I SA 2584/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz skarżącego S. P. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA 2584/03 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. po rozpatrzeniu odwołania S. P., utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Dyrektora Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. przydzielającej osobną kwaterę stałą położoną w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał następujący stan faktyczny i prawny: Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1984 r. przydzielił S. P. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w W. do czasu pełnienia służby w Garnizonie [...] W. W dniu [...] grudnia 2002 r. wpłynęła prośba S. P. o zmianę powyższej decyzji i przydzielenie zajmowanej kwatery na czas nie oznaczony. Dyrektor Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w dniu [...] marca 2003 r. wydał decyzję nr [...], którą przydzielił powyższą kwaterę zainteresowanemu. W dniu [...] sierpnia 2003 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją nr [...] z urzędu stwierdził nieważność wyżej wymienionej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. w związku z istnieniem w obrocie prawnym dwóch decyzji rozstrzygających tę samą sprawę, oraz faktem posiadania przez S. P. własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. W wyniku odwołania zainteresowanego organ drugiej instancji rozpatrując sprawę wskazał, iż słusznie organ pierwszej instancji stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Dyrektora Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., bowiem zawiera ona wady określone w art. 156 § 1 kpa Wcześniejszą decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1984 r. Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...], przydzielił S. P. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w W. do czasu pełnienia służby w garnizonie [...] W. Decyzja ta stała się ostateczną Dyrektor Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wydał w dniu [...] marca 2003 r. nową decyzję nr [...] przydzielającą S. P. przedmiotową kwaterę, nie wycofał jednak wcześniej z obrotu prawnego poprzedniej decyzji nr [...] rozstrzygającej tę samą sprawę. Z tych względów wydana przez Dyrektora Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzja zawiera wadę skutkującą stwierdzeniem jej nieważności, określoną w przepisie art. 156 § 1 ust. 3 kpa. Ponadto wymieniona decyzja zawiera również wadę nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 ust. 2 kpa, bowiem została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 40 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W świetle bowiem wyżej wymienionego przepisu art. 40 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu... nie można przydzielić osobnej kwatery stałej osobie uprawnionej, jeżeli przysługuje jej lub jej małżonkowi spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, albo jeżeli są oni właścicielami domu mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego nabytego bez pomoc finansowej. Z akt sprawy wynika, że S. P. i K. P. posiada własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w L. Zatem zainteresowany nie może otrzymać przydziału kwatery, a jego prawo do kwatery, o którym mowa w przepisie art. 22 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy może być zrealizowane wyłącznie poprzez wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację kwatery. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] złożył zainteresowany. Skarżący zarzucił, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie tego artykułu było niezasadne, bo chociaż decyzje dotyczyły tego samego mieszkania to odmiennie regulowały kwestie okresu przydziału, a więc nie mogły być traktowane jako tożsame. Na rozprawie skarżący sprecyzował, że skarga dotyczy decyzji nr [...] wydanej przez organ drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym jak i przepisami postępowania administracyjnego. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organy pierwszej i drugiej instancji nie odniosły się do kwestii art. 155 kpa, który został powołany wprawdzie dopiero w uzasadnieniu zamiast w sentencji decyzji, niemniej z treści uzasadnienia można wnosić, że przepis ten był podstawą wydania decyzji nr [...] dotyczącej kwatery skarżącego przyznanej wcześniej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1984 r. W tej sytuacji powstaje wątpliwość, czy decyzja nr [...] jest decyzją zmieniającą, czy też nową decyzją administracyjną wydaną w tej samej sprawie. W decyzji nr [...], ani w utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] nie rozważono jaki charakter miała decyzja nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 155 kpa istnieje możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej przez organ który ją wydał, jeżeli nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne, a przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony i jest wyraźnie zaakcentowana zgoda strony, która mocą tej decyzji nabyła prawo. Zgoda stron, aczkolwiek niezbędna, nie jest wystarczającym warunkiem weryfikacji decyzji w trybie art. 155 kpa. Stwarza ona jedynie możliwość uchylenia lub zmiany decyzji przez organ administracji. Przeszkodą do weryfikacji w trybie art. 155 kpa może być brak podstaw w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej (vide wyrok NSA z dnia 23 marca 2000 r., IV SA 391/98, ONSA 2/2001, poz. 93). W przedmiotowej sprawie organy administracji nie rozważały kwestii wiążących się z art. 155 kpa przywołanym w uzasadnieniu decyzji nr [...] i nie rozważały tym samym celowości wzruszenia decyzji nr [...] co wymagałoby zajęcia stanowiska przez organy, o ile decyzję wydano w trybie art. 155 kpa. Wobec nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 i 77 kpa) Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1c w związku z art. 152 i art. 200 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji.