I SA/Wa 1131/15

Starszy Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego A. O. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia zmienić postanowienie z dnia 3 lipca 2018 r. i przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. O., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1131/15 po rozpoznaniu wniosku radcy prawnego A. O. odmówił przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. W uzasadnieniu wskazano, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik występując o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze złożoną skargą kasacyjną, nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), tj. nie oświadczył wyraźnie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W dniu 4 lipca 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo wyznaczonego z urzędu pełnomocnika z dnia 2 lipca 2018 r., w którym radca prawny A. O. występując o rozliczenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kosztów za postępowanie kasacyjne, wskazała, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane. W rozpoznawanej sprawie oczywiste jest, że postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy zaliczyć do kategorii postanowień, o których mowa w art. 165 powołanej ustawy, nie kończy ono bowiem postępowania w sprawie. Nie ulega również wątpliwości, że w związku z pismem wyznaczonego z urzędu pełnomocnika, które wpłynęło do Sądu w dniu 4 lipca 2018 r., a więc dzień po wydaniu postanowienia odmawiającego przyznania wynagrodzenia, nastąpiła zmiana okoliczności uzasadniająca zastosowanie powyższego przepisu. W piśmie tym pełnomocnik zawarł oświadczenie, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, co uzasadniało zmianę postanowienia z dnia 3 lipca 2018 r. poprzez przyznanie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenia za dokonaną czynność, tj. za wniesienie skargi kasacyjnej. Wskazać trzeba, że w myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty maksymalne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi natomiast 480 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Zgodnie zaś z treścią § 4 ust. 1 opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3). W świetle powyższego, mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, uwzględniając charakter sprawy, nakład pracy pełnomocnika oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, a także fakt, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik prowadził sprawę w pierwszej instancji, postanowiono przyznać wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 120 zł (tj. ½ z kwoty 240 zł), podwyższone o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania (tj. kwotę 27,60 zł). W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 w związku z art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.