I SA/Wa 105/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Protokolant referent stażysta Magdalena Matusik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2025 r. sprawy ze skargi B. D., J. P., P. G., P. P. i T. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 października 2024 r. nr 4063/2024 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2021 r. nr 349/SD/2021; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz B. D., J. P., P. G., P. P. i T.a P. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 24 października 2024 r., nr 4063/2024 Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania B. D., P. G. oraz P. P. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent:, "organ I instancji") z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 w sprawie odszkodowania za nieruchomość wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego: I. uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 w pkt 1, 2 i 3 oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 wydana została z naruszeniem prawa w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...] – poprzednio w skład części działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...]; II. uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 w pkt 4 i umorzył postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. Decyzja Wojewody zapadła w poniższym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powołaną na wstępie decyzją z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 Prezydent m. st. Warszawy orzekł o ustaleniu odszkodowania za 50% wartości nieruchomości o powierzchni 16 763 m2 przejętej dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...], będących własnością Skarbu Państwa - w wysokości 6 664 549,50 zł na rzecz: • B. D. córki M. i J., w wysokości 2 221 516,50 zł w 1/3 części, • T. P. syna A. i J. w wysokości 2 221 516,50 zł w 1/3 części, • W. P. syna A. i J., w wysokości 2 221 516,50 zł w 1/3 części. Decyzja z 14 grudnia 2016 r. została wydana na podstawie art. 215 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "ustawa", "u.g.n."), zgodnie z którym przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych właścicieli, prowadzący gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent wskazał, że podstawową przesłanką warunkującą przyznanie uprawnionemu odszkodowania w trybie art. 215 u.g.n. jest wyjaśnienie, czy w okresie od dnia 21 listopada 1945 r. do dnia pozbawienia poprzednich właścicieli lub ich następców prawnych faktycznego władania gospodarstwem (po dniu 5 kwietnia 1958 r.) na gruncie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. nieprzerwanie istniało gospodarstwo rolne. Ponadto wskazano, że do przyznania odszkodowania w trybie art. 215 ust. 1 ww. ustawy konieczne jest spełnienie jednocześnie drugiej przesłanki prowadzenia gospodarstwa rolnego przez poprzednich właścicieli lub ich następców prawnych. Dalej wyjaśnił, że w trakcie postępowania ustalił istnienie i prowadzenie gospodarstwa rolnego przez A. i J. małżeństwo P. na podstawie następujących dowodów: • zaświadczenia Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Ochota z 27 grudnia 1962 r., nr FN Vll-lV-157/62, w którym Wydział Finansowy zaświadcza, że A. P. jest podatnikiem podatku gruntowego z gospodarstwa rolnego położonego na terenie gromady [...], • zaświadczenia Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Ochota z 17 grudnia 1962 r., RL-l-8a/l245/62, w którym Referat Rolnictwa zaświadcza, że A. P. jest rolnikiem i prowadzi gospodarstwo rolne o pow. 2,98 ha i użytkowanie gruntów stanowi dla niego jedyne źródło utrzymania, • zaświadczenia Urzędu Dzielnicowego Warszawa-Ochota z 22 lutego 1974 r., RLl-0441/15/74, w którym Urząd Dzielnicowy zaświadcza, że A. P. jest rolnikiem i użytkował gospodarstwo rolne, • oświadczeń złożonych przez E. O. oraz T. S. w dniu 20 kwietnia 2009 r., z których wynika, że ww. nieruchomość przejmowana była pod inwestycje na przełomie 1958 r. i 1959 r.; jednocześnie ww. oświadczyli, że za część omawianego gruntu A. i J. P. otrzymali grunt zamienny oraz, że prowadzili gospodarstwo rolne jeszcze w 1961 r., • decyzji Prezydium Rady Narodowej z 28 sierpnia 1964 r., nr GT.V-l/25/64, która stwierdza, że A. i J. P. zostało przyznanie prawo wieczystego użytkowania do działki zamiennej położonej na [...], w zamian za nieruchomość przejętą przez państwo położoną we wsi [...] o powierzchni 18 750 m2. Orzekając w przedmiocie odszkodowania Prezydent m. st. Warszawy stwierdził, że przesłankę pozbawienia poprzednich właścicieli lub ich następców prawnych faktycznego władania gospodarstwem po 5 kwietnia 1958 r. ustalił w oparciu o następujące dowody: • decyzję o lokalizacji inwestycji z 10 października 1974 r., nr 45/74, nr AGK/NB-11-1887/74 ustalającą lokalizację bazy materiałowo-transportowej na terenie położonym przy ul. [...], wydaną dla [...], w którym jest zawarte stwierdzenie, że przedmiotowy teren jest terenem wolnym i przed przystąpieniem do inwestycji należy go ogrodzić; • decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Warszawy z 28 lutego 2006 r., nr IIOT/81/U/2006, PINB/7357/133/1473U/EPŁ/IIOT/06, udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku administracyjno-biurowego wraz z elementami zagospodarowania działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Warszawie, w której została zawarta informacja, że inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 29 listopada 2004, nr 668/Mak/A/2004 zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę budynku administracyjno-biurowego wraz z elementami zagospodarowania działki nr ew. [...] z obrębu [...], zmienionej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 5 lipca 2005 r., nr 428/Mok/A/2005 zatwierdzającą projekt zamienny architektoniczno-budowlany budynku; • decyzję Prezydium Rady Narodowej z 22 września 1966 r., nr GT-IV-25-l57/55, postanawiającą przekazać Miejskiemu Przedsiębiorstwu Remontowo- Budowlanemu w użytkowanie nieruchomość położoną przy ul. [...], jako teren przeznaczony pod bazę materiałową; • decyzję Wydziału Architektury, Gospodarki Komunalnej i Komunikacji PDRN Warszawa-Mokotów z 8 listopada 1973 r. o pozwoleniu na budowę nr UA-NB-11-2036/73 estakady podsuwnicowej przy ul. [...]; • decyzję Urzędu Dzielnicowego Warszawa-Mokotów z 5 lipca 1974 r., nr AGK-NB-11-1339/74 o pozwoleniu na budowę (po rozpatrzeniu wniosku [...]) magazynu papieru przy ul. [...]; • decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 30 czerwca 1995 r., nr 146/95 ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej Centrum Biurowo Handlowego, położonego przy ul. [...], • decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 14 lipca 1999 r., nr 561/D/MC/99 r. zezwalająca na użytkowanie budynku biurowego [...] przy ul. [...]; • wypis z księgi wieczystej nr [...] dotyczący działki nr: [...] z obrębu [...] - zgodnie z wpisem w dziale 1-0 sposób korzystania określono - BP - zurbanizowane tereny niezabudowane. W konsekwencji Prezydent uznał, że powyższe dokumenty wskazują, iż została spełniona przesłanka kwalifikująca przedmiotowe gospodarstwo do przyznania odszkodowania, wynikająca z art. 215 ust. 1 u.g.n., w części dotyczącej gruntu o powierzchni 16 763 m2. Ponadto Prezydent wskazał, że z opracowania geodezyjnego sporządzonego przez biegłego geodetę z 12 sierpnia 2008 r. wynika, iż powierzchnia gospodarstwa rolnego pochodzącego z "osady włościańskiej zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...]" wynosi 51 728 m2. Natomiast w opracowaniu geodezyjnym z 12 listopada 2012 r. określono obszar ww. nieruchomości przejęty pod inwestycje po 5 kwietnia 1958 r. o powierzchni 29 872 m2 oraz, że obecnie powierzchnia 13 109 m2 stanowi grunty będące własnością m.st. Warszawy, a powierzchnia 16 763 m2 stanowi grunty będące własnością Skarbu Państwa. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji Prezydent ustalił, że nieruchomość pochodząca z "[...]" wchodziła w skład działek ew. nr: [...] z obrębu [...]; nr [...] z obrębu [...]; nr [...] z obrębu [...]; nr [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...], stanowiących własność Skarbu Państwa. Od decyzji Prezydenta z 14 grudnia 2016 r., nr 19 SD/DW/2016 w sprawie ustalenia odszkodowania nie zostały wniesione odwołania, wobec czego stała się ostateczna w toku instancji. Przy piśmie Wojskowego Biura Historycznego z 13 listopada 2018 r., nr 5129, (data wpływu do Urzędu m.st. Warszawy: 15 listopada 2018 r.) wpłynęły zdjęcia lotnicze obejmujące m. in. przedmiotowy teren, tj: • N-34-138-08-2183-1953, wykonane w1953 r., • N-34-138-18-1052-1955, wykonane w1955 r. (zdjęcie obejmuje część ww. gruntu wchodzącą w skład dawnej działki nr [...]), oraz • zdjęcie N-34-138-1960-014-5387, wykonane w 1960 r. (które wpłynęły do akt nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...]). Przy piśmie Wojskowego Biura Historycznego z 22 czerwca 2020 r., nr 3101/20 (data wpływu do Urzędu m.st. Warszawy: 24 czerwca 2020 r.) wpłynęło m. in. zdjęcie lotnicze nr N-34138-1955-019-0988, wykonane w 1955 r., obejmujące m. in. część przedmiotowej nieruchomości wchodzącą w skład dawnej działki nr [...]