I SA/Wa 114/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie Asesor WSA Iwona Kosińska Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu zażalenia A. P., postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnousługowego przy ul. [...] w Ł., na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2005 r. Prezydent Miasta Ł. wystąpił do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji Prezydenta Miasta Ł. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, przewidzianego do realizacji w Ł. przy ul. [...] (działka nr [...] w obrębie [...]). [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] postanowił nie uzgodnić przedłożonego projektu. Na powyższe postanowienie A. P. wniósł zażalenie. Minister Kultury postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] postanowił nie uzgodnić przedłożonego projektu. Na powyższe postanowienie A. P. wniósł zażalenie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższą decyzję A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2006 r. w całości i uchylił postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2005 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Na powyższe postanowienie A. P. wniósł zażalenie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wskazał, że działka nr [...] zlokalizowana przy ul. [...] w Ł. stanowi fragment parku miejskiego im. [...], wpisanego do rejestru zabytków decyzją [..] Konserwatora Zabytków w Ł. z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...] pod nr [...]. Park ten został wpisany w granicach działki nr [...] o pow. [...] i ograniczony jest ulicami: [...]. Organ zauważył, że w wyniku analizy historycznego planu parku z 1935 r. oraz ewidencji parku, opracowanej przez S. S. i A. W. we wrześniu 1993 r. w podsumowaniu stwierdzono: "Reasumując, należy ponownie stwierdzić, iż obecny układ parku w znacznym stopniu odzwierciedla jego historyczny kształt". Przez teren obecnej działki nr [...] wytyczona została aleja parkowa, a na pozostałym terenie urządzono trawnik oraz nasadzono drzewa i krzewy. Poprzez odpowiedni dobór drzew i krzewów na małym terenie uzyskano efekt założenia pejzażowego, swobodnego. Szatę roślinną stanowią drzewa i krzewy liściaste. Krzewy rozplanowano głównie wzdłuż granic parku, tworząc swoisty ekran oddzielający wnętrze parku od pasa ulic. Zdaniem Ministra, uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w Ł. byłoby sprzeczne z art. 4 pkt 1-3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Organ podkreślił, że zgodnie z tymi przepisami ochrona zabytków polega na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: 1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; 3) udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. W ocenie Ministra, obowiązywanie w obrocie prawnym decyzji Konserwatora Zabytków w Ł. z dnia [...] grudnia 1992 r. wpisującej do rejestru zabytków pod numerem [...] Park miejski im. S., w obrębie działki o nr [...], w granicach ulic: [...] wskazuje, iż przedmiotowy park w zakresie określonym w decyzji o jego wpisie podlega ochronie prawnej. Park ten uznany został za zabytek którego, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Zatem tak znaczne przekształcenie części Parku, tj. terenu, na którym znajduje się park miejski na teren, na którym powstać ma budynek mieszkalny, pozostaje w sprzeczności z istotą objęcia przedmiotowego parku ochroną prawną w formie indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Zdaniem organu odwoławczego poprzez odpowiedni dobór drzew i krzewów, na małym terenie Parku uzyskano efekt założenia pejzażowego, swobodnego. Krzewy rozplanowano głównie wzdłuż granic parku, tworząc swoisty ekran oddzielający wnętrze parku od pasa ulic. W części południowej, gdzie usytuowana jest obecnie działka nr [...] występują pojedyncze stare drzewa - lipa krymska (obwód pnia: 80, 113 cm), topola późna (obwód pnia: 206, 224 cm), klon pospolity (obwód pnia: 104, 107, 118, 160 cm), czeremcha (obwód pnia 49 cm). Realizacja inwestycji, proponowanej w decyzji o warunkach zabudowy wiązałaby się zatem z koniecznością usunięcia wartościowej zieleni, tworzącej kompozycję Parku. Ponadto inwestycja ta zamknęłaby dwie osie widokowe: pierwszą od ul. [...] - ważną dla widoku parku od zurbanizowanej strony południowej, drugą w obrębie samego Parku - otwierającą się na ul. [...] w stronę ul. J. Z uwagi na fakt, iż działania te byłyby sprzeczne z przepisem art. 4 pkt 1-3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, organ ochrony zabytków odmówił uzgodnienia wyżej wymienionej decyzji. Na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2007 r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podniósł, że postanowienie organu odwoławczego, jak i postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane przedwcześnie, bez należytego wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności (art. 7 i 77 KPA). W ocenie skarżącego nie wyjaśniono w szczególności, czy istotnie działka, której dotyczy uzgadniana decyzja o warunkach zabudowy leży w granicach Parku im. [...], który jest wpisany do rejestru zabytków. Decyzja z dnia [...] grudnia 1992 r. dotyczy wpisu do rejestru zabytków Parku im. [...] w granicach ulic: [...] obręb [...] nr rejestru gruntów [...] nr działki [...] o pow. [...]