I SA 2815/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska NSA Anna Lech (spr.) Protokolant Anna Milicka – Stojek po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Klubu [...]: "[...]" i "[...]" w W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w przedmiocie przekazania nieruchomości Skarbu Państwa postanawia odrzucić skargę Kluby [...] "[...]" i "[...]" Rady Gminy W. złożyły skargę na uchwałę nr [...] z dnia [...] października 2003 r. Rady Gminy W. w sprawie wystąpienia o przekazanie przez Skarb Państwa nieruchomości zabudowanej osiedlem mieszkaniowym wraz z infrastrukturą położonej w obrębie W. o łącznej powierzchni [...] ha [...] a, [...] m2 na własność Gminy W. i wniosły o uchylenie tej uchwały. W uzasadnieniu skargi Kluby podały, że od kilku już lat mieszkańcy osiedla w W. przy ul. [...] zabiegają o możliwość wykupienia zasiedlonych przez siebie mieszkań na własność. Na dowód swoich działań posiadają obszerną dokumentację, w tym również pisma do Wojewody [...]. Niestety, ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa, nie dotyczy tego osiedla, gdyż jest ono własnością Skarbu Państwa i nie było w trwałym zarządzie przedsiębiorstwa państwowego. Na wielokrotne pisma oraz zabiegi mieszkańców, Starostwo Powiatowe w L. przygotowało z pomocą finansową Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W., które administruje osiedlem od momentu oddania budynków do eksploatacji i ponosi koszty administracji, eksploatacji i remontów wszystkich budynków tego osiedla, dokumentację mającą służyć procedurze sprzedaży lokali na własność obecnym najemcom. Sprawa znów stanęła w martwym punkcie odkąd wójt gminy ogłosił na sesji w dniu [...] kwietnia 2003 r., iż wystąpił z wnioskiem o przejęcie na własność osiedla przy ul. [...]. Z wielokrotnych wypowiedzi wójta wynikało, że zamiarem jego jest przejęcie i sprzedaż mieszkań na własność obecnym lokatorom, natomiast w momencie wystąpienia do Wojewody przekonywał radnych, że nie może dać gwarancji sprzedaży mieszkańcom osiedla poprzez zapis w uchwale. Gmina poprzez przejęcie osiedla nie może zrealizować zadań z zakresu budownictwa mieszkaniowego, jak wynika z zapisu uchwały, ponieważ osiedle posiada pełną infrastrukturę i jest już zabudowane. Mieszkańcy mają obawy, iż w momencie przejęcia osiedla przez gminę zostanie ono przekazane w zarząd Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z.o.o, a tym samym nie będą mogli tych mieszkań wykupić. Uchwała nr [...] nie daje żadnych gwarancji, iż w przyszłości mieszkania te staną się własnością ich obecnych najemców, o co starają się od wielu lat. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. przesłała wyciąg z protokołu z [...] sesji Rady Gminy W. z dnia [...] października 2003 r. oraz uchwałę [...] Rady Gminy W. z dnia [...] października 2003 r. i wyjaśniła, że uchwała została podjęta jako jeden z dokumentów niezbędnych przy składaniu wniosków do Wojewody [...] o nieodpłatne przekazanie na rzecz Gminy W. nieruchomości zabudowanych osiedlem mieszkaniowym wraz z infrastrukturą techniczną i przedszkolem, w miejscowości W. przy ul. [...]. Wojewoda [...] rozpatrzył pozytywnie wniosek gminy i wydał decyzje komunalizacyjne na przedmiotowe nieruchomości i z mocy prawa gmina stała się ich właścicielem. Prawo własności Gminy W. uregulowane jest w Księdze Wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. W chwili obecnej gmina wystąpiła do dotychczasowych najemców, zameldowanych na pobyt stały z ofertą nabycia lokali. Skargę należy uznać za niezasadną i bezpodstawną, bowiem potrzeby mieszkańców osiedla są realizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy zbadać dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę można wnieść do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu rady gminy do usunięcia naruszenia prawa. Sąd w piśmie z dnia 22 kwietnia 2004 r., które skarżący otrzymali 6 maja 2004 r. wezwał skarżące Kluby [...] do wskazania w terminie siedmiu dni, czy wezwali Radę Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa. Na to wezwanie skarżące Kluby [...] nie odpowiedziały, natomiast w piśmie z dnia [...] października 2004 r. zgłosiły prośbę o nie rozpatrywanie skargi ze względu na dezaktualizację podnoszonego w niej problemu. Sąd uznał, że skarżące Kluby [...] nie wyczerpały trybu przewidzianego przepisami prawa, aby skarga mogła być skutecznie wniesiona. Nadto zważyć należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone jest właściwy wojewódzki sąd administracyjny stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga w niniejszej sprawie wniesiona bez uprzedniego wezwania Rady Gminy w W. do usunięcia naruszenia prawa, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.