I SA/Wa 1123/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach: K. B. we wniosku z 17 listopada 2008 r. wystąpił do Urzędu W. Wydziału Zasobów Lokalowych o zawarcie umowy najmu lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu W. w piśmie z 19 listopada 2008 r. poinformował K. B., iż wniosek zostanie rozpatrzony przez Zarząd W. na podstawie uchwały Rady W. , nr [...], w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W. W piśmie z [...] marca 2008 r. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu W. poinformował K. B., że zarząd, po zaopiniowaniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego przez komisję mieszkaniową działającą w [...], rozpatrzył go negatywnie z powodu przekroczenia kryterium dochodowego określonego uchwałą Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W. i zgodnie z uchwałą Zarządu W. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], nie zostanie on umieszczony na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy mieszkaniowej. K. B. wniósł 31 marca 2009 r. pismo oznaczone jako "odwołanie. od decyzji Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], odmawiającej zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego". K. B. wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wydanie zgody na zawarcie umowy najmu lokali mieszkalnego". Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło, że organ odwoławczy, do którego wniesiono odwołanie obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić czy odwołanie jest dopuszczalne i czy wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu, co jest warunkiem skuteczności tej czynności procesowej. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nie wydał decyzji administracyjnej. Przyznanie pomocy mieszkaniowej jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym i nie może być załatwione decyzją administracyjną. Dlatego też pismo Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu W. nie przybrało formy decyzji. Pismo to zawierało informację o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Tym samym brak było podstaw do uruchomienia postępowania odwoławczego, o którym mowa w art. 127 § 1 i 2 k.p.a. K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. naruszenie: 1) art. 65 k.p.a. polegające na nieprzekazaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pisma skarżącego zatytułowanego "odwołanie" Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych, jako organowi właściwemu do rozpoznania ww. pisma, jeżeli Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w niniejszej sprawie właściwą formą rozstrzygnięcia nie będzie decyzja; 2) art. 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy postępowania administracyjnego, a jedynie przepisy procedury cywilnej; 3) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy postępowania administracyjnego, a jedynie przepisy procedury cywilnej; 4) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie; 5) § 4 i 7 uchwały Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r., numer [...], w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W. poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu lokalu mieszkalnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonego postanowienia w zakresie wynikającym z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdziła, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego aktu. Analiza skargi wniesionej przez K. B. wskazuje na zaakceptowanie przez skarżącego, co do zasady, stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o niedopuszczalności wniesionego odwołania. Okoliczność ta wynika wprost z zarzutów opisanych w pkt 1 – 3 skargi. Skarżący zarzucił bowiem organowi odwoławczemu, że naruszył przepisy uznając bezpodstawnie, iż pismo 31 marca 2009 r. zawiera odwołanie, gdyż w istocie należało przyjąć, jeżeli pismo Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu W. z [...] marca 2009 r. nie mogło być uznane za decyzję, iż pismo to zawiera wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji konieczne było, zdaniem skarżącego, przekazanie pisma na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., a niepodjęcie tej czynności skutkowało naruszeniem prawa przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu zarzut ten jest chybiony. Na wstępie należy zauważyć, że sposób sporządzenia odwołania przez K. B., w tym wnioski i zarzuty zawarte w tym piśmie, a także ich uzasadnienie, wskazują w sposób jednoznaczny na intencję strony. Skarżący niewątpliwie wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uznając, że w sprawie wydano decyzję podlegającą zaskarżeniu do tego organu. Odwołujący się oczekiwał od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do zasadności wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Wniosek ten znajduje dodatkowe potwierdzenie w zarzutach ujętych pkt 4 i 5 petitum skargi. Zatem nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności mogące rodzić wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony i uzasadniające podjęcie czynności w celu jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania zawartego w piśmie z 31 marca 2009 r. Odformalizowanie postępowania administracyjnego wynikające między innymi z art. 63, 65, 128 k.p.a. nie może, w ocenie Sądu, prowadzić do podejmowania czynności pozostających w oczywistej sprzeczności z wyrażonym w sposób jednoznaczny żądaniem strony, a wymaganie od organu wyjaśnienia treści żądania powinno dotyczyć podań (odwołań) sporządzonych przez osoby nieporadne, w sposób niejasny. Z taką sytuacją nie miał do czynienia organ odwoławczy, do którego wpłynęło pismo K. B. z 31 marca 2009 r. Wobec powyższego, mając na uwadze, iż właściwość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do rozpoznania odwołania wniesionego przez K. B. wynikała z art. 17 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 7 lit. f rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. (Dz. U. Nr 198, poz. 1925 ze zm.), nie zachodziły podstawy do przekazania odwołania na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na niedopuszczalność odwołania będącą następstwem braku przedmiotu zaskarżenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie naruszyło art. 1 k.p.a. i art. 101 ustawy z dnia 8 marca1990 r. o samorządzie gminnym, gdyż organ tej jedynie ustalił, że wniesione odwołanie było niedopuszczalne i wydał stosowne postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawiera formalne rozstrzygnięcie o niedopuszczalności odwołania, a rozważania tego organu dotyczące w ogóle dopuszczalności prowadzenia postępowania administracyjnego co do wniosku skarżącego, nie mają znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia. Należy jednocześnie zauważyć, że z odpowiedzi na skargę wynika, że organ odwoławczy nie wypowiadał się co do zasadności uchwały organu gminy, gdyż rozstrzygnięcie skargi odnoszącej się do takiej uchwały nie pozostaje w kompetencji tego organu, lecz sądu administracyjnego, i musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Istotnie, czynności wynikające z powołanego przepisu pozostają poza kompetencją organu odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie było obowiązane do odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów uchwały Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r. i oceny zasadności uchwały zarządu W., gdyż ostatnia z wymienionych uchwał nie podlegała merytorycznej ocenie w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez ten organ. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie było także zobowiązane do zebrania dowodów w celu ustosunkowania się do wniosku skarżącego z 17 listopada 2008 r. Oznacza to, ze organ nie uchybił przepisom wymienionym w pkt 3 i 4 petitum skargi. Podsumowując Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyło przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w sposób uzasadniający uchylenie tego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności. W sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem z 17 listopada 2008 r. nie został wydany akt administracyjny podlegający zaskarżeniu w drodze odwołania. Wobec tego wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania zawartego w piśmie skarżącego z 31 marca 2009 r., nie uchybia art. 134 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.