. Obszar tego Parku nie jest tym obszarem, który zamyka się w granicach wskazanych ulic. Ulice te wytyczają obszar powierzchniowo większy niż rzeczywisty obszar parku. W szczególności w "kwartale" tych ulic znajduje się oprócz parku, wiele budynków, co z istoty poddaje w wątpliwość uznanie ich za zabytek. Skarżący zauważył, że decyzja o wpisie do rejestru zabytków odwołuje się wyraźnie do działki nr [...], gdy tymczasem projekt decyzji o warunkach zabudowy wspomina o działce nr [...], a w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na to, że działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...]. Nie można zatem twierdzić, że działka nr [...] leży w obszarze zabytkowego Parku im. [...]. Skarżący oświadczył, że nie był mu znany materiał dowodowy, na którym oparły się organy obu instancji, gdyż organy uniemożliwiły stronie zapoznanie się z nim zgodnie z art. 10 § 1 KPA. Z pisma z dnia 8 listopada 2006 r. na które powołuje się organ odwoławczy wynika jedynie, że wyznaczono dwumiesięczny termin do rozstrzygnięcia sprawy uzgodnienia (art. 35 § 3 KPA). Nie bez znaczenia dla sprawy jest również i to, że obecnie toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o wpisie Parku im. [...] do rejestru zabytków. Gdyby bowiem okazało się, że decyzja ta została wzruszona ze skutkiem ex tunc, to wówczas odpadłby koronny dla organów argument, że działka nr [...] leży w granicach obszaru uznanego za zabytek. Tamta sprawa ma zatem charakter prejudycjalny. Poza tym skarżący poddał w wątpliwość twierdzenia organów, co do zabytkowego charakteru wyżej wymienionego Parku i konieczności utrzymania go w niezmienionym stanie, w sytuacji gdy [...] Konserwator Zabytków pozytywnie uzgodnił studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2002 r., które to studium przewiduje przekwalifikowanie na tereny budowlane działek oznaczonych nr [...] i [...] z obr. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko przedstawione dotychczas w sprawie. W piśmie z dnia 5 marca 2008 r. skarżący podtrzymał zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 10 KPA podnosząc, że jego zarzut nie dotyczy tego, że organ nie wyznaczył stronie 7-dniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, lecz tego, że organ nie powiadomił strony, że zgromadził materiał dowodowy i zamierza w oparciu o niego wydać decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 tej ustawy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską decyzję, o której mowa wyżej, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Sąd zauważa, że przepis ten nie precyzuje wiążących organ ochrony zabytków przesłanek warunkujących wydanie, w trybie art. 106 KPA, postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Z przepisu art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika jedynie, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Zatem ocena wpływu na zabytek inwestycji planowanej na gruncie objętym ochroną konserwatorską pozostaje w gestii wojewódzkiego konserwatora zabytków jako organu administracji posiadającego fachową wiedzę i doświadczenie w dziedzinie ochrony zabytków. Postanowienie wydawane w tym trybie jest więc aktem opartym na tzw. "uznaniu administracyjnym". Z przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - wynika, że ochrona konserwatorska ma przede wszystkim charakter ochrony prawnej (art. 4 ustawy) Wojewódzki konserwator zabytków analizując przy podejmowaniu postanowienia uzgadniającego potrzebę ochrony określonego dobra kultury (w niniejszej sprawie parku miejskiego), poza wiedzą specjalistyczną i doświadczeniem w dziedzinie ochrony zabytków (art. 91 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy), musi mieć wzgląd na obowiązek państwa w zakresie ochrony dziedzictwa narodowego i prawa obywateli do dostępu do dóbr kultury (art. 5 i 6 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Organ ochrony zabytków musi uwzględnić cele ochrony zabytków. Cele te realizują się poprzez obowiązek podejmowania przez organ ochrony zabytków działań: 1) zapewniających warunki prawne, organizacyjne i finansowe, umożliwiające trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; 2) zapobiegających zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; 