Zgodnie z art. 129 § kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie z art. 39 kpa – stanowiącym zasadę oficjalności doręczeń – organ administracji państwowej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W ocenie prawidłowości doręczenia bierze się pod uwagę tylko sam fakt dotarcia pisma do adresata. Potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe, albowiem stwarza domniemanie doręczenia, które może być obalone przeciwdowodem nawet przez osobę, do której rąk należało pismo doręczyć, jeśli doręczenie faktycznie nie nastąpiło. Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną administracji, wywołując określone skutki prawne. Ścisłe przestrzeganie wymagań formalnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego należy do obowiązków organu administracji., albowiem od skuteczności doręczenia zależą uprawnienia procesowe lub materialnoprawne stron i uczestników postępowania. Od daty doręczenia określonych pism ciążyć będą określone obowiązki. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z dnia 27.06.1989 r., sygn. akt ISA 455/89 przyjęto, iż organ ma obowiązek dochowania zwłaszcza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dających ochronę interesom strony, która nie powinna ponosić ujemnych skutków konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji. W przedmiotowej sprawie doręczenie nie nastąpiło, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. została skierowana pod niewłaściwy adres. Adres na kopercie zawierającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. był ul. [...] w W., gdy J.P. zamieszkuje przy ulicy [...]. Uznanie przez organ doręczenia zastępczego w powyższym przypadku należy uznać za niewłaściwe. Za doręczenie zastępcze stosownie z art. 43 uważa się - w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu - doręczenie pisma za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi; o doręczeniu pisma do rąk sąsiada lub dozorcy umieszcza się zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata. Pozostawienie zawiadomienia w skrzynce na listy nie odpowiada wymaganiom doręczenia zastępczego, ponieważ nie odróżnia się od stosowanego przez pocztę awizowania przesyłek listowych poleconych. Zgodnie z art. 44 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 pismo składa się na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym lub urzędzie gminy, a zawiadomienie umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W przedmiotowej sprawie nie można zatem było uznać, iż nastąpiło takie doręczenie, albowiem przesyłka została mylnie zaadresowana. Odwołanie nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 lipca 2002 r., jest odwołaniem wniesionym w terminie, bowiem został zachowany czternastodniowy termin do jego wniesienia.. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast winien był, po ocenie okoliczności zaistniałych w sprawie, zająć stanowisko i przywrócić termin do wniesienia odwołania, bądź też rozpatrzeć odwołanie jako wniesione w terminie W związku z powyższym Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.