I SA/Wa 1099/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego przekazania na rzecz województwa własności udziału w nieruchomości Skarbu Państwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Województwa [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Województwa [...] - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], o odmowie przekazania na rzecz Województwa [...] nieodpłatnie własności jakiegokolwiek udziału w zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy [...],[...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w obrębie [...], uregulowanej obecnie w księdze wieczystej nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z [...] października 2017 r. Marszałek Województwa [...] wystąpił o przekazanie na rzecz województwa [...] - w trybie art. 49 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 2096 ze zm.) - udziału przypadającego proporcjonalnie do zajmowanych pomieszczeń, w prawie własności zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w [...] przy [...], [...], stanowiącej działkę nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2, uregulowanej na rzecz Skarbu Państwa w udziale wynoszącym [...] w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] – na realizację zadań województwa. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], odmówił przekazania na rzecz województwa [....] nieodpłatnie własności jakiegokolwiek udziału w opisanej wyżej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa, przedmiotem przekazania na rzecz województwa może być mienie Skarbu Państwa służące realizacji zadań województwa, w szczególności określonych w art. 14 tej ustawy. Zatem warunkiem przekazania mienia na rzecz województwa jest spełnienie dwóch przesłanek: jest to mienie Skarbu Państwa oraz służy do realizacji zadań województwa. Przy czym decyzja wydana w tym trybie jest decyzją uznaniową i konstytutywną. Wskazał, iż udział wynoszący [...] części w zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w [...] przy [...], [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2 stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], orzekł o nieodpłatnym przekazaniu w trwały zarząd [...] Urzędowi Wojewódzkiemu na czas nieoznaczony udziału wynoszącego [...] w ww. nieruchomości. Następnie stwierdził, że we wniosku z dnia [...] października 2017 r. Marszałek Województwa [...] wskazał, iż w celu realizacji zadań województwa konieczne jest zapewnienie niezbędnych do tego nieruchomości. Tymczasem województwo nie zostało wyposażone w nieruchomości, które mogłyby pełnić funkcje siedziby. W związku z powyższym Wojewoda podniósł, że na mocy porozumienia z dnia [...] stycznia 2000 r. zawartego pomiędzy [...] Urzędem Wojewódzkim w [...] a Urzędem Marszałkowskim Województwa [...],[...] Urząd Wojewódzki w [...] zobowiązał się ustanowić na rzecz Samorządu Województwa [...] współwłasność części budynków przy ul. [...] i [...] w [...]. Porozumienie to wyczerpywało wszelkie roszczenia lokalowe wobec [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], wynikające z przejęcia przez województwo zadań i kompetencji realizowanych przez były Urząd Wojewódzki w [...] i Biuro Sejmiku Województwa [...] i zostało zrealizowane poprzez wydanie: - ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...], stwierdzającej nabycie w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Województwo [...] udziału wynoszącego [...] części w zabudowanej nieruchomości położonej w [....] przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2 oraz - ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2002r., przekazującej w trybie art. 49 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) na rzecz Województwa [...] udział wynoszący [...] części w zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2. Ponadto na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2000 r., nr [...], Województwo [...] nabyło z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie art. 68 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną własność mienia będącego we władaniu Sejmiku Samorządowego Województwa [...] w [...], w skład którego wchodziły: ruchomości w postaci środków trwałych oraz przedmiotów nietrwałych, środki pieniężne oraz należności i zobowiązania. Natomiast umową użyczenia z dnia [...] września 2001 r., nr [...], zawartą pomiędzy [...] Urzędem Wojewódzkim w [...] a Urzędem Marszałkowskim Województwa [...], [...] Urząd Wojewódzki w [...] zezwolił Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa [...] na bezpłatne używanie z wykorzystaniem na biura m.in. pomieszczeń biurowych znajdujących się w budynku przy [...] o łącznej powierzchni [...] m2. W wyniku zawierania w latach 2001 - 2017 siedmiu aneksów do ww. umowy użyczenia, zmieniała się powierzchnia i usytuowanie używanych przez Województwo [...] pomieszczeń biurowych w budynku przy [...] i [...] w [...]