3) udaremniających niszczenie i niewłaściwe korzystanie z zabytków; 4) kontrolujących stan zachowania i przeznaczenia zabytków; 6) uwzględniających zadania ochronne w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 1-3 i 5-6 ustawy). Ochronie i opiece podlegają bowiem, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące parkami, ogrodami i innymi formami zaprojektowanej zieleni (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy). W niniejszej sprawie kontrola Sądu sprowadza się zatem do dokonania oceny, czy [...] Konserwator Zabytków oraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przy wydaniu zaskarżonych postanowień nie naruszyli przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy bądź dopuścili się uchybień, dających podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji bądź wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W sprawach, w których rozstrzygnięcie oparte jest na "uznaniu administracyjnym" rolą Sądu jest przede wszystkim dokonanie oceny, czy organy administracji publicznej wydając kwestionowane postanowienia nie przekroczyły granic "uznania administracyjnego" i czy należycie uzasadniły zajęte w sprawie stanowisko. Należy bowiem zauważyć, że ustalenie i ocena wystąpienia w sprawie merytorycznych podstaw (bądź ich brak) do wydania postanowienia uzgadniającego należy do organów wyspecjalizowanych w dziedzinie ochrony zabytków dysponujących doświadczeniem i wiedzą fachową w tym zakresie. Z tego względu kwestia merytorycznej zasadności zaskarżonych postanowień pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego (w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenia się zgodność decyzji z prawem wyłącznie na podstawie akt sprawy (dokumentów), bez udziału biegłych – art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Analizując przedłożony w sprawie materiał dowodowy Sądu uznał, że nie było podstaw do wycofania z obrotu prawnego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2007 r. i poprzedzającego go postanowienia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2007 r. Z przedstawionego przez organy obu instancji stanowiska wynika bowiem, z jakich powodów planowana inwestycja budowlana nie mogła być pozytywnie uzgodniona. [...] Konserwator Zabytków, powołując się na przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wskazał, że Park im. [...] w Ł. stanowi enklawę zieleni wysokiej pośród intensywnej zabudowy centrum miasta, a usytuowane wzdłuż granic Parku krzewy stanowią ekran, który oddziela wnętrze Parku od ruchliwych ulic. Organ uznał, że planowana na działce nr [...] inwestycja spowodowałaby zakłócenie obecnego układu przestrzennego Parku i zamknięcie dwóch osi widokowych: pierwszej od ul. [...] – ważnej dla odbioru Parku od zurbanizowanej strony południowej i drugiej, w obrębie samego Parku – otwierającej się z ul. [...] w stronę ul. [...]. W ocenie organu inwestycja naruszy walory ekspozycyjne Parku przesłaniając od strony ul. [...] widok na znajdujące się w jego granicach pomniki przyrody oraz usunięcie znajdującego się na terenie działki nr [..] starodrzewia – robinii akacjowej, lipy krymskiej topoli późnej, klonu pospolitego, czeremchy, które obecnie stanowi integralną część Parku. Z kolei Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dodatkowo podkreślił, że uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] byłoby sprzeczne z art. 4 pkt 1-3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ zwrócił uwagę, że Park został uznany za zabytek na podstawie decyzji [...] Konserwatora Zabytków w Ł. z dnia [...] grudnia 1992 r., a zatem zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy, jego zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na jego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. W ocenie Ministra tak znaczne przekształcenie części terenu, na którym znajduje się park miejski na teren, na którym powstać ma budynek mieszkalny, pozostaje w sprzeczności z istotą objęcia przedmiotowego Parku ochroną prawną w formie indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Zdaniem organu odwoławczego poprzez odpowiedni dobór drzew i krzewów, na małym terenie Parku uzyskano efekt założenia pejzażowego, swobodnego. W części południowej, gdzie usytuowana jest obecnie działka nr [...] występują pojedyncze stare drzewa - lipa krymska (obwód pnia: 80, 113 cm), topola późna (obwód pnia: 206, 224 cm), klon pospolity (obwód pnia: 104, 107, 118, 160 cm), czeremcha (obwód pnia 49 cm). W ocenie Ministra, realizacja inwestycji proponowanej w decyzji o warunkach zabudowy wiązałaby się zatem z koniecznością usunięcia wartościowej zieleni, tworzącej kompozycję Parku. Skoro więc zaskarżone postanowienia zostały wydane przez właściwe organy w oparciu o prawidłową podstawę prawną i są należycie uzasadnione, to nie można im postawić zarzutu naruszenia prawa, skutkującego ich uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności. W niniejszej sprawie organy ochrony konserwatorskiej uznały, że interes indywidualny winien ustąpić przed interesem społecznym. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z prezentowanym przez sąd administracyjny poglądem, że mająca umocowanie konstytucyjne ochrona dziedzictwa narodowego (art. 5 Konstytucji RP) ma pierwszeństwo przed zagwarantowanym wprawdzie ustawowo (Prawo budowlane), lecz nie gwarantowanym konstytucyjnie w sposób tak silny jako dziedzictwo narodowe prawem do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OSK 109/05, LEX nr 188290). Odnosząc się do podnoszonych w sprawie zarzutów Sąd zauważa, że działka nr [...] - jak trafnie wskazał skarżący - nie znajdowała się w granicach Parku im. [...] w Ł. według stanu z 1902 r., jednakże w 1992 r. ów Park miał inne granice i w jego skład wchodził obszar obejmujący obecną działkę nr [...]. Ze dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że działkę nr [...] wyodrębniono geodezyjnie z działki nr [...] dopiero w opracowaniach z 1995 r., a zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków wprowadzono w dniu 12 czerwca 1997 r. (mapa sytuacyjna dla celów prawnych przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 17 marca 1995 r., pismo Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], kopia mapy sytuacyjnej sporządzona przez starszego geodetę L. M. w dniu 10 lipca 2006 r. załączona do pisma [...] z dnia 13 lipca 2006 r., nr [...]). Jeżeli natomiast chodzi o podnoszony w skardze brak na działce nr [...] elementów zielonych i urządzeń istotnych z punktu widzenia historycznego, trzeba zauważyć, że wpisowi do rejestru zabytków podlegał Park, a więc zabytek nieruchomy stanowiący całościowe założenie urbanistyczne, służące użytkowi publicznemu jako zorganizowana przestrzeń zielona pełniąca różne funkcje (rekreacyjną, wypoczynkową), według granic geodezyjnych z dnia 12 grudnia 1992 r. Wpisowi nie podlegały zaś poszczególne jego elementy np. dzieła budownictwa i architektury, budowle, czy okazy przyrody żywej (starodrzew). Przy czym ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu lustracji działki nr [...] przeprowadzonej w dniu 18 kwietnia 2006 r. przez pracowników [...] Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. i załączonej doń mapy działki nr [...] wynika, że na przedmiotowym gruncie rośnie 15 drzew, w tym też niewątpliwie stare drzewa: topole późne o obwodzie 206 i 224 cm, klony pospolite o obwodzie 105, 107, 118, 160 cm, rubinie akacjowe o obwodzie 145 i 167 cm i lipa krymska o obwodzie 118 cm (pozwolenie na wycinkę rubinii akacjowej z dnia 31 października 2006 r. nie dotyczyło wyżej wymienionych drzew). Niezależnie od powyższego należy raz jeszcze podkreślić, że walory zabytkowe Parku podlegały ocenie z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej organów ochrony zabytków, której sąd administracyjny nie mógł kontrolować i weryfikować (w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenia się zgodność decyzji z prawem wyłącznie na podstawie akt sprawy, tj. dokumentów, bez udziału biegłych – art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Poza przedmiotem niniejszego postępowania pozostaje również kwestia "przekwalifikowania w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. z 2002 r. działki nr [...] i [...] na teren budowlany", skoro sprawa ta ma odrębny charakter i dotyczy nieruchomości usytuowanych w innym miejscu. Zgodzić należy się natomiast ze skarżącym, że przed wydaniem zaskarżonych w sprawie postanowień [...] Konserwatora Ochrony Zabytków i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie poinformowano strony o zabranym materiale dowodowym oraz o tym w jakim miejscu i czasie ma ona prawo zapoznać się z materiałem dowodowym i wypowiedzieć się co do jego treści (art. 10 § 1 KPA), jednakże uchybienie to – zdaniem Sądu – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. A. P. na etapie postępowania administracyjnego jaki i w skardze sądowej nie przedstawił bowiem dowodów na okoliczność istnienia podstaw o charakterze fachowym, czy też prawnym do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, które wnosiłyby coś istotnego do sprawy. Rację ma również skarżący co do tego, że sprawa legalności decyzji o wpisie Parku im. [...] w Ł. miała charakter prejudycjalny dla sprawy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro jednak Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w konsekwencji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o wpisie Parku do rejestru zabytków, to także ta kwestia nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.