I SA/Wa 1050/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie odmowy uznania zarzutu przedawnienia roszczenia postanawia: odrzucić skargę. M. K. (dalej: "skarżący") pismem z 19 maja 2025 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "organ") Wydział Budżetowo-Księgowy dla Dzielnicy Wola z 25 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutu przedawnienia roszczenia z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie od opłat przekształceniowych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ domaga się od niego zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od opłaty przekształceniowej odmawiając uwzględnienia zarzutu przedawnienia. Skarżący wskazał na treść przepisu art. 118 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazał, że odsetki ustawowe za opóźnienie są świadczeniem okresowym i ulegają przedawnieniu niezależnie od należności głównej. Podniósł, że odsetki ustawowe uległy przedawnieniu i w konsekwencji brak jest podstaw do zaliczenia przez organ wpłat dokonanych przez niego na poczet odsetek ustawowych za opóźnienie. W odpowiedzi na skargę z 9 lipca 2025 r. organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący ma prawo kwestionować prawidłowość tytułów wykonawczych przed organem egzekucyjnym, tj. Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Ostrowcu Świętokrzyskim, od orzeczeń którego będzie mu służyła skarga do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyjaśnił, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że niniejsza skarga została wniesiona przedwcześnie i jako taka powinna być odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z jego treści wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle treści art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto, z art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało pismo organu z 25 lutego 2025 r., nr UD-XVII-WBK-KR.3162.153.2025.EKC w przedmiocie odmowy uznania zarzutu przedawnienia roszczenia z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie od opłat przekształceniowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w formie czynności, która nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale czynnością materialno-techniczną i jako taka nie podlega osobnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. np. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 sygn. akt II OSK 225/12 i z 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1696/11). Mając powyższe na względzie, należy uznać, że przedmiotowa skarga nie mieści się w katalogu spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.