. Umowa użyczenia została zawarta na czas nieokreślony z możliwością rozwiązania przez każdą ze stron za wypowiedzeniem w terminie trzech miesięcy, ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego, w którym upływa okres wypowiedzenia. Wojewoda wskazał również, że w dniu [...] lipca 2017 r. została wypowiedziana Województwu [...] ww. umowa użyczenia pomieszczeń biurowych przy [...] i [...] w [...] z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Rozwiązanie umowy nastąpiło z dniem [...] października 2017 r. Jednocześnie - wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] - dyrektor generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] zaproponował pomoc w pozyskaniu innej nieruchomości i przedstawił możliwość zagospodarowania zabudowanej nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] . Na zakończenie podkreślił, iż przedmiotowy wniosek Marszałka Województwa [...] o przekazanie na rzecz Województwa [...] nieodpłatnie własności udziału został złożony już po wypowiedzeniu umowy użyczenia tych pomieszczeń biurowych województwu [...]. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] złożył Zarząd Województwa [...] - podnosząc naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu, niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu oraz niedochowanie właściwej formy doręczenia decyzji (tj. doręczenia na elektroniczną skrzynkę podawczą odwołującego się - zgodnie z art. 392 k.p.a.). W ocenie Zarządu Województwa zostały spełnione przesłanki nabycia mienia i organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji potwierdzającej nabycie mienia, ponadto decyzja nie zawiera uzasadnienia przyczyn, dla których wydana została decyzja odmowna. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że podstawą prawną decyzji organu I instancji był art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa, który stanowi, że przekazanie województwu mienia Skarbu Państwa oraz mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu państwowych osób prawnych, służącego realizacji zadań województwa, w szczególności określonych w art. 14, następuje na podstawie decyzji administracyjnej wojewody wydawanej z urzędu, z zastrzeżeniem art. 50. Natomiast art. 49 ust. 3 tej ustawy stanowi, iż nabycie mienia jest nieodpłatne i następuje z dniem, w którym decyzja o jego przekazaniu stała się ostateczna. Organ odwoławczy wskazał, że umową użyczenia z dnia [...] września 2001 r., nr [...], [...] Urząd Wojewódzki zezwolił Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa [...] w Warszawie na bezpłatne używanie pomieszczeń biurowych znajdujących się m.in. w budynku przy [...] w [...] - o łącznej powierzchni [...] m2. Zgodnie z pkt 2 ww. umowy przekazane pomieszczenia będą wykorzystywane przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] na biura, jednocześnie zgodnie z pkt 3 tej umowy, zmiana przeznaczenia pomieszczeń wymaga pisemnej zgody [...] Urzędu Wojewódzkiego. Do powyżej umowy zostało zawartych siedem aneksów w latach 2001-2017, zgodnie z którymi zmieniała się powierzchnia i usytuowanie używanych pomieszczeń biurowych. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. została wypowiedziana Województwu [...] umowa użyczenia z dnia [...] września 2001 r., a rozwiązanie umowy nastąpiło z dniem [...] października 2017 r. Odwołujący zarzucił, że w prowadzonym postępowaniu nie podjęto żadnych czynności zmierzających do ustalenia, czy mienie Skarbu Państwa jest faktycznie wykorzystywane dla realizacji zadań województwa samorządowego. Minister wskazał, iż umową użyczenia z dnia [...] września 2001 r. [...] Urząd Wojewódzki w [...] zezwolił Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa [...] na bezpłatne używanie na biura pomieszczeń biurowych znajdujących się w budynku przy [...]. Powyższa umowa została rozwiązana z dniem [...] października 2017 r. na podstawie § 7 ust. 2 ww. umowy. Minister podkreślił, że nabycie mienia Skarbu Państwa przez województwo jest nieodpłatne i następuje z dniem, w którym decyzja o jego przekazaniu stała się ostateczna. Zatem przejście prawa własności nieruchomości na województwo stwierdza wojewoda w drodze decyzji, która ma charakter konstytutywny, gdyż dopiero poprzez decyzję kreowany jest nowy stan prawny. Powyższe oznacza również, iż decyzja musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie w dacie wydania decyzji nie obowiązywała ww. umowa użyczenia pomieszczeń wykorzystywanych przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] na biura - zatem nie można uznać, że na przedmiotowej nieruchomości były realizowane zadania Województwa [....]