I SA/Wa 1133/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Przemysław Żmich, asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2023 r. ze skarg Gminy [...] i [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargi Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 23 lutego 2022 r. nr DO-IV.7613.15.2021.AD Minister Rozwoju i Technologii, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2019 r. nr GN- V.7534.3.15.2017.LO, stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 czerwca 1983 r. nr GK.GT.L623.RP/17/83 oraz zmieniającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 września 1983 r. nr GK.GT.I.623.RP/17/83, w części dotyczącej przekazania w użytkowanie na rzecz [...] w [...] terenu państwowego, położonego w [...], u zbiegu ulic [...] i [...], i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że z dniem 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491, powoływana dalej jako ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r.), mocą której do art. 158 k.p.a. dodano § 3 stanowiący, że jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. przewidziano, że w postępowaniach w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy k.p.a. w brzmieniu nadanym tą ustawą. Organ zauważył, że rozpatrywana sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną, gdyż od decyzji z dnia 16 sierpnia 2019 r. strona złożyła w ustawowym terminie odwołanie, co obligowało Ministra przed przystąpieniem do ponownej oceny zasadności wniosku dotyczącego oceny legalności decyzji (orzeczenia) do ustalenia, czy na gruncie art. 158 § 3 k.p.a. zaistniała negatywna przesłanka wszczęcia postępowania nadzorczego w przedmiocie oceny legalności decyzji (orzeczenia). Organ wyjaśnił, że mimo długotrwałego poszukiwania nie udało odnaleźć się akt archiwalnych dotyczących postępowania zakończonego decyzjami Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 czerwca 1983 r. oraz z dnia 29 września 1983 r. Z okoliczności sprawy wynika jednak jednoznacznie, że decyzje te zostały wydane i weszły do obrotu prawnego. O okoliczności wejścia do obrotu prawnego decyzji z dnia 11 czerwca 1983 r. świadczy fakt, że została ona zmieniona decyzją z dnia 29 września 1983 r. Skoro bowiem dokonano zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., to musiała ona uzyskać przymiot ostateczności. Należy również przyjąć, że została ona doręczona przed dniem wydania decyzji zmieniającej. Z kolei o wejściu do obrotu prawnego decyzji z dnia 29 września 1983 r. świadczą m.in. pisma Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 10 października 1995 r. oraz z dnia 25 lipca 1996 r. skierowane do Urzędu Rejonowego w [...], w sprawie wygaszenia zarządu na działce ewidencyjnej nr [...], ustanowionego decyzją z dnia 29 września 1983 r. Z kolei z zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] z października 2017 r. wynika, że w dniu 29 września 1983 r. w ewidencji gruntów wpisana była działka nr [...], stanowiąca własność Skarbu Państwa, natomiast jako władający ujawnione było [...] w [...]. Okoliczność ta wynika również z pisma Urzędu Miasta [...] z dnia 8 listopada 2021 r. oraz z wypisu z rejestru gruntów i budynków z dnia 31 lipca 2013 r. W ocenie organu, skoro w ewidencji gruntów z dnia 29 września 1983 r. jako władający nieruchomością o powierzchni nadanej decyzją zmieniającą figurowało [...], to należy przyjąć, że decyzja z dnia 29 września 1983 r. z tą datą weszła do obrotu prawnego. W konsekwencji organ uznał, że trzydziestoletni termin wskazany w art. 158 § 3 k.p.a., upłynął najpóźniej w 2013 r. Tym samym, postępowanie nadzorcze w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu po upływie terminu wskazanego w art. 158 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny w ocenie organu odwoławczego, brak było możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zaś postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stało się bezprzedmiotowe, albowiem brak jest obecnie, po wejściu w życie nowelizacji k.p.a., możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny legalności orzeczenia wywłaszczeniowego, a postępowanie wszczęte należy umorzyć. Gmina [...] oraz Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne [...] Sp. z o.o. wniosły na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Gmina [...] zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne zastosowanie tej regulacji i uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2019 r. w całości oraz umorzenie postępowania, w sytuacji gdy nie zaszły przesłanki określone w tym przepisie prawa, a tym samym organ winien utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; 2. art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., poprzez zastosowanie niekonstytucyjnego (oczywista sprzeczność z regulacją art. 2 Konstytucji RP), retroaktywnego rozwiązania do postępowania będącego w toku jeszcze przed rozpoczęciem prac legislacyjnych nad ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r.; 3. art. 158 § 3 k.p.a. w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten jest oczywiście sprzeczny z regulacjami: art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. - w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa - jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP; jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP; jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła argumenty dotyczące konstytucyjności przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Podniosła ponadto, że jako obecny właściciel spornej nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne [...] Sp. z o.o. zaskarżyło decyzję z dnia 23 lutego 2022 r. w całości, zarzucając organowi, że przy jej wydawaniu doszło do mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez bezpodstawne zastosowanie powołanej regulacji i uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2019 r. w całości oraz umorzenie postępowania, w sytuacji gdy nie było do tego podstaw, a organ powinien był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 2. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., przez zastosowanie niekonstytucyjnego (oczywista sprzeczność z regulacją art. 2 Konstytucji RP), retroaktywnego rozwiązania do postępowania będącego w toku jeszcze przed rozpoczęciem prac legislacyjnych nad powołaną wyżej ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r.; zastrzeżenia konstytucyjne budzi przyjęte — w przedstawionym przepisie — rozwiązanie intertemporalne, które nakazuje umorzenie niektórych postępowań pozostających w toku; ze względu bowiem na ścisłe powiązanie administracyjnego postępowania nadzorczego z cywilną sprawą odszkodowawczą, regulacja ta oczywiście prowadzi do naruszenia konstytucyjnie chronionych praw obywateli; 3. art. 158 § 3 k.p.a., przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten jest nielegalny i oczywiście sprzeczny z regulacjami: art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. 4. art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich pominięcie, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania niekonstytucyjnego przepisu art. 158 § 3 k.p.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi konstytucyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich mającej za przedmiot stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. - w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa - jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP; jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP; jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła argumenty dotyczące konstytucyjności przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 9 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Wa 1133/22 ze skargi Gminy [...] oraz o sygn. akt I SA/Wa 1134/22 ze skargi MPK [...] Sp. z o.o. w [...] i postanowił prowadzić je pod sygnaturą akt I SA/Wa 1133/22. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego. W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2023 r. uczestnik postępowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skarg z uwagi na brak legitymacji skargowej skarżących, ewentualnie o oddalenie skarg jako bezzasadnych. Ponadto uczestnik postępowania wniósł o stwierdzenie nieważności: postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 kwietnia 2019 r. w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie odtworzenia zaginionych akt sprawy, postanowienia z dnia 7 maja 2019 r. w sprawie odtworzenia akt sprawy oraz decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2019 r. Uczestnik postępowania złożył również wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w pkt 1-12 na stronie 3 pisma procesowego z dnia 15 lutego 2023 r. W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2023 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne [...] Sp. z o.o. ponownie wniosło o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na brak legitymacji skargowej podmiotów je wnoszących. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 lutego 2022 r. zakończyła nadzwyczajne postępowanie administracyjne, wszczęte z urzędu przez Wojewodę [...], a dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 czerwca 1983 r. oraz z dnia 29 września 1983 r. Pierwszą z wymienionych decyzji Prezydent przekazał w użytkowanie na rzecz [...] w [...] określony w tej decyzji teren państwowy. Z kolei druga decyzja zmieniała decyzję z dnia 11 czerwca 1983 r. w zakresie powierzchni przekazanego terenu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt I OPS 2/15, "ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze zarówno postępowania sądowego, jak i administracyjnego." Z kolei w wyroku z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 606/12 (publ. LEX nr 1234916) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że w sprawie, w której organ jednostki samorządu terytorialnego wydawał decyzję jako organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego, rola jednostki samorządu terytorialnego skończyła się z chwilą wydania decyzji. W konsekwencji, jednostka ta nie ma legitymacji do ewentualnego udziału w postępowaniu odwoławczym ani inicjowania postępowania w trybach nadzwyczajnych lub udziału w nich w przypadku zainicjowania postępowania nadzwyczajnego przez uprawniony podmiot – nawet jeśli przedmiot tamtych postępowań dotyczy jej praw właścicielskich. Skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania nadzorczego były decyzje wydawane przez Prezydenta Miasta [...], to oznacza, że Miasto [...] nie miało interesu prawnego w tym postępowaniu. Wprawdzie kontrolowane decyzje wydawane były przez Prezydenta w 1983 r., kiedy był on terenowym organem administracji państwowej stopnia podstawowego, jednak w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ze zm.), ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o radzie narodowej gminnej, miejskiej, dzielnicowej lub