I SA/Wa 1038/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zwróciło W. K. wniosek z dnia 24 stycznia 2009 r. z uwagi na jego nieczytelną formę i chaotyczną treść. Na decyzję tę W. K. wniósł w dniu 8 czerwca 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Natomiast stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, wyd. Lexis Nexis, s. 508; postanowienie NSA z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OZ 718/05). W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi W. K. ma przyczynę procesową. Skarga złożona bowiem została bez wyczerpania przez skarżącego możliwości wzruszenia kwestionowanej decyzji w przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego trybie odwoławczym. Zważyć zaś należy, iż stosownie do art. 52 § 1 p.ps.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Nie wyczerpanie przez W. K. trybu odwoławczego (nie złożenie do Kolegium wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) oznacza, że jego skarga nie może być merytorycznie rozpoznana. Tym samym jest ona oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.i w tej sytuacji prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.