. Następnie Minister odniósł się do zawartych w odwołaniu zarzutów proceduralnych wskazując, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, iż naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym - poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych - uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Zatem to na stronie stawiającej tego rodzaju zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok: WSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 407/14; z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1155/13). Minister wskazał także, że zasada czynnego udziału kreuje uprawnienie, a nie obowiązek uczestniczenia stron w postępowaniu. Obliguje jednak organ prowadzący postępowanie do zagwarantowania stronie możliwości jej realizacji. Skorzystanie z powyższej zasady może przyczynić się do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Daje także stronie możliwość przedstawiania organowi prowadzącemu postępowanie stanowiska odnośnie oczekiwanego rozstrzygnięcia. Minister podkreślił, iż organ odwoławczy może wydać rozstrzygnięcie kasacyjne jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie każde zatem naruszenie reguł postępowania dowodowego skutkować będzie koniecznością uchylenia decyzji w szczególności, gdy nie sposób wskazać wpływu takiego uchybienia na wynik postępowania. W tej sprawie Wojewoda przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie stanu prawnego nieruchomości, a odwołujący się nie przedstawił jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miało naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zaś w kwestii zarzutów dotyczących formy przesłania decyzji, organ odwoławczy zaznaczył, że dodany ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, art. 392 k.p.a. wprowadził elektroniczną formę wymiany korespondencji w administracji publicznej w aspekcie spraw realizowanych w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego, tj. w przypadku, gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny. Tymczasem Wojewoda przesłał decyzję z dnia [...] marca 2018 r. drogą tradycyjną, przez operatora pocztowego. Zdaniem Ministra, stanowi to uchybienie w sposobie dostarczenia korespondencji, jednak należy mieć na uwadze, iż decyzja została doręczona skutecznie, a art. 392 k.p.a. nie wyłącza art. 39 k.p.a. przewidującego doręczenia tradycyjne. Nie miało to zatem wpływu na wynik postępowania. Podsumowując Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa materialnego - Wojewoda [...] zbadał wnikliwie sprawę i dokonał właściwej analizy materiałów zgromadzonych w tej sprawie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Województwo [...], zarzucają zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 49 ust 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - poprzez odmowę przekazania na rzecz województwa [...] nieodpłatnie własności jakiegokolwiek udziału w zabudowanej w nieruchomości; 2) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieustalenie, czy i jakie zadania o charakterze wojewódzkim wykonywane są na nieruchomości. W uzasadnieniu strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów skargi. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślił, że w dacie wydania zaskarżonych decyzji nie obowiązywała już umowa użyczenia pomieszczeń wykorzystywanych przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] na biura - zatem nie można uznać, iż na przedmiotowej nieruchomości były realizowane zadania województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.,) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia [...] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. o odmowie przekazania na rzecz Województwa [...] nieodpłatnie własności jakiegokolwiek udziału w zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy [...], [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Podstawę materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 913 ze zm.), dalej jako: ustawa, zgodnie z którym przekazanie województwu mienia Skarbu Państwa oraz mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu państwowych osób prawnych, służącego realizacji zadań województwa, w szczególności określonych w art. 14, następuje na podstawie decyzji administracyjnej wojewody wydawanej z urzędu, z zastrzeżeniem art. 50. Przy czym nabycie mienia jest nieodpłatne i następuje z dniem, w którym decyzja o jego przekazaniu stała się ostateczna (art. 49 ust. 3 ustawy). Organy obu instancji bezspornie ustaliły, że udział wynoszący [...] części w zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy [...],[...], oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2 stanowi własność Skarbu Państwa, co wynika z księgi wieczystej KW nr [...]. Tym samym spełniona została jedna z przesłanek określonych w art. 49 ust. 1 ww. ustawy. Istota sporu sprowadza się do tego, czy spełniona została druga przesłanka wynikająca z art. 49 ust. 1 ustawy, aby mienie służyło realizacji zadań województwa, w szczególności określonych w art.14 ustawy. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie wyjaśniły, czy mienie Skarbu Państwa - w części zajmowanej przez Województwo [...] - faktycznie wykorzystywane jest dla realizacji zadań województwa. Określenie "mienie służące realizacji zadań województwa" należy bowiem interpretować w ten sposób, że dotyczy ono przypadków, w których dana rzecz jest konieczna i niezbędna do prawidłowego wykonywania zadań województwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1207/06). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim. Zawarty w tym przepisie katalog zadań województwa jest katalogiem otwartym, zatem wyliczenie tych zadań ma charakter przykładowy. Wskazać należy, że zapewnienie siedziby Zarządu Województwa [...], który jest organem wykonawczym samorządu województwa (art. 15) i organem wykonawczym województwa (art. 31 ust. 1), jak również zapewnienie pomieszczeń z przeznaczeniem na biura dla urzędu marszałkowskiego przy pomocy, którego zarząd województwa wykonuje swoje zadania (art. 45 ust. 1) może być ewentualnie zadaniem województwa, gdyż województwo może wykonywać swoje zadania, przykładowo określone w art. 14 ustawy, tylko przez swoje organy i przy pomocy urzędu marszałkowskiego, wobec czego musi zapewnić im siedzibę. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy przedmiotowe mienie Skarbu Państwa - w części zajmowanej przez Województwo [...] - jest wykorzystywane dla realizacji zadań województwa, nie ustaliły czy i jakie pomieszczenia znajdujące się w budynku przy [...],[...] wykorzystywane są faktycznie do realizacji zadań województwa i jaki procent ogólnej powierzchni budynku stanowią te pomieszczenia. W konsekwencji nie ustaliły również udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości przypadającego proporcjonalnie do zajmowanych pomieszczeń. Natomiast wyjaśnienie tego, czy mienie Skarbu Państwa w postaci pomieszczeń biurowych znajdujących się budynku przy [...],[...] - w części zajmowanej przez Województwo [...] - wykorzystywane jest na realizację zadań województwa, ma decydujące znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Jeżeli bowiem pomieszczenie te służą realizacji zadań województwa, to Wojewoda nie ma innej możliwości, jak przekazać to mienie Skarbu Państwa na rzecz województwa (w odpowiednim udziale). W orzecznictwie ukształtował się bowiem pogląd, że wykazanie istnienia wymienionych przesłanek (mienie Skarbu Państwa służące realizacji zadań województwa) obliguje wojewodę do wydania decyzji stwierdzającej nabycie własności mienia przez województwo, bez względu na jakich zasadach i pod jakim tytułem mienie to było we władaniu województwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1207/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 545/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 793/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1081/11, dostępne jest na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezebranie całego materiału dowodowego i niewyjaśnienie powyższych istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestii narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji doszło również do naruszenia art. 49 ust. 1 ustawy. Zgodzić należy się ze skarżącym, że ustawodawca nie ograniczył możliwości nabycia mienia Skarbu Państwa spełniającego przesłanki określone w art. 49 ust. 1 ustawy od dodatkowych warunków, czy zawierania umów cywilnoprawnych. Skarżący trafnie podnosi, iż zawarcie, czy wypowiedzenie umowy cywilnoprawnej nie wyklucza ani nie zobowiązuje Wojewody do wydania decyzji o określonej treści. Okoliczność zawarcia porozumienia z dnia [...] stycznia 2000 r., umowy użyczenia pomieszczeń z dnia [...] września 2001 r. i wypowiedzenia tej umowy, nie ma żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne jest bowiem, czy w sprawie zostały kumulatywnie spełnione przesłanki określone w art. 49 ustawy - albowiem w przypadku kumulatywnego spełnienia przesłanek, jak wskazano wyżej, Wojewoda obowiązany jest przekazać mienie Skarbu Państwa na rzecz województwa. Natomiast pozostałe zarzuty - dotyczące naruszenia przepisów postępowania - nie stanowią tak istotnego naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik postępowania i skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] uwzględniając przy tym stanowisko Sądu, uzupełni brakujący materiał dowodowy i wyjaśni kwestię faktycznego wykorzystywania przedmiotowych pomieszczeń dla realizacji zadań województwa. W razie stwierdzenia, że mienie Skarbu Państwa - w części zajmowanej przez Województwo [...] - służy realizacji zadań województwa, organ ustali, jaki udział w prawie własności zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy [...], [...], oznaczonej jako działka nr [...], przypada na rzecz Województwa [...] proporcjonalnie do zajmowanych pomieszczeń, wyliczy wielkość tego udziału - po czym wyda decyzję uzasadniając ją zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).