. Postanowieniem z 2 lutego 2021 r., nr 57/SD/2021 Prezydent m.st. Warszawy wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z 14 grudnia 2016 r., nr 19 SD/DW/2016 wskazując, że pozyskane zdjęcia lotnicze stanowiły istotne dla sprawy nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19 SD/DW/2016 lecz nieznane organowi orzekającemu w sprawie. Następstwo prawne po dawnych właścicielach gruntu przedmiotowej nieruchomości zostało ustalone na podstawie niżej wymienionych dokumentów: • kopii postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z 13 kwietnia 1995 r., sygn. akt IV Ns 301/95, zgodniej którym spadek po J. P. z d. R. zmarłej dnia [...] marca 1985 r., na podstawie ustawy nabyli mąż A. P. oraz dzieci: J. S. z d. P., T. P. i W. P. po 1/4 części spadku każde z nich, natomiast spadek po A. P. zmarłym dnia [...] sierpnia 1986 r., na podstawie ustawy nabyły dzieci: J. S. z d. P., T. P. i W. P. po 1/3 części spadku każde z nich; • notarialnej umowy darowizny z 21 listopada 2013 r., Rep. A nr 10406/2013, na mocy której J. S. darowała B. D. przypadające jej wszystkie zbywalne roszczenia do ww. nieruchomości; • kopii wypisu notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia z 22 stycznia 2019 r., Rep. A Nr 656/2019, zarejestrowanego dnia 22 stycznia 2019 r. w Rejestrze Spadkowym PL utworzonym przez Krajową Radę Notarialną, pod numerem 946844, z którego wynika, że W. P. zmarł w dniu [...] października 2018 r. i spadek po nim nabyli: żona zmarłego J. P.2, córka zmarłego P. G. z d. P. oraz syn zmarłego P. P. - w udziałach wynoszących po 1/3 części każde z nich. Po przeprowadzeniu postępowania wznowionego Prezydent m. st. Warszawy powołaną na wstępie decyzją z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 orzekł: 1. utrzymać w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 w części dotyczącej nieruchomości o pow. 2 976 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...], nr: [...] poprzednio skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; 2. uchylić decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19 SD/DW/2016 w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...], poprzednio w skład części działki ewidencyjnej nr: [...] - z obrębu [...]; 3. odmówić B. D., T. P., J. P.2, P. G. i P. P. przyznania odszkodowania za 50 % wartości nieruchomości o pow. o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...], nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...], poprzednio części działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...]; 4. zobowiązać do zwrotu na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy, w terminie 14 dni od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna, zwaloryzowanej kwoty odszkodowania w wysokości: 6 073 354,03 zł za 50 % wartości przedmiotowej nieruchomości o pow. 13 787 m2 następujące osoby: • B. D. do zwrotu kwoty: 2 024 451,35 zł za udział wynoszący 1/3 części; • T. P. do zwrotu kwoty: 2 024 451,35 zł za udział wynoszący 1/3 części; • J. P.2 do zwrotu kwoty: 674 817,11 zł za udział wynoszący 1/9 część, • P. G. do zwrotu kwoty: 674 817,11 zł za udział wynoszący 1/9 część, • P. P. do zwrotu kwoty: 674 817,11 zł za udział wynoszący 1/9 część. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: 1) B. D. (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika), dnia 17 grudnia 2021 r., wnosząc o uchylenie w całości decyzji wznowieniowej z 2 grudnia 2021 r. oraz orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji odszkodowawczej Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., ewentualnie uchylenie decyzji wznowieniowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancj; 2) P. G., dnia 5 stycznia 2022 r., zarzucając Prezydentowi, iż nie zapewnił jej możliwości uczestniczenia w postępowaniu w tym składania jej wniosków dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz kwestionując prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Prezydenta m. st. Warszawy oraz możliwość jego prowadzenia w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr 19 SD/DW/2016; 3) P. P., dnia 3 stycznia 2022 r., który wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ze względu na przekroczenie terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. umożliwiającego wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19 SD/DW/2016; 4) T. P., zarzucając organowi I instancji brak doręczenia decyzji na adres zamieszkania; 5) J. P.2, dnia 3 stycznia 2022 r., zarzucając, że Prezydent pominął w całości toczącego się postępowania, iż nie mieszka pod adresem ul. [...]; ponadto, zdaniem odwołującej się, w przedmiotowej decyzji wskazano, że podstawą wydania decyzji z 2 grudnia 2021 r. są zdjęcia, które organ I instancji pozyskał z Wojskowego Biura Historycznego w dniu 13 listopada 2018 r., jednak pomimo znacznego upływu ponad 2 lata od dnia pozyskania zdjęć organ w żaden sposób nie poinformował strony oraz uniemożliwił jej zajęcie stanowiska. W wyniku rozpoznania odwołania B. D., P. G. oraz P. P. od ww. decyzji organu I instancji z 2 grudnia 2021 r. Wojewoda Mazowiecki powołaną na wstępie decyzją z 24 października 2024, nr 4063/2024 – na podstawie art. 148 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 1 oraz art. 151 § 2 k.p.a.: I. uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 w pkt 1, 2 i 3 oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r. nr 19/SD/DW/2016 wydana została z naruszeniem prawa w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...] - poprzednio w skład części działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...]; II. uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy 2 grudnia 2021 r. w pkt 4 i umorzył postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. Wojewoda wskazał, że inicjatorem postępowania wznowieniowego był sam organ I instancji, który uznał, że zachodzi podstawa do wznowienia postępowania odszkodowawczego w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. bowiem w toku innych prowadzonych postępowań w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n pozyskał nowe dowody istotne dla sprawy zakończonej decyzją Prezydenta z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/2016. Wojewoda przywołał wyżej opisane zdjęcia lotnicze przesłane przy piśmie Wojskowego Biura Historycznego z 13 listopada 2018 r. oraz z 22 czerwca 2020 r., wykonane w 1953 r., 1955 r. i 1960 r. Wskazał za organem I instancji, że w okresie od 2010 r. do 2015 r. Prezydent m. st. Warszawy nie zwracał się do Centralnego Archiwum Wojskowego o przekazanie materiałów fotograficznych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, co wynika z pisma Wojskowego Biura Historycznego z 23 lipca 2020 r., nr 3869/20 (data wpływu do Urzędu m.st. Warszawy: 24 lipca 2020 r.). Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie (zdaniem organu I instancji) nowymi dowodami nieznanymi w dniu wydania decyzji oraz w czasie orzekania o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość są zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu: N-34-138-08-2183-1953, wykonane w 1953 r., N-34-138-18-1052-1955, wykonane w 1955 r. (zdjęcie to obejmuje część ww. gruntu wchodzącą w skład dawnej działki nr [...]), N-34138-1955-019-0988 wykonane w 1955 r. (zdjęcie to obejmuje część ww. gruntu wchodzącą w skład dawnej działki nr [...]) oraz zdjęcie N-34-138-1960-014-5387, wykonane w 1960 r. W ocenie Prezydenta dowody te istniały w dniu wydawania decyzji, ale nie były znane organowi orzekającemu w sprawie. Zatem, jak zaznaczył Wojewoda, ponownie prowadzone postępowanie miało na celu ocenę decyzji Prezydenta m.st. Warszawy pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w kontekście przesłanek odszkodowawczych zawartych w art. 215 ust. 1 u.g.n. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku wznowionego postępowania, na zlecenie Prezydenta, została sporządzona przez uprawnionego geodetę analiza geodezyjna z 7 maja 2021 r., dotycząca nieruchomości hip. " [...] pod nr [...]" część - działki [...] i [...]. Wojewoda przytoczył tą analizę. Wskazał, że zgodnie z jej treścią granice opiniowanych nieruchomości zostały rozliczone w opracowaniu geodezyjnym geodety uprawnionego J. O. z 12 listopada 2012 r. Zamawiający udostępnił wykonawcy ww. zdjęcia lotnicze. Zdjęcie o numerze N-34-138-08-2183-1953 zostało wykonane w 1953 r. Skala wydruku zdjęcia wynosi około 1:2200. Zdjęcie o numerze N-34-138-18-1052-1955 zostało wykonane w 1955 r. Skala wydruku zdjęcia wynosi około 1:2200 i obejmuje swym zasięgiem tylko działkę nr [...]. Zdjęcie o numerze N34138-1960-014-5387 zostało wykonane w 1960 r. Skala wydruku zdjęcia wynosi około 1:2200. Granice działek ewidencyjnych wkreślono według stanu na 2012 r. i 2021 r. Na zdjęcia kolorem czarnym wkreślono działki ewidencyjne, zaś kolorem czerwonym wkreślono granice nieruchomości hipotecznych. Dalej Wojewoda wskazał, że na zlecenie organu I instancji została sporządzona przez geodetę uprawnionego analiza geodezyjna z 15 lipca 2021 r., dotycząca nieruchomości hip. "[...] pod nr [...]" część - działka [...]. Zgodnie z treścią tej analizy granice opiniowanej nieruchomości zostały rozliczone w opracowaniu geodezyjnym geodety uprawnionego J. O. z 12 listopada 2012 r. Zamawiający udostępnił wykonawcy zdjęcie lotnicze: N-34138-1955-019-0988. Zdjęcie zostało wykonane w 1955 r. Skala wydruku zdjęcia wynosi około 1:2200. Granice działek ewidencyjnych wkreślono według stanu na 2012 r. i 2021 r. Na zdjęcia kolorem czarnym wkreślono działki ewidencyjne, zaś kolorem czerwonym wkreślono granice nieruchomości hipotecznych. Ww. opracowanie geodezyjne z 12 listopada 2012 r. zawiera mapę sytuacyjną lokalizacji działek nr [...] i [...] z dawnej nieruchomości "[...] pod nr [...]" - część, oraz rozliczenie powierzchni. Na ww. mapie sytuacyjnej zostały zaznaczone granice działek nr [...] i [...] z dawnej nieruchomości "[...] pod nr [...]" - część, odtworzone na podstawie mapy zasadniczej sekcje 3,4,9 S5-6 WI-2 (rastry), dokumentacji rozliczenia do mapy ks. rob. nr 2423/58, pomocniczo planu Warszawy z 1935 r. (raster), granice działek ewidencyjnych, obszar działki [...] za który przyznano grunt zamienny opisany w decyzji z 28 sierpnia 1964 r., nr GT.V-l/25/64 Z ww. opracowania geodezyjnego z 12 listopada 2012 r. wynika, że część nieruchomości "[...] pod nr [...]" - część działki nr [...] i [...], o pow. 16 763 m2, objęta ww. decyzją z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 wchodziła w skład części działek ewidencyjnych: nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] i nr: [...] z obrębu [...]. Z ww. analiz geodezyjnych z 7 maja 2021 r. i z 15 lipca 2021 r. wynika, że aktualnie ww. nieruchomość o pow. 16 763 m2 pochodząca z osady włościańskiej zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...] - część działki nr [...] i [...], wchodzi w skład części działek ewidencyjnych: nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...], nr [...] i nr [...] (poprzednio nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr: [...] (poprzednio nr: [...]) z obrębu [...]. Zdaniem Wojewody, pozyskane przez Prezydenta m. st. Warszawy w innych postępowaniach: 1) zdjęcie N-34-138-08-2183-1953, wykonane w 1953 r.; 2) zdjęcie N-34-138-18-1052-1955, wykonane w 1955 r. (zdjęcie obejmuje część ww. gruntu wchodzącą w skład dawnej działki nr [...]), 3) zdjęcie N-34-138-1960-014-5387, wykonane w 1960 r. oraz 4) zdjęcie nr N-34138-1955-019-0988, wykonane w 1955 r., obejmujące m. in. część przedmiotowej nieruchomości wchodzącą w skład dawnej działki nr [...] - można wstępnie rozważać w kategorii nowego dowodu w sprawie, bowiem organ nie zwracał się o przekazanie materiałów fotograficznych obejmujących teren przedmiotowej nieruchomości do Centralnego Archiwum Wojskowego przed dniem wydania decyzji z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SDW/2016, co wynika z pisma Wojskowego Biura Historycznego. W ocenie organu odwoławczego analiza zdjęć prowadzi do ustalenia nowego stanu faktycznego, który nie wynikałby z dokumentów już wcześniej pozyskanych przez Prezydenta przed wydaniem decyzji nr 19/SD/2016. W związku powyższym, można zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że okoliczność, iż dawni właściciele lub następcy prawni tych właścicieli zostali pozbawieni faktycznego władania częścią ww. nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącą obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...]; nr [...], [...] z obrębu [...] oraz nr: [...] (poprzednio działki ewidencyjnej nr: [...]) z obrębu [...], przed dniem 5 kwietnia 1958 r. i nie prowadzili na tym terenie gospodarstwa rolnego nie była znana organowi w dniu wydania decyzji z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/2016. W opinii Wojewody, pozyskane przez organ I instancji zdjęcia oraz dokumenty lokalizacyjne przedstawiające zasadniczo odmienne okoliczności faktyczne od tych, które legły u podstaw wydanej decyzji, gdyby wówczas były organowi znane mogły prowadzić do odmiennego co do istoty rozstrzygnięcia. Są one tymi dowodami, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Oznacza, to że również druga przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie została spełniona. Wojewoda podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie materiał zdjęciowy wykonany w latach 1950-1960, uzyskany przez organ z Centralnego Archiwum Wojskowego wskazuje, że już na początku lat pięćdziesiątych ub. wieku doszło do zagospodarowania ww. gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej, w sposób wyłączający prowadzenia na nim gospodarstwa rolnego. Powyższe zatem pozostaje w opozycji do ustaleń organu jakie legły u podstaw decyzji z 14 grudnia 2016 r., gdzie bazując na dokumentach wytworzonych po 1958 r. oraz oświadczeniach organ przyjął, że gospodarstwo to było przez byłych właścicieli prowadzone co najmniej do 5 kwietnia 1958 r. Nowo ujawnione okoliczności były zatem istotne z punktu widzenia materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia o odszkodowaniu, tj. art. 215 ust. 1 u.g.n. W związku z powyższym, zdaniem Wojewody, można zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że zdjęcia lotnicze wskazują na okoliczności, które nie były organowi znane przed wydaniem decyzji z 19 grudnia 2016 r., nr 19/SD/2016, jeśli przy dołożeniu należytej staranności przy ocenie materiału dowodowego, będącego w dyspozycji tego organu, nie wynikała ona z jego treści. Dalej Wojewoda zaznaczył, że organ administracji publicznej rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., lecz także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. (zawarte w § 1 i 2), uniemożliwiające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Tym samym, okoliczności wymienione w art. 146 k.p.a. nie będą mogły stanowić podstawy do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego. Istnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 146 k.p.a. wyłącza co prawda możliwość rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie wznowieniowe co do istoty sprawy, jednak nie będzie stanowić przeszkody do stwierdzenia przez organ, że zakwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Wojewoda stwierdził, że terminy, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. dotyczą sposobu merytorycznego załatwienia sprawy, już po wznowieniu postępowania, a nie terminów dotyczących złożenia podania o takie wznowienie. Uregulowanie objęte art. 146 § 1 k.p.a., określając początek biegu wskazanych w nim terminów, posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia, można przyjąć, że w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział postępowaniu jako strony. Doręczenie decyzji, o jakim mowa tym przepisie, to skierowanie decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji, a termin 5-letni wymieniony w tym przepisie biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/2016 została odebrana przez B. D. (która odebrała ww. decyzję w imieniu własnym i reszty spadkobierców) w dniu 14 grudnia 2016 r. oraz stała się ostateczna w dniu 29 grudnia 2016 r. Ponadto spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania zawarte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w odniesieniu do części ww. nieruchomości o pow. 13787 m2, wchodzącej w skład ww. gospodarstwa rolnego wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...]; nr [...], [...] z obrębu [...] oraz nr: [...] (poprzednio części działki ewidencyjnej nr: [...]) z obrębu [...]. Tym samym, zasadne jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie Wojewoda podniósł, że zdaniem organu I instancji, termin do wydania decyzji, zgodnie z art. 146 § 1 pkt 2 k.p.a., upływał dnia 14 grudnia 2021 r. Wobec tego Wojewoda stwierdził, że Prezydent wydając decyzję 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 zachował termin wynikający z art. 146 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ 14 grudnia 2021 r. był ostatnim dniem upływu 5 letniego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/2016. Następnie Wojewoda dodał, że w niniejszej sprawie należy uwzględnić zastosowanie przepisów wprowadzonych nowelą z 31 marca 2020 r. do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, przewidujących zawieszenie terminów, w tym terminów określonych w prawie administracyjnym (np. terminów przedawnienia, a więc terminów materialnych). Należy przyjąć, że terminy uległy zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r., więc na nowo biegną od dnia 24 maja 2020 r. Okres ten należało więc doliczyć do upływu terminu 5 -letniego. Wobec tego skoro doręczenie stronom decyzji nr 19/SD/2016 miało miejsce w dniu 14 grudnia 2016 r. Oznacza to, że termin o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., przy uwzględnieniu zawieszenia terminu, o którym mowa wyżej upłynął w dniu w dniu 8 lutego 2022 r. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, że w dniu wydania decyzji Prezydenta z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 w niniejszej sprawie nie zachodziły negatywne przesłanki wynikające z art. 146 § 1 k.p.a., bowiem organ I instancji wydał decyzję (nr 349/SD/2021) przed upływem terminu wynikającego z powołanego wyżej przepisu, tj. przed wydaniem wyżej powołanej decyzji nie upłynął 5-letni termin liczony od dnia jej doręczenia. Jednakże, jak podkreślił Wojewoda, termin ten upłynął na etapie rozpatrywania odwołania od decyzji z 2 grudnia 2021 r., tj. w dniu 8 lutego 2022 r. Oznacza to, że ustanowiony w art. 146 § 1 k.p.a. pięcioletni okres przedawnienia możliwości jej wzruszenia z przyczyn opisanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. upłynął w dniu 8 lutego 2022 r. Tym samym obecnie, na gruncie procedury opisanej w kodeksie postępowania administracyjnego, nie jest nie tylko możliwa jej eliminacja z obrotu prawnego, ale również badanie co do istoty sprawy nią zakończonej. Obowiązkiem zaś organu, który wszczął postępowania jest w takim przypadku jego zakończenie decyzją determinowaną treścią art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. Wojewoda podkreślił, że obowiązek zważania na terminy przewidziane wart. 146 § 1 k.p.a. dotyczy również organu drugiej instancji, rozpatrującego odwołanie od decyzji kończącej wznowione postępowanie (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II OSK 1521/11, LEX nr 1367311). Natomiast, zdaniem Wojewody, kwestią odrębną pozostaje to, czy w świetle tych nowych dowodów i ujawnionych okoliczności faktycznych, skonfrontowanych z pozostałym materiałami dowodowym zgromadzonym w sprawie, organ dojdzie do odmiennych wniosków niż te, które wywiódł w decyzji dotychczasowej i w efekcie czego wyeliminuje ją z obrotu prawnego, co będzie mogło być ustalone dopiero po przeprowadzeniu postępowania co do istoty (art. 149 § 2 in fine k.p.a). Ten jednak etap postępowania będzie dopuszczalny dopiero wówczas, gdy na jego przeszkodzie nie będzie stała negatywna przesłanka z art. 146 § 1 k.p.a. w postaci przedawnienia możliwości uchylenia weryfikowanej w tym trybie decyzji. Tym samym, w ocenie Wojewody, na gruncie procedury opisanej w kodeksie postępowania administracyjnego nie jest nie tylko możliwa eliminacja decyzji z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 z obrotu prawnego, ale również badanie co do istoty sprawy nią zakończonej. Obowiązkiem zaś organu, który wszczął postępowanie jest w takim przypadku jego zakończenie decyzją determinowaną treścią art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. Z tych przyczyn (jak wskazał organ odwoławczy) dla końcowego załatwienia sprawy niezbędnym było uchylenie także wydanej w pierwszej instancji decyzji Prezydenta m.st Warszawy z 2 grudnia 2021 r. Co do pkt 4 decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji naruszył art. 132 ust. 3a u.g.n. Z powołanego przepisu wynika bowiem, że w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie której wypłacone zostało odszkodowanie, podlega ono zwrotowi przez osobę, której to odszkodowanie wypłacono, lub przez spadkobierców tej osoby, po zwaloryzowaniu wysokości tego odszkodowania na dzień jego zwrotu. Przepis ten dotyczy przypadków, gdy na podstawie ostatecznej w przeszłości decyzji administracyjnej wypłacone zostało odszkodowanie, a obecnie decyzja ta została uchylona lub stwierdzono jej nieważność we właściwej do tego procedurze. Uchylenie decyzji ostatecznej może obecnie nastąpić na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją, na podstawie której wypłacono w przeszłości odszkodowanie, z zastrzeżeniem dopuszczalności takiego uchylenia jedynie w terminach określonych w art. 146 § 1 k.p.a. (za: art. 132 u.g.n. Jaworski 2021, wyd. 7/Wolanin, Legalis). Jak zaznaczył Wojewoda, w niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja nie uzyskała przymiotu ostateczności, bądź prawomocności. Zatem, zastosowanie w rozstrzygnięciu zarówno orzeczenia o uchyleniu decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr 19/SD/2016 z 14 grudnia 2016 r., na podstawie której wypłacono odszkodowanie, jak i zobowiązanie beneficjentów do jego zwrotu, należy uznać za niezgodne z dyspozycją art. 132 ust. 3a u.g.n. z uwagi na jego przedwczesność. Taka forma rozstrzygnięcia może prowadzić do sytuacji, w której strony byłby zobowiązane do zwrotu otrzymanego odszkodowania, podczas gdy decyzja odszkodowawcza nadał nie byłaby wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponadto, w przepisie określono jedynie ustawowy obowiązek zwrotu odszkodowania w wysokości zwaloryzowanej na dzień zwrotu. Dochodzenie tego zwrotu powinno zatem następować jako wykonanie ustawowo określonego obowiązku w art. 132 ust. 3a u.g.n., w związku z decyzją, mocą której uchylono lub stwierdzono nieważność decyzji o ustaleniu odszkodowania. Wobec tego Wojewoda wskazał, że we wskazanej części postępowanie przed organem I instancji należy umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak przesłanek warunkujących zastosowanie art. 132 ust. 3a u.g.n. w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 k.p.a. i art. 215 ust. 1 u.g.n. - na obecnym jego etapie. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zaniechania rozpoznania przez Prezydenta wniosków dowodowych dotyczących dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji ze specjalnością fotogrametrii i teledetekcji poprzez określenie granic nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...] zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], na zdjęciach lotniczych pozyskanych przez Prezydenta z Wojskowego Biura Historycznego w dniu 13 listopada 2018 r; a następnie odczytanie i opisanie przez biegłego geodetę z uprawnieniem do fotogrametrii i teledetekcji poszczególnych zdjęć w zakresie stanu zagospodarowania poszczególnych działek ewidencyjnych; w latach sporządzenia poszczególnych zdjęć oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji przez wrysowanie granic nieruchomości zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...], na załącznikach graficznych do ostatecznych decyzji o lokalizacji szczegółowej wydanych przed dniem 5 kwietnia 1958 r., oraz stwierdzenie jakie czynności były realizowane na poszczególnych działkach ewidencyjnych przed dniem 5 kwietnia 1958 r. w ramach wykonania tych decyzji - organ odwoławczy stwierdził, iż okoliczność faktyczna jest ustalana w postępowaniu administracyjnym przy zastosowaniu reguł dowodowych, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Pierwszy przepis nakazuje zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, drugi statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. W ocenie organu odwoławczego zebrana w sprawie dokumentacja (zdjęcia lotnicze, analiza geodezyjna, liczne decyzje o lokalizacji szczegółowej wydane przed dniem 5 kwietnia 1958 r.) stanowiła wystarczający materiał dowodowy dla stwierdzenia zaistnienia nowych okoliczności faktycznych w sprawie zakończonej decyzją z 14 grudnia 2016 r. Odnosząc się do zarzutów prawidłowości i rzetelności sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. K., na zlecenie Prezydenta, analizy geodezyjnej z 7 maja 2021 oraz 15 lipca 2021 r. Wojewoda przyjął, że ww. opracowania stanowią wiarygodny i przydatny dowód w zakresie określenia granic nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...] zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], na zdjęciach lotniczych pozyskanych przez Prezydenta z Wojskowego Biura Historycznego w dniu 13 listopada 2018 r. Ww. opracowania są specjalistyczną opinią wykonaną zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. charakteryzującą się spójnością, która nie zawiera błędów formalnych, opatrzona jest stosownymi pieczęciami i sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje. Postanowieniem z 31 października 2024 r., nr 652/2024 - na podstawie art. 134 k.p.a. - Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania J. P.2 i T. P.. T. P., zarzucił organowi I instancji brak doręczenia decyzji na adres zamieszkania zaś J. P.2, że Prezydent pominął, że nie mieszka pod adresem ul. [...]. Odnosząc się w uzasadnieniu postanowienia (argumentacja ta została przytoczona także w uzasadnieniu decyzji Wojewody z 24 października 2024 r.) do prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 z upływem okresu dwukrotnego awizowania przesyłek pod adresami: T. P. [...] oraz J. P.2 ul. [...], Wojewoda stwierdził, że przewidziany w art. 41 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadamiania organu przez stronę, jej przedstawiciela czy pełnomocnika o zmianie adresu, aktualizuje się wyłącznie w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie decyzja z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 została wydana w postępowaniu wznowionym, zatem strony nie naruszyły zasady wynikającej z powołanego wyżej przepisu. Wobec tego nie zachodzi fikcja prawna doręczenia przesyłki określona w art. 44 § 4 k.p.a. Strony nie posiadały bowiem wpływu na okoliczności i datę wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr 19/SD/DW/2016. Z uwagi na powyższe, to po stronie organu wznawiającego postępowanie i prowadzącego postępowanie wznowione leżało prawidłowe ustalenie aktualnych adresów do korespondencji stron, biorących udział w postępowaniu zwykłym, zakończonym decyzją nr 19/SD/DW/2016 z 14 grudnia 2016 r. W konsekwencji Wojewoda uznał, że termin do wniesienia odwołań na decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r. nie rozpoczął biegu dla T. P. i J. P.2. Konsekwencją tego jest fakt, że wniesienie odwołań przez ww. - zgodnie z art. 134 k.p.a. - było niedopuszczalne. Postanowienie zostało doręczone na adresy: T. P. ul. [...] oraz J. P.2 ul. [...] (analogicznie jak decyzja Wojewody z 24 października 2024 r., nr 4063/2024). Postanowienie nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. B. D., T. P., P. G., J. P.2 oraz P. P. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pkt 1 decyzji Wojewody z 24 października 2024 r., nr 4063/2024. Skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2021 r. oraz stwierdzenia, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2, w sytuacji w której decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 2015 r. rażąco narusza prawo z uwagi na fakt, iż nie rozpoczął bieg do wniesienia odwołania przez T. P. i J. P.2 zgodnie z art. 134 k.p.a. - a w konsekwencji rażąco naruszono art. 15 k.p.a. przez fakt, iż T. P. i J. P.2 zostali pozbawieni możliwości udziału w postępowaniu przed organem I instancji, w tym możliwości czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż w przypadku możliwości ustosunkowania się do materiału dowodowego wynik sprawy mógłby być odmienny niż stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2016 r., a w konsekwencji organ II instancji powinien uchylić decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 2021 r. w zakresie pkt 1, 2 i 3 i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania stosownie do art. 138 § 2 k.p.a.; 2. art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia przesłanek warunkujących możliwość wznowienia postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy tj. czy nowe okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2016 r. były znane Prezydentowi m.st. Warszawy tj. zaniechanie zwrócenia się do Centralnego Archiwum Wojskowego (Wojskowe Biuro Historyczne) oraz Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii o udzielenie informacji czy Urząd m.st. Warszawa, bądź poszczególne Dzielnice Urzędu m.st. Warszawy, względnie Starostwo Powiatu Warszawskiego zwracało się do Centralnego Archiwum Wojskowego (Wojskowe Biuro Historyczne), ul. Pontonierów 2A, 00-910 Warszawa bądź Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, ul. Jana Olbrachta 94B, 01-102 Warszawa o nadesłanie zdjęć lotniczych w latach 2000 r. do grudnia 2016 r., a jeśli tak to kiedy oraz o zdjęcia jakich nieruchomości występowano bądź też domagał się sporządzenia kwerend zdjęć lotniczych - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sytuacji w której zdjęcia lotnicze stanowiące podstawę wznowienia postępowania były znane Prezydentowi m.st. Warszawy w momencie wydawania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2016r. to Wojewoda Mazowiecki nie był uprawniony do wydania decyzji o której mowa w art. 151 § 2 k.p.a. z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na fakt, iż tylko nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, w szczególności iż pismo na którym oparł się Wojewoda Mazowiecki dotyczyło innej nieruchomości oraz innego okresu do 2015 r. (a zatem nie obejmujące RO okresu od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r.); 3. art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącej B. D. w przedmiocie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji ze specjalnością fotogrametrii i teledetekcji poprzez określenie granic Nieruchomości na zdjęcie lotnicze o numerze N-34 szereg 8, zdjęcie Nr 2183, z 1953 r., skala 1:18 000; 34-138 szereg 18, zdjęcie Nr 1052, z 1955 r. skala 1:8000; Nr 34-138, szereg 14, zdjęcie Nr 5387 z 1960 r. skala 1:10 000 (dalej: "Zdjęcia lotnicze"), a następnie odczytanie i opisanie przez biegłego geodetę z uprawnieniem do fotogrametrii i teledetekcji poszczególnych zdjęć w zakresie stanu zagospodarowania poszczególnych działek ewidencyjnych; w latach sporządzenia poszczególnych zdjęć, pomimo zgłoszenia ww. dowodu w piśmie z dnia 23 listopada 2021 r., z dnia 17 grudnia 2021 r. oraz w piśmie z dnia 5 października 2023 r.; 4. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez stwierdzenie, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawa z 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa, w części dotyczącej działek ewidencyjnych Nr [...] z obrębu [...]; Nr [...], Nr [...] z obrębu [...], w sytuacji gdy podstawa uchylenia w tym zakresie opierała się w całości na dokumentach oraz faktach, które były znane Prezydentowi m.st. Warszawa i znajdowały się akta sprawy w dacie wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2016 r. a w konsekwencji zdjęcia lotnicze pozyskane z Wojskowego Biura Historycznego w 2018 r. nie stanowią nowych dowodów bądź faktów nieznanych Prezydentowi m.st. Warszawa przy wydawaniu decyzji z 2016 r., a co najwyżej uzupełniają materiał dowodowy, którym dysponował Prezydent m.st. Warszawa przy wydawaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2016 r., gdyż w załączniku do pisma z dnia 6 czerwca 1950 r. L.dz. PB/1539/50/U (postanowienie Wiceprezydent m.st. Warszawy) został zaznaczony linią przerywana przebieg bocznicy kolejowej opisanej jako: istn. [...]. Zarzuty skargi skarżący rozwinęli w uzasadnieniu skargi. W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 2024 w zakresie pkt 1 oraz również o uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2021 r. w zakresie pkt 1, 2 i 3. Ponadto wnieśli o zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Pismem z 16 września 2025 r. skarżący wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., dowodu z opinii technicznej sporządzonej przez dr hab. inż. I. E., prof. Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, geodeta uprawniony nr 16388, posiadającego uprawnienia w zakresie 07 (fotogrametrii i teledetekcji) na okoliczność, że: 1. Analiza Geodezyjna z dnia 7 maja 2021 r., sporządzona przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. K. nie posiadającego uprawnień w zakresie fotogrametrii jest niekompletna z uwagi na fakt, że nie zawiera metodyki opracowania zamieszczonych w niej produktów. 2. Produkty wykonane w ramach Analizy Geodezyjnej z dnia 7 maja 2021 r. mają charakter uproszczony i nie odwołują się do standardów stosowanych w fotogrametrii w zakresie przetwarzania geometrycznego zdjęć lotniczych, do którego powołani są geodeci uprawnieni w specjalności fotogrametria i teledetekcja. 3. Stosowanie uproszczonych (przybliżonych) metod orientacji rastra zdjęcia lotniczego w przypadku, gdy na jego podstawie mają być podejmowane decyzje administracyjne jest niezgodne z najlepiej pojętą sztuką. 4. W przypadku konieczności ustalenia prawidłowego zasięgu działek ewidencyjnych na tle sytuacji widocznej na archiwalnych zdjęciach lotniczych stosowanie technologii fotogrametrycznej jest nadrzędne. 5. Fotointerpretacja pokrycia i użytkowania terenu na podstawie archiwalnych zdjęć lotniczych, zwłaszcza na potrzeby podejmowania decyzji administracyjnych, powinna być wykonana przez doświadczonego fotogrametrię posiadającego uprawnienia zawodowe. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 19 września 2025 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę oraz wniósł także o kontrolę postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania dotyczącego J. P.2 i T. P. a także poparł wniosek dowodowy z 16 września 2025 r. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy zawarty w piśmie z 16 września 2025 r. Pełnomocnik skarżących wniósł zastrzeżenie do protokołu rozprawy wskazując na naruszenie przez Sąd art. 105 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 245 k.p.c. i art. 227 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku z ww. dokumentu i wniósł o reasumpcję tego postanowienia. Sąd postanowił oddalić wniosek o reasumpcję postanowienia. Pełnomocnik skarżących oświadczył, że rozszerza zarzuty skargi poprzez zarzucenie zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a. Na pytanie Sądu, pełnomocnik skarżących oświadczył, że błędnie wpisał w skardze w pkt 1 zarzutów skargi datę decyzji z 2015 r. gdyż chodzi o decyzję z 2021 r. Pismem z 26 września 2025 r. pełnomocnik skarżących wniósł załącznik do protokołu rozprawy z 19 września 2025 r., uzupełniając stanowisko i wskazując na naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. oraz art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 i 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a.; 2) art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a.; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W zakresie punku 1 pełnomocnik skarżących podniósł, że na podstawie odwołania z 17 grudnia 2021 r. B. D. zaskarżyła pkt 2, 3 oraz 4 decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 2021 r., nr 349/SD/2021 nie zaskarżyła pkt 1. P. G. oraz P. P. zaskarżyli pkt 2, 3 oraz 4 decyzji gdyż w tym zakresie decyzja Prezydenta m. st. Warszawy nr 349/SD/2021 była dla nich niekorzystna. P. G. oraz P. P. nie zaskarżyli decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2021 r. odnośnie do pkt 1, gdyż w tym zakresie decyzja Prezydenta z 2021 r. była dla nich korzystna gdyż utrzymywała w mocy decyzję Prezydenta z 2016 r. Kwestia zakresu zaskarżenia decyzji Prezydenta z 2021 r. przez P. G. oraz P. P. nie była przedmiotem wątpliwości zgłaszanym przez Wojewodę Mazowieckiego. Wobec tego decyzji Wojewody Mazowieckie z 2024 r., stosownie do art. 134 p.p.s.a., zarzucono rażące naruszenie prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 i 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w wyniku naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2021, poza granicami zaskarżenia, a w konsekwencji rozszerzenie zakresu i przedmiotu odwołania, wbrew jednoznacznej woli strony, co do przedmiotu sprawy, który na skutek braku zaskarżenia, został rozstrzygnięty ostateczną w tym zakresie decyzją pierwszej instancji. ‘ Decyzji Wojewody Mazowieckiego z 2024 r., stosownie do art. 134 p.p.s.a., zarzucono naruszanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie (w pkt I) decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 2021 r., odnośnie do pkt 1 w całości oraz brak orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. bądź umorzenia postępowania przed Prezydentem m. st. Warszawa; W zakresie punku 2 pełnomocnik skarżących podniósł m.in., że wnioskiem dowodowym z dnia 16 września z 2025 r., skarżący wystąpili o dopuszczenie i przeprowadzenia na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. dowodu z dokumentu prywatnego w postaci sporządzonej na zlecenie pełnomocnika skarżących opinii technicznej przez dr hab. Inż. I. E., prof. Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, geodetę uprawnionego nr 16388 posiadającego uprawnienia w zakresie 07 (fotogrametrii i teledetekcji). Sąd oddalił wniosek dowodowy wskazując, że w ramach postępowania dowodowego nie przeprowadza dowodu z opinii biegłego. Pełnomocnik skarżących podniósł, że Sąd może przeprowadzić dowód z dokumentów urzędowych i prywatnych, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. (...). Przedłożony przez skarżących dokument prywatny (art. 245 k.p.c.), w postaci opinii technicznej sporządzonej przez geodetę uprawnionego, stanowi uzupełnienie twierdzeń skarżących zawartych w skardze. Opinia techniczna nie ma charakteru opinii biegłego w rozumieniu art. 278 § 1 k.p.c. czy też opinii z oględzin, gdyż nie wypowiada się w sposób wiążący odnośnie do konkretnego stanu faktycznego, a wyłącznie ocenia czy opinia sporządzona przez A. K., ustala zasięg działek ewidencyjnych na tle sytuacji widocznej na archiwalnych zdjęciach lotniczych na podstawie standardów stosowanych w fotogrametrii w zakresie przetwarzania geometrycznych zdjęć lotniczych. W zakresie punku 3 pełnomocnik skarżących zakwestionował (wyjaśniając w dalszej części pisma), aby pozyskanie przez Prezydenta m.st. Warszawa zdjęć lotniczych, tj. znanego Prezydentowi przed 14 grudnia 2016 r. środka dowodowego, z nowego źródła dokumentacji archiwalnej (Centralnego Archiwum Wojskowego, Wojskowego Instytutu Historycznego), mogło być przyczyną wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola zaskarżonych aktów przez sądy administracyjne polega na ich badaniu pod względem ich zgodności z prawem. Stwierdzenie w wyniku takiej kontroli naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub też przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu, co nakazuje przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – przywoływana jako "p.p.s.a."). Sąd dokonując kontroli w wyniku wniesionej skargi nie jest związany podniesionymi w niej zarzutami czy wnioskami (z wyjątkiem interpretacji podatkowej, która w niniejszej sprawie nie jest przedmiotem rozpoznania), jest jednak związany granicami sprawy. Granice te wyznacza zaś zaskarżony akt, którym w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli Sąd w składzie orzekającym uznał, że w sprawie doszło do naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, wobec tego uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z 24 października 2024 r., nr 4063/2024 w całości oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021. Ponadto zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do wniosku pełnomocnika skarżących podniesionego na rozprawie w dniu 19 września 2025 r., tj. objęcia kontrolą w tym postępowaniu również postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 31 października 2024 r., nr 652/2024 wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu niedopuszczalność odwołania J. P.2 i T. P. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021. Wyjaśniając w uzasadnieniu postanowienia prawidłowość doręczenia decyzji Prezydenta nr 349/SD/2021 z upływem okresu dwukrotnego awizowania przesyłek pod adresami: T. P. [...] oraz J. P.2 ul. [...], organ odwoławczy wskazał, że przewidziany w art. 41 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadamiania organu przez stronę, jej przedstawiciela czy pełnomocnika o zmianie adresu, aktualizuje się wyłącznie w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Tym samym, to po stronie organu wznawiającego postępowanie i prowadzącego postępowanie wznowione leżało prawidłowe ustalenie aktualnych adresów do korespondencji stron, biorących udział w postępowaniu zwykłym, zakończonym decyzją z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016. W konsekwencji Wojewoda uznał, że termin do wniesienia odwołania na decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r. nie rozpoczął biegu dla T. P. i J. P.2 a konsekwencją tego jest to, że wniesienie odwołań było niedopuszczalne. Sąd wskazuje, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest postanowieniem kończącym postępowanie, a zatem przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie Wojewody z 31 października 2024 r., nr 652/2024 nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Należy zaznaczyć, że art. 135 p.p.s.a. uszczegółowia zasadę niezwiązania wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi. Z postanowień art. 135 p.p.s.a. wynika, że zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi w zakresie merytorycznego elementu wniosku skarżącego (zakresu zaskarżenia), determinująca granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, dotyczy również następnej fazy postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie fazy orzekania przez ten sąd (T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 500). Określenie "we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 p.p.s.a. wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Ponadto, z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. W doktrynie wskazuje się, że spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w komentowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 39). Tej okoliczności, Sąd w składzie orzekającym, nie dostrzegł. Po wtóre, przepis art. 135 p.p.s.a. nie może służyć do obejścia rygorów dotyczących zaskarżania aktów i czynności. Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 135 p.p.s.a. oznaczałoby bowiem, że postanowienie z 31 października 2024 r. podlegałaby kontroli sądowej, mimo niezaskarżenia go przez skarżących do sądu administracyjnego w trybie art. 54 § 1 p.p.s.a. (w każdym razie brak dowodów, że takie czynności skarżący podjęli). O takiej możliwości skarżący zostali natomiast pouczeni. Interpretacja art. 135 p.p.s.a. nie może ignorować założeń kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, w tym wymagań (rygorów) formalnych związanych z jej uruchomieniem. Kształtują one warunki, tryb i termin wniesienia skargi do sądu, jak również jej formę i składniki treści (tak: Z. Kmieciak, j.w. str. 37). Odnosząc się natomiast do kontroli zaskarżonej do Sądu decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 października 2024 r., nr 4063/2024 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa wyjaśnienia w pierwszej kolejności wymaga, że decyzja ta zapadła w jednym z trybów nadzwyczajnych, tj. w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Prezydent (postanowieniem z 2 lutego 2021 r., nr 57/SD/2021) wznowił (na tej podstawie) z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z 14 grudnia 2016 r., nr 19SD/DW/2016 w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość wskazując, że pozyskanie zdjęć lotniczych obejmujących teren przedmiotowej nieruchomości, w zakresie dawnej działki nr [...], wykonanych w 1953, 1955 oraz 1960 r., które wpłynęły do akt innej nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], a następnie pozyskanie w dniu 22 czerwca 2020 r. (data wpływu do organu w dniu 25 czerwca 2020 r.) zdjęć lotniczych wykonanych w 1953, oraz w 1955 r., części przedmiotowej nieruchomości w zakresie dawnej działki nr [...] - stanowi istotne dla sprawy nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., lecz nieznane organowi orzekającemu w sprawie. W wyniku wznowienia postępowania Prezydent decyzją z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 orzekł: 1. utrzymać w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19/SD/DW/2016 w części dotyczącej nieruchomości o pow. 2 976 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...], nr: [...] poprzednio skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; 2. uchylić decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r., nr 19 SD/DW/2016 w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...], poprzednio w skład części działki ewidencyjnej nr: [...] - z obrębu [...]; 3. odmówić B. D., T. P., J. P.2, P. G. i P. P. przyznania odszkodowania za 50 % wartości nieruchomości o pow. o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...], nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...], poprzednio części działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...]; 4. zobowiązać do zwrotu na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy, w terminie 14 dni od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna, zwaloryzowanej kwoty odszkodowania w wysokości: 6 073 354,03 zł za 50 % wartości przedmiotowej nieruchomości o pow. 13 787 m2 następujące osoby: B. D., T. P., J. P.2, P. G., P. P. – wszystkich w kwocie i udziale w tym punkcie wskazanym. Analiza treści odwołania B. D. z 17 grudnia 2021 r. od ww. decyzji wskazuje, że decyzja ta została zaskarżona w całości i wniesiono w całości o jej uchylenie. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, zaprezentowanym w załączniku do protokołu rozprawy, B. D. nie zaskarżyła tej decyzji tylko w zakresie pkt 2, 3 oraz 4. Analiza odwołania P. G. z 5 stycznia 2022 r. oraz P. P. z 3 stycznia 2022 r. prowadzi do tych samych wniosków. Zaskarżyli oni decyzję Prezydenta z 2 grudnia 2021 r. w całości. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji z 24 października 2024 r., że pozyskany przez Prezydenta materiał dowodowy "można wstępnie rozważyć w kategoriach nowego dowodu w sprawie bowiem organ nie zwracał się o przekazanie materiałów fotograficznych obejmujących teren przedmiotowej nieruchomości do Centralnego Archiwum Wojskowego przed dniem wydania decyzji nr 19/SDW2016 z 14 grudnia 2016 r., co wynika z pisma Wojskowego Biura Historycznego." W ocenie Wojewody "analiza zdjęć prowadzi do ustalenia nowego stanu faktycznego, który nie wynikałby z dokumentów już wcześniej pozyskanych przez Prezydenta przed wydaniem decyzji z 14 grudnia 2016 r.". Dalej organ odwoławczy wskazał, że organ administracji publicznej musi badać nie tylko czy istniały przyczyny wznowienia, lecz także czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. uniemożliwiające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Stosownie do treści art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wojewoda stwierdził, że o ile w dniu wydawania decyzji przez Prezydenta z 2 grudnia 2021 r. nie zachodziły negatywne przesłanki wynikające z art. 146 § 1 k.p.a. (Prezydent wydał decyzje 2 grudnia 2021 r. przed upływem 5-letniego terminu), o tyle termin ten upłynął na etapie rozpoznawania odwołania, tj. w dniu 8 lutego 2022 r. W konsekwencji Wojewoda – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. w związku oraz art. 151 § 2 k.p.a.: I. uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r., nr 349/SD/2021 w pkt 1, 2 i 3 oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 14 grudnia 2016 r. nr 19/SD/DW/2016 wydana została z naruszeniem prawa w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]; nr: [...] z obrębu [...] oraz nr: [...] - poprzednio w skład części działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...]; II. uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy 2 grudnia 2021 r. w pkt 4 i umorzył postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że osnowa decyzji powinna być sformułowana jasno i precyzyjnie. Rozstrzygnięcie musi być zatem ujęte w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy (zob. np. wyroki NSA z: 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 800/15; 22 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1923/07; publ.: CBOSA). Wskazać należy, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt I. decyzji Wojewody z 2024 r. jest niepodzielne, gdyż brak jest osobnych, wyodrębnionych redakcyjnie rozstrzygnięć co do pkt 1, 2, 3 decyzji Prezydenta z 2021 r. I tak, skutkiem ww. decyzji Wojewody (pkt I.) nastąpiło uchylenie decyzji wznowieniowej organu I instancji z 2021 r., którą w pkt 1. utrzymano w mocy decyzję odszkodowawczą Prezydenta z 2016 r. w części dotyczącej nieruchomości o pow. 2 976 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego (...) a także uchylenie decyzji wznowieniowej organu I instancji z 2021 r., którą w pkt 2 uchylono decyzję odszkodowawczą Prezydenta z 2016 r. w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego (...). Dla przypomnienia decyzją Prezydenta z 2016 r. ustalono w pkt 1. odszkodowanie za 50% wartości nieruchomości o powierzchni 16 763 m2. Powyższe oznacza, że tym samym Wojewoda w kontrolowanej przez Sąd decyzji z 24 października 2024 r. nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie powierzchni 2 976 m2 wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego (...) wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...], nr: [...] poprzednio w skład części działek ewidencyjnych nr: [...] z obrębu [...]. Tak więc zaskarżoną decyzją Wojewody z 2024., w pkt I. wprawdzie uchylono pkt 1 decyzji Prezydenta z 2021 r. ale stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie orzeczono co do istoty sprawy jak również uchylając pkt 1 decyzji Prezydenta nie umorzono w tym zakresie postępowania administracyjnego przed Prezydentem. Już ta okoliczność obligowałaby Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody w pkt I. i stwierdzenia naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. Dalej należy wskazać, że słusznie podniósł pełnomocnik skarżących, iż decyzją Wojewody z 2024 r., w pkt I., w zakresie pkt 2 i 3 uchylono wyłącznie decyzję Prezydenta, oraz na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdzono, że decyzja Prezydenta z 2021 r. w zakresie nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulic [...] zapisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...], wchodzącego obecnie w skład części działek ewidencyjnych tj. nieruchomości pow. 13 787 m2 nr: [...] z obrębu [...], nr [...], 8 z obrębu [...] oraz nr: [...] - poprzednio części działki ewidencyjnej nr: [...] - z obrębu [...] wydana została z naruszeniem prawa – nie wskazując podstaw prawnych stwierdzenia, iż doszło do naruszenia prawa. W tym miejscu wskazać należy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wobec upływu terminu z art. 146 § 2 k.p.a. nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda zastosował więc art. 151 § 2 k.p.a.. Stwierdzenie przez organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, istnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b k.p.a. (tak jak to uznały organy obu instancji) oraz jednoczesne wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. (w tej sprawie na etapie postępowania odwoławczego) skutkuje podjęciem rozstrzygnięcia ograniczającego się wyłącznie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Stanowiący podstawę takiego rozstrzygnięcia przepis art. 151 § 2 k.p.a. określa zatem elementy treści decyzji. Ma ona stwierdzać wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazywać okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Wymienione elementy treści decyzji powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia. Ma to, w ocenie Sądu, znaczenie dla wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym wobec organu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 545/18). W niniejszej sprawie Wojewoda o ile prawidłowo zastosował przepis art. 151 § 2 k.p.a., ograniczając się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, nie wskazał jednak podstawy prawnej naruszenia (to też podnosił pełnomocnik skarżących), a zatem nie rozstrzygnął, jakie naruszenia prawa doprowadziły do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną objętą wznowieniem. "Naruszenie prawa", o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a., dotyczy zaistnienia przesłanek wznowieniowych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej, gdyby nie upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Jak zasadnie podnosi się w piśmiennictwie wydanie decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcie istoty sprawy. Tylko rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Tak więc wystąpienie przesłanki negatywnej przedawnienia dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania nie daje podstaw do uchylenia się przez organ od rozstrzygnięcia sprawy (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz., Warszawa 2014, str. 618) Zdaniem Sądu Wojewoda, w uzasadnieniu decyzji z 2024 r., poprzestał jedynie na przywołaniu i opisie aktów, które zapadły w przedmiotowej sprawie, przywołaniu sporządzonych opinii oraz przywołaniu ocen organu I instancji. Wojewoda wskazał jedynie, że pozyskanie zdjęć lotniczych (co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania przez organ I instancji "można wstępnie rozważać w kategoriach nowego dowodu w sprawie" oraz, że "analiza zdjęć oraz dokumenty lokalizacyjne (nie wskazał jakie) przedstawiające zasadniczo odmienne okoliczności faktyczne od tych, które legły u podstaw wydanej decyzji odszkodowawczej, gdyby były organowi znane mogły prowadzić do odmiennego co do istoty rozstrzygnięcia. Można więc powiedzieć, że Wojewoda uzasadniał swoje rozstrzygnięcie nawet w stanie "przypuszczenia". Dalej należy wskazać, że Sąd wydając wyrok w przedmiotowej sprawie uchylił także decyzję organu I instancji z 2 grudnia 2021 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego właściwy organ administracji zobligowany jest ustalić, czy spełnione są ustawowe przesłanki dopuszczalności wznowienia oraz czy wniosek został złożony w ustawowym terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie skutkują wydaniem przez organ postanowienia (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) otwierającego drugi etap postępowania wznowieniowego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (etap rozpoznawczy) Stwierdzenie istnienia takiej wady obliguje organ do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie Prezydent uchylając - na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - w punkcie drugim decyzji z 2 grudnia 2021 r. - decyzję odszkodowawczą z 14 grudnia 2016 r. w części dotyczącej nieruchomości o pow. 13 787 m2 musiał rozstrzygnąć o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową. Istotą bowiem wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Jest to realizowane wówczas, gdy organ stwierdzi istnienie którejś z podstaw wznowienia, a nie wystąpi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 146 k.p.a. Tak jak wyjaśniono wcześniej, Prezydent uznał, że te podstawy zaistniały, czemu dowodzą pozyskane w 2018 r. zdjęcia lotnicze z Wojskowego Biura Historycznego w 2018 r. Wymaga zwrócenia uwagi, że w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy strona skarżąca wystąpiła do organu, pismem z 23 listopada 2021 r., o zwrócenia się do Centralnego Archiwum Wojskowego (Wojskowe Biuro Historyczne) oraz Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii o udzielenie informacji czy Urząd m.st. Warszawa, bądź poszczególne Dzielnice Urzędu m.st. Warszawy, względnie Starostwo Powiatu Warszawskiego zwracało się do Centralnego Archiwum Wojskowego (Wojskowe Biuro Historyczne), ul. Pontonierów 2A, 00-910 Warszawa bądź Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, ul. Jana Olbrachta 94B, 01-102 Warszawa o nadesłanie zdjęć lotniczych w latach 2000 – 2016 r., o jeśli tak to kiedy oraz o zdjęcia jakich nieruchomości występowano bądź też czy domagał się sporządzenia kwerend zdjęć lotniczych. Wojewoda (powołując się za organem I instancji na informację znajdującą się w piśmie Wojskowego Biura Historycznego z 23 lipca 2020 r.) uznał, iż w okresie od 2010 r. do 2015 r. Prezydent m.st. Warszawy nie zwracał się do Centralnego Archiwum Państwowego o przekazanie materiałów fotograficznych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem jak słusznie zauważyli skarżący organy pominęły kwestię, że pismo z 20 lipca 2020 r. dotyczy innej nieruchomości, co nie jest tożsame z nieruchomością w przedmiotowej sprawie a ponadto nie dotyczy okresu mającego znaczenie, tj. od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r. W ocenie Sądu zrealizowanie przez organy tego wniosku mogłoby wskazać, że Prezydent dysponował już dowodem w postaci zdjęć lotniczych nieruchomości wykonanych w latach 1953-1960. Ponadto, jak słusznie zauważyli skarżący, w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z 2 grudnia 2021 r. wskazano, że "Na mapie stanowiącej załącznik do pisma z dnia 6.VI.1950 r. L. dz. PB/1539/50/U (postanowienia Wiceprezydenta m.st. Warszawy), został zaznaczony linią przerywaną przebieg bocznicy kolejowej opisanej jako: [...]. Mając na uwadze przebieg tej bocznicy kolejowej należy uznać, że jej fragment stanowi tor kolejowy widoczny na ww. zdjęciach lotniczych: N34138-1947-1000-006-6135 wykonanym w 1947 r., N 34139-1951-008-5257 wykonanym w 1951 r., N-34-138-08-2183-1953 wykonanym w 1953 r., N 34138-1955-019-0988 wykonanym w 1955 r., N -34-138-18-1052-1955 wykonanym w 1955 r., na obszarze fragmentu działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] pochodzącym z części przedmiotowej nieruchomości." W konsekwencji należy przypuszczać, że Prezydent wydając decyzję o przyznaniu odszkodowania w grudniu 2016 r. był w posiadaniu ww. map, na których widnieje opisywana bocznica kolejowa. Z decyzji wznowieniowej Prezydenta z 2021 r. nie wynika aby pismo z 6 czerwca 1950 r. (na które powołuje się organ) zostało pozyskane od innego organu. W takim razie należy przyjąć, że było ono w posiadaniu Prezydenta w dniu wydawania decyzji odszkodowawczej w grudniu 2016 r. a zatem należałoby przyjąć, że fakt ten był znany przy wydawaniu decyzji. Jeśli nie, to Prezydent zobligowany był wyjaśnić te okoliczności. Organy administracji państwowej mają bowiem obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji, w myśl art. 8 k.p.a. jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa. Obowiązek ten jest realizowany, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, bowiem jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. W konsekwencji, z uwagi na wyżej wskazany zakres naruszeń i wzajemne powiązanie rozstrzygnięć organów obu instancji Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a.- orzekł jak w sentencji, tj. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 24 października 2024 r., nr 4063/2024 w całości oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 2 grudnia 2021 r.. nr 349/SD/2021. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe. Przede wszystkim wypowiedzą się jednoznaczne w kontekście pisma strony skarżącej z 23 listopada 2021 r., mając na uwadze przedmiot tego konkretnego postępowania oraz w kontekście wiedzy organu co do załącznika do pisma Prezydenta z 6.VI.1950 r. L. dz. PB/1539/50/U. W zależności od okoliczności sprawy organy wydadzą stosowny akt, który uzasadnią zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Przy czym, przy ewentualnym stosowaniu art. 151 § 2 k.p.a., organy nie mogą jedynie ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, nie wskazując podstawy prawnej naruszenia prawa, które doprowadziły do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną objętą wznowieniem.