wspólnej dla miasta i gminy bądź o terenowym organie administracji państwowej stopnia podstawowego albo o organach władzy lub administracji państwowej stopnia podstawowego - rozumie się przez to odpowiednie organy gminy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że gmina nie ma interesu prawny do występowania w postępowaniu nadzorczym wszczętym z urzędu przez Wojewodę w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta również wówczas, gdy decyzje Prezydenta były wydane przed wejściem w życie ustawy o samorządzie gminnym. Sąd uznał również, że Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w [...] Sp. z o.o. nie ma w tej sprawie legitymacji do wniesienia skargi. Podmiot ten powstał na podstawie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 30 października 1997 r. nr 555/LVII/97 w sprawie przekształcenia komunalnego zakładu budżetowego pod nazwą [...] w [...] w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Gminy [...]. Z kolei [...] w [...] utworzono na podstawie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 sierpnia 1991 r. nr XVIII/173/91 w celu prowadzenia działalności gospodarczej mającej na celu zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej m.in. w zakresie lokalnej komunikacji zbiorowej. Uchwała z dnia 29 sierpnia 1991 r. likwidowała również przedsiębiorstwo komunalne pod nazwą [...] w [...]. Z § 2 ust. 1 uchwały z dnia 30 października 1997 r. wynika, że skarżąca spółka wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki związane z działalnością zakładu budżetowego MPK. Powyższe nie oznacza jednak, że doszło do przeniesienia praw i obowiązków przedsiębiorstwa państwowego MPK w [...] zlikwidowanego z dniem 1 września 1991 r., które było stroną postępowania zakończonego decyzjami Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 czerwca 1983 r. oraz z dnia 29 września 1983 r. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do przedsiębiorstw państwowych, dla których rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełnią funkcję organu założycielskiego, staje się w dniu wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Biorąc pod uwagę te okoliczności, a w szczególności fakt, że zakłady budżetowe nie miały osobowości prawnej, nie można przyjąć, by skarżący – tj. [...] w [...] Sp. z o.o. miało interes prawny w sprawie dotyczącej przekazania w użytkowanie gruntu państwowego, jedynie na tej podstawie, że przed wydaniem kontrolowanych decyzji teren przekazany znajdował się w użytkowaniu przedsiębiorstwa państwowego [...] w [...]. Jak podnosi się w doktrynie prawa administracyjnego, istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny w toku postępowania. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku, nie zaś jej odrzucenie w postanowieniu (T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 50, por. również uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 62; postanowienia NSA: z dnia 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06, LEX nr 384145, i z dnia 8 lipca 2014 r., I OSK 1351/14, LEX nr 1494692, oraz wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., II OSK 1397/09, LEX nr 746508). Odrzucenie skargi na tej podstawie może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy brak interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę ma charakter ewidentny. Biorąc pod uwagę, że organ doręczył zaskarżoną decyzję zarówno Gminie Miastu [...], jak i [...] w [...] Sp. z o.o., traktując te podmioty jako strony postępowania, Sąd uznał, że brak interesu prawnego stron do wniesienia skargi nie był w tej sprawie oczywisty i wymagał merytorycznego zbadania obydwu wniesionych skarg pod kątem istnienia legitymacji skargowej skarżących w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Z tej przyczyny zasadne było oddalenie skarg wyrokiem, bowiem brak legitymacji skargowej nie był ewidentny. Uznając brak legitymacji skargowej skarżących w tej sprawie, Sąd nie może odnieść się merytorycznie do zarzutów skargi. Należy jednak zauważyć, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa tutejszego Sądu konstytucyjność przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. nie budzi wątpliwości, a wobec prawidłowej konstatacji organu, że w niniejszej sprawie upłynęło 30 lat od doręczenia obydwu kontrolowanych decyzji (co wynika z powoływanych przez organ dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych), zasadne było uchylenie przez Ministra decyzji Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2019 r. i umorzenie postępowania nadzorczego, do czego zobowiązywał organ art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., zgodnie z którym postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Ponadto z uwagi na oddalenie skarg z powodu braku legitymacji procesowej skarżących nie mogły zostać uwzględnione złożone w piśmie z dnia 15 lutego 2023 r. wnioski uczestnika postępowania: o stwierdzenie nieważności wymienionych w piśmie aktów oraz o przeprowadzenie dowodów z podanych dokumentów. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowego stanowiska w sprawie. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w tym trybie nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Ponadto, jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, przepis art. 15zzs4 ust. 3 powołanej ustawy należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Z tych przyczyn Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie.