I SA/Wa 1152/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie : WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Izabela Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie najmu lokalu użytkowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w sprawie najmu lokalu użytkowego, usytuowanego przy ul. [...] z pominięciem konkursu ofert – utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]. Organ przedstawił następująco stan faktyczny: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] z uwagi na fakt, iż kwestionowana uchwała nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a., albowiem nie jest rozstrzygnięciem indywidualnej sprawy administracyjnej, podjętej przez uprawniony organ administracji publicznej, na podstawie jednoznacznego upoważnienia, wynikającego z powszechnie obowiązującej normy prawnej, która dla ustalenia skutków prawnych danego stanu faktycznego przewiduje formę decyzji administracyjnej. Od powyższej decyzji M. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie wnioskodawcy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. pozostaje w rażącej sprzeczności z wyrokiem NSA z dnia 6 października 1999 r., II SA 2546/98, zgodnie z którego brzemieniem: "Decyzja administracyjna wydana w sprawie, której załatwienia w formie decyzji prawo nie przewiduje, jest decyzją wadliwą jako wydaną bez podstawy prawnej". Zdaniem wnioskodawcy podważany akt jest decyzją administracyjną wydaną bez podstawy prawnej, a zatem decyzja taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 157 § 3 K.p.a., stanowiąca o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] z powodu niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych (tzn. w sytuacji, jeżeli np. żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności pisma, aktu, uchwały, niebędących decyzją administracyjną). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż o tym, czy dana sprawa kwalifikuje się do załatwienia w drodze decyzji, przesądzają przepisy prawa materialnego, natomiast wszelkie niejasności regulacji materialnoprawnej nie mogą być eliminowane przez odwoływanie się do treści art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), który stanowi, iż nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem oddania w najem lub dzierżawę. Organ podkreślił, iż czynności te dokonywane są w formie umowy, a nie decyzji administracyjnej. Ponadto organ wskazał na treść art. 37 ust. 1 powołanej ustawy, w myśl którego nieruchomości sprzedawane są lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Natomiast na podstawie art. 37 ust. 3 tej ustawy wojewoda lub rada i sejmik w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych. Przepis ten stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu przywołane przepisy i tryb działania w nich wskazany jednoznacznie przesądzają o charakterze przedmiotowej sprawy i wykluczają możliwość wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Ponieważ kwestionowana przez stronę uchwała, jak wykazano, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a., albowiem nie jest rozstrzygnięciem indywidualnej sprawy administracyjnej, podjętej przez uprawniony organ administracji publicznej, zatem brak było zