I SA/Wa 1047/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. I. o przyznanie prawa pomocy sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 12 września 2016 r. Zarządzeniem z dnia 12 września 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek M. I. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na niewykonanie przez skarżącego wezwania Sądu z dnia 28 lipca 2016 r. - zobowiązującego go do nadesłania, w terminie 7 dni, wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 21 września 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od wydanego przez referendarza sądowego zarządzenia. Wraz ze sprzeciwem nadesłał wypełniony i podpisany formularz wniosku PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: ustawy P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, prawidłowo starszy referendarz sądowy dokonał oceny, że brak jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, gdyż skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy – nie nadesłał wypełnionego i podpisanego urzędowego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek należało pozostawić więc bez rozpoznania. To wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. Z tego względu wezwaniem z dnia 28 lipca 2016 r. Sąd wezwał wnioskodawcę do nadesłania podpisanego i wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że powyższy brak formalny złożonego wniosku należy usunąć, w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 ww. ustawy). W celu prawidłowego wypełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłano wnioskodawcy urzędowy formularz PPF. Pomimo prawidłowego doręczenia wnioskodawcy zarządzenia wraz z formularzem w dniu 2 sierpnia 2016 r., wnioskodawca nie uzupełnił ww. braku formalnego wniosku. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w wyznaczonym 7 – dniowym terminie od daty doręczenie zarządzenia nie przesłał wypełnionego i podpisanego formularza, jak również żadnego innego pisma w odpowiedzi na powyższe wezwanie. Z tego względu, w ocenie Sądu starszy referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (por. postanowienie NSA z 2 sierpnia 2006 r., sygn. II FZ 495/06, niepubl.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Dodatkowo wskazać należy, że z uwagi na to, iż wnioskodawca do nadesłanego sprzeciwu dołączył prawidłowo wypełniony i podpisany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, wniosek ten zostanie przekazany referendarzowi sądowemu celem rozpoznania.