I SA/Wa 1002/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Tarnowska Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze z skarg H. B. i J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi. Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania J. B., H. B. i K. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], stwierdzającej nabycie prawa własności przez Gminę P. na cel budowy ulicy [...] nieruchomości położonych w P., obręb [...], oznaczonych numerami działek [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, posiadających nieuregulowany stan prawny - decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Zarząd Miejski w P. wystąpił wnioskiem z dnia 16 maja 2002 r. nr [...] do Starosty [...] o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości oznaczonych numerami działek [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha położonych w P., obręb [...]. Po przeanalizowaniu dokumentów załączonych do wniosku Starosta [...] stwierdził, iż Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania .przestrzennego miasta P. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...].11.1999 r.) zostały określone linie rozgraniczające dla ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do granic miasta, stanowiącej dojazd do siedlisk rolniczych, użytków rolnych. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. wydaną przez Burmistrza Miasta P. przedmiotowa nieruchomość przeznaczona została pod realizację celu publicznego - budowę ulicy [...]. Przedmiotowe nieruchomości mają nieuregulowany stan prawny. Jak wynika z zaświadczeń Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] kwietnia 2002 r., nie odnaleziono księgi wieczystej ani zbioru dokumentów dla ww. nieruchomości. Nie odnaleziono również innych dokumentów pozwalających ustalić osoby, którym przysługiwałyby prawa rzeczowe do tej nieruchomości. W związku z powyższym - stosownie do art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - o zamiarze wywłaszczenia podano do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo. przyjęty, tj. przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim, lokalnym oraz na tablicach ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P. i Urzędu Miejskiego w P. W terminie dwóch miesięcy od opublikowania ww. ogłoszeń nie zgłosiły się osoby mające prawo rzeczowe do nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...]. Wobec tego Starosta [...] wszczął postępowanie wywłaszczeniowe w stosunku do ww. nieruchomości, wywieszając zawiadomienie na tablicach ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P. Następnie Starosta [...] - w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - wydał w dniu [...] listopada 2003 r. decyzję, w której rozstrzygnął o wszystkich zasadniczych kwestiach związanych z wnioskiem. Przede wszystkim stwierdził nabycie prawa własności przez Gminę P. na cel budowy ulicy [...] przedmiotowych nieruchomości położonych w P., obręb [...], oznaczonych numerami działek [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, posiadających nieuregulowany stan prawny oraz ustalił wysokość należnego odszkodowania za wywłaszczone grunty określonego na kwotę [...] zł za działkę nr [...] oraz na kwotę [...] zł za działkę nr [...], należnego od Gminy P. Ponadto rozstrzygnął także pozostałe kwestie, stosownie do przepisów cytowanej ustawy. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Burmistrz Miasta P, w którym zakwestionował wysokość ustalonego w niej odszkodowania twierdząc, że została ona zawyżona. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] uchylił ww. decyzję Starosty [...] objętą odwołaniem i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda stwierdził poprawność postępowania prowadzonego przez Starostę odnośnie kwestii proceduralnych określonych przepisami ustawy. Stwierdził natomiast, że nie można zaakceptować faktu przyjęcia przez organ I instancji obu operatów szacunkowych za prawidłowe i będące równorzędnymi dowodami w sprawie - w sytuacji, gdy wykonane w nich wyceny w zasadniczy sposób różniły się między sobą. W zaistniałej sytuacji – zdaniem Wojewody - właściwym byłoby wykorzystanie zapisu art. 157 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowiącego, iż "w razie istotnych rozbieżności w opiniach o wartości tej samej nieruchomości, sporządzonych przez rzeczoznawców majątkowych, oceny prawidłowości tych wycen dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych ". Odwołanie zatytułowane "skarga" od decyzji Starosty wnieśli także: H. i S. B., I. i C. J. oraz J. B. Odwołanie to nie zostało rozpoznane, gdyż Wojewoda nie uznał w/w osób za strony niniejszego postępowania, choć osobom tym doręczył swoją decyzją z dnia [...] lutego 2004 r.- "do wiadomości". Doręczenie w/w aktu nastąpiło w dniu 3 marca 2004 r. W dniu 2 kwietnia 2004 r. zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. B. i Społeczne Biuro Prawne przy Polskim Ruchu Uwłaszczeniowym jako działające na rzecz w/w, skargi na obie decyzje wydane w przedmiocie wywłaszczenia – żądające stwierdzenie nieważności obu decyzji. Skarżący w szczególności podnieśli, że wywłaszczony grunt stanowił własność J. B., który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nikt nie przeprowadzał z nim – przed wydaniem decyzji o wywłaszczeniu - wymaganych prawem rokowań. Sprzeciwiali się także – co do zasady – samemu wywłaszczeniu. W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdzili, że istnieje akt notarialny na podstawie, którego rodzina B. nabyła w P. nieruchomości w 1969 r. od rodziny S., a sporny grunt dzielący nieruchomości B., mających urządzoną księgę wieczystą, stanowił ich wewnętrzną drogę prywatną. Powołując się na stanowisko Sądu Rejonowego w skardze podniesiono także, że wpis w ewidencji gruntów Skarbu Państwa - jako podmiotu uprawnionego do w/w działek - był bezpodstawny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W piśmie podniósł, że organy czyniły poszukiwania właścicieli wywłaszczanego gruntu, jednak z informacji z Sądu wieczystoksięgowego wynikało, iż w archiwum Sądu nie odnaleziono księgi wieczystej ani zbioru dokumentów dotyczących w/w działek, zaś osoby o nazwiskach J. S., H. G., R. S., K. S., S. W., S. B., H. K., A. i M. W. były jedynie samoistnymi posiadaczami spornego gruntu. Ponadto wskazał także, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie o sygnaturze akt [...] został oddalony wniosek m. in. J. B. o zasiedzenie działki nr [...] i postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez sąd odwoławczy (postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...]). Nadto organ zauważył także, iż podniesione w skardze wielowątkowe aspekty – zostały już wcześniej rozstrzygnięte w innych, odrębnych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując sprawę uznał, iż miało miejsce naruszenie prawa przez organy obu instancji i wyrokiem z dnia 7 października 2005 r. sygn. akt I S.A./Wa 659/04 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. Sąd stwierdził, że przede wszystkim wyjaśnienia wymaga status prawny w niniejszym postępowaniu J. B., H. i S. B., I. i C. J. oraz H. B. Osoby te wprawdzie nie brały udziału w postępowaniu przed pierwszą instancją, ale Wojewoda [...] doręczył im zaskarżoną decyzję - wobec tego osoby te brały udział w postępowaniu drugoinstancyjnym i tym samym przysługuje im prawo do uczestniczenia w postępowaniu sądowym na prawach strony. Poza tym skargę należało uznać za uzasadnioną w części, w której odnosiła się ona do działki oznaczonej nr [...].Wniesienie bowiem przez skarżącego wniosku do sądu powszechnego o stwierdzenie zasiedzenia gruntu stanowiącego działkę (dawniej nr [...]) obecnie nr [...] i wydanie przez sąd postanowienia oddalającego powyższy wniosek samo w sobie świadczy o braku tytułu J. B. do tej nieruchomości. Gdyby przysługiwało mu do niej prawo własności, wnoszenie wniosku o zasiedzenie byłoby zbędne. Nadto z ustaleń zawartych w prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w P. wynika, że J. B. nabył własność swojej nieruchomości od rodziny S., ale w skład nabytych przez niego działek nie wchodziła działka nr [...] (dawniej nr [...]). W postępowaniu administracyjnym skarżący ustaleń tych skutecznie nie podważył. Sąd stwierdził także, że uszedł uwadze organów fakt, iż rodzina B. złożyła do akt sprawy postanowienie działowe Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 1976 r. sygn. akt [...], które stanowi tytuł prawny do wymienionych w nim nieruchomości. Z postanowienia tego wynika, że S. B. w wyniku zniesienia współwłasności i działu spadku po małżonkach W. nabyła na własność część działki nr [...] o obszarze [...] ha. Wobec tego bez dokładnego wyjaśnienia, jakiej obecnie działce odpowiadał w/w grunt nie można przesądzić o braku tytułu prawnego skarżącego do działki nr [...]. Z tych powodów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane bez wyczerpującego wyjaśnienia sprawy a orzekające organy przedwcześnie odmawiały statusu strony skarżącemu i jego rodzinie. Sąd wskazał też, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien - uzupełniając materiał dowodowy - zobowiązać skarżącego do złożenia postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po S. i H. B., ustalić właścicieli działki o numerze [...], posiłkując się treścią postanowienia Sądu Rejonowego w P. zapadłego w sprawie o zasiedzenie oraz zlokalizować działkę nabytą w wyniku działu przez S. B. i zbadać czy grunt ten nie odpowiada nieruchomości oznaczonej numerem [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] stwierdził nabycie prawa własności przez Gminę P. na cel budowy ulicy [...] nieruchomości położonych w P., obręb [...], oznaczonych numerami działek [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, posiadających nieuregulowany stan prawny oraz ustalił wysokość należnego odszkodowania za wywłaszczone grunty określonego na kwotę [...] zł za działkę nr [...] oraz na kwotę [...] zł za działkę nr [...] - należnego od Gminy P. Ponadto rozstrzygnął także pozostałe kwestie, stosownie do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Realizując wskazania Sądu Starosta [...] pismem z dnia 23 marca 2006 r. zwrócił się do J. B. o złożenie do akt sprawy postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po S. i H. B. W wyznaczonym terminie J. B. nie dołączył do akt sprawy postanowienia spadkowego po rodzicach. Postanowienie to zostało dołączone do akt przez Starostę w dniu 5 czerwca 2007 r. (data prezentaty). Następnie - posiłkując się treścią postanowienia Sądu Rejonowego w P. zapadłego w sprawie o zasiedzenie - Starosta stwierdził, iż działka oznaczona obecnie w ewidencji gruntów numerem [...] stanowi część nieruchomości oznaczonej dawniej numerem [...]. Działkę nr [...] tzw. "[...]" kupili od S. Z. aktem notarialnym sporządzonym w 1938 r. przed notariuszem w P. małż. J. i J. S. Jednakże na dzień dzisiejszy brak jest dokumentu potwierdzającego własność małżonków J. i J. S. do nabytej od [...] części nieruchomości nr [...] służącej jako droga od czasów przedwojennych. W 1960 r. działkę nr [...] o pow. [...] ha podzielono na pięć działek o numerach [...], [...], [...], [...] i [...] (operat M. T.). W wyniku dokonanego działu spadku działkę nr [...] o pow. [...] ha otrzymała na wyłączną własność J. S. , działkę nr [...] o pow. [...] ha otrzymał R. S., działkę nr [...] o pow. [...] ha otrzymał K. S. zaś działkę nr [...] o pow. [...] ha otrzymała H. G. Natomiast działka nr [...] o pow. [...] ha była położona wśród wymienionych działek, stanowiąc drogę dojazdową do tych nieruchomości. W maju 1969 r. aktami notarialnymi Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] H. i S. małż. B. nabyli od spadkobierców J. S. działki oznaczone numerami [...], [...], [...] i [...]. Następnie na mocy aktu własności ziemi w/w działki nabył po rodzicach J. B. Ani akty notarialne sprzedaży gruntów przez spadkobierców J. S., ani akt uwłaszczeniowy nie objęły działki nr [...] stanowiącej drogę. Jeżeli zaś chodzi o działkę nr [...], to analizując ponownie znajdujące się w aktach sprawy postanowienie działowe Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 1976 r. sygn. akt [...] oraz mapę zawierającą podział nieruchomości objętej tym postanowieniem (Nr operatu [...]) Starosta ustalił, iż działka nabyta w wyniku działu przez S. B. oznaczona dawniej numerem [...] nie tylko nie odpowiada nieruchomości oznaczonej obecnie numerem [...], ale nawet jest położona w znacznej odległości od tej działki - tym samym nie może stanowić jej własności. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że działki oznaczone numerami [...] i [...] posiadają stan prawny nieuregulowany . Ponieważ z zebranych w sprawie dokumentów nie wynika, aby J. B. był właścicielem nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...] - w związku z czym nie został on uznany za stronę niniejszego postępowania. Starosta zlecił również aktualizację operatów szacunkowych w/w działek. Aktualizacji dokonał rzeczoznawca majątkowy J. J. w lipcu 2006 r. ustalając wartość nieruchomości oznaczonej numerem [...] na kwotę [...] zł natomiast działki numer [...] na kwotę [...] zł. Od powyższej decyzji odwołali się J. B. i H. B. - wnosząc o jej uchylenie z uwagi na niewykonanie przez organ zaleceń wynikających z wyroku sądu. Podnosili także, że to oni są właścicielami przedmiotowych działek. Odwołanie złożył również K. S., który podnosił, że to jego rodzinie służy prawo własności działki nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Wojewoda w całości podzielił argumentację organu I instancji. Uznał - w wyniku analizy postanowienia działowego Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 1976 r. oraz operatu geodezyjnego opisanego w tym postanowieniu - iż grunt o pow. [...] ha, przyznany S. B., wchodził w skład działki oznaczonej na mapie dołączonej do ww. operatu numer [...] o pow. [...] ha. Dawna działka nr [...] odpowiada aktualnie działkom numer [...], [...] i [...] - które położone są w znacznej odległości zarówno od działki nr [...] jak i działki nr [...]. Wojewoda dodał, że K. S. w swoim odwołaniu powołuje się na fakt sprzedaży na rzecz S. i H. B. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej całość gospodarstwa rolnego wraz z drogą. Jednakże akty notarialne dotyczące sprzedaży działek przez spadkobierców J. S. oraz akt własności ziemi Nr [...] nie objęły wyżej wymienionej działki w części będącej drogą dojazdową. Poza tym sądy obu instancji oddaliły wniosek J. B. o stwierdzenie nabycia prawa własności do działki nr [...] poprzez zasiedzenie. Ponadto J. B., H. B. i K. S. nie przedłożyli dokumentów pozwalających na ujawnienie ich w ewidencji gruntów jako właścicieli działek nr [...] i nr [...] - będących przedmiotem spornej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 127 § 1 kpa odwołanie od decyzji administracyjnej przysługuje stronie. Stosownie zaś do art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis powyższy oznacza, iż przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/2005, pub!. LEX nr 190891). Zaś kwestię wywłaszczania nieruchomości regulują przepisy art. art. 112 - 127 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - z treści których nie wynikają jednak żadne uprawnienia ani obowiązki, które mogłyby być podstawą przyjęcia, iż J. B., H. B. i K. S. posiadają interes prawny w przedmiotowej sprawie. Osobom tym nie przysługuje bowiem żaden tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości nabytej na rzecz Gminy P. zaskarżoną decyzją. Oznacza to, że nie byli oni uprawnieni do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Fakt uczestniczenia ich w postępowaniu dotyczącym wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości i doręczenie im zaskarżonej decyzji nie zmienia tej sytuacji. Wobec powyższego Wojewoda [...] orzekł zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt. OPS 16/1998 , który przyjął, że "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § l pkt. 3 kpa". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B. i H. B. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podtrzymali swoje dotychczasowe zastrzeżenia dotyczące niewykonania zaleceń sądu dodatkowo zarzucając naruszenie art. 7,8, 28 i 77 § 1 kpa. Podnosili, że służy im przymiot strony niniejszego postępowania, gdyż działki numer [...] i [...] były w ich długoletnim posiadaniu, a ponadto są właścicielami działek sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Natomiast w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Rozpatrywana sprawa była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 października 2005 r. sygn. akt I SA/WA 695/04, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Sąd stwierdził, że skargę należało uznać za uzasadnioną w części, w której odnosiła się ona do działki oznaczonej nr [...], a ponadto obie decyzje zostały wydane bez wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, zaś orzekające organy przedwcześnie odmówiły statusu strony skarżącemu i jego rodzinie. Powołane orzeczenie zawiera wiążącą ocenę prawną w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestiach i wskazania, co do dalszego postępowania organu ją rozpatrującego. Sąd zobowiązał organ, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy – uzupełniając materiał dowodowy: - wezwał skarżącego do złożenia postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po S. i H. B., - ustalił właścicieli działki o numerze [...], posiłkując się treścią postanowienia Sądu Rejonowego w P. zapadłego w sprawie o zasiedzenie, - zlokalizował działkę nabytą w wyniku działu przez S. B. i zbadał czy grunt ten nie odpowiada nieruchomości oznaczonej numerem [...]. W zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji ją poprzedzającej, organy orzekające w sprawie uwzględniły ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Starosta [...] pismem z dnia 23 marca 2006 r. zwrócił się do J. B. o złożenie do akt sprawy postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po S. i H. B. W wyznaczonym terminie J. B. nie dołączył do akt sprawy postanowienia spadkowego po rodzicach - postanowienie to zostało dołączone do akt przez Starostę w dniu 5 czerwca 2007 r. (data prezentaty). Jeżeli zaś chodzi o ustalenie właścicieli działki o numerze [...], to organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie uznały - a Sąd w całości podzielił ich stanowisko i argumentację - że przedmiotowa nieruchomość służy jako droga od czasów przedwojennych i brak jest dowodów, że stanowi ona własność J. B. i H. B. lub rodziny S. W uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt I SA/WA 659/04 Sąd przesądził o tym, że wniesienie przez J. B. wniosku do sądu powszechnego o stwierdzenie zasiedzenia gruntu stanowiącego działkę nr [...] i wydanie przez sąd postanowienia oddalającego powyższy wniosek samo w sobie świadczy o braku tytułu J. B. do tej nieruchomości. Gdyby przysługiwało by mu do niej prawo własności - wnoszenie wniosku o zasiedzenie byłoby zbędne. Poza tym z ustaleń zawartych w prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w P. wynika, że J. B. nabył własność swojej nieruchomości od rodziny S., ale w skład nabytych przez niego działek nie wchodziła działka nr [...](dawniej nr [...]) – a skarżący ustaleń tych skutecznie nie podważył. Sąd w niniejszym składzie w całości podzielił to stanowisko sądu. Z załączonej do akt sprawy umowy działu z [...] kwietnia 1960 r. Repertorium [...] numer [...] wynika, że J. S. oświadczyła iż: - ona oraz trójka jej dzieci są właścicielami nieruchomości rolnej, przeciętej drogą publiczną, - nieruchomość nie ma urządzonej księgi wieczystej ani zbioru dokumentów, - nieruchomość została nabyta na podstawie umowy, która zaginęła podczas działań wojennych, - nieruchomość została podzielona na pięć części, z których oznaczona numerem [...] (obecnie nr [...]) obszaru [...] arów [...] m² stanowi odcinek wymienionej drogi publicznej, - strony znoszą niepodzielność nieruchomości w wyniku czego przenoszą na własność poszczególnych członków rodziny działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Tak więc członkowie rodziny S. dokonali zniesienia niepodzielności nieruchomości w zakresie opisanym wyżej – bez działki nr [...], która była drogą. Przy czym nie dysponowali oni żadnym tytułem prawnym do tej nieruchomości – nie posiadali umowy kupna-sprzedaży tej nieruchomości, nie miała ona także urządzonej księgi wieczystej ani zbioru dokumentów. Umowa została zawarta na podstawie oświadczenia J. S., że są oni właścicielami nieruchomości oraz zaświadczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. o posiadaniu tej nieruchomości. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił poglądu Sądu Rejonowego w P. - wyrażonego w uzasadnieniu wyroku dotyczącego zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości - odnośnie tego, że działka nr [...] pozostaje własnością spadkobierców po J. S. Następnie zaś w 1969 r. działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] kupili od nich H. i S. małżonkowie B. – rodzice skarżących. Wobec powyższego organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że przedmiotowa działka nie stanowi własności ani J. B. i H. B. ani rodziny S. Skarżącym również nie służy prawo własności do działki nr [...] - jak słusznie stwierdziły organy obu instancji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 1976 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P. dokonał działu spadku i zniesienia współwłasności w ten sposób, że (między innymi) przyznał na własność S. B. - tytułem uzupełnienia obszaru [...] ha na który otrzymała ona akt nadania własności – obszar [...] ha z działki oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...] ha. Na mapie przedstawiającej projekt podziału nieruchomości - sporządzonej w dniu 5 grudnia 1975 r. na polecenie sądu i wpisanej do ewidencji – wyraźnie widać, że działka nr [...] nawet nie przylega do działki nr [...], gdyż między nimi znajduje się działka nr [...]. Dawna działka nr [...] odpowiada aktualnie działkom numer [...], [...] i [...] - które położone są w znacznej odległości od działki nr [...] i nie graniczą z nią Wynika to ewidentnie z mapy znajdującej się w aktach sprawy, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] października 2004 r. pod nr [...]. Podsumowując Sąd uznał, że decyzje Starosty [...] i Wojewody [...] są zgodne z prawem. Organy zrealizowały wskazania Sądu, wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy - przekonująco uzasadniając swoje decyzje. Prawidłowo stwierdziły, iż skarżący nie udowodnili, że przysługuje im jakiś tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...]. Oznacza to, że nie mają oni interesu prawnego w niniejszym postępowaniu – zatem nie służy im przymiot strony z art. 28 kpa. Nie byli więc uprawnieni do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. – dlatego też Wojewoda prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze. Biorąc powyższe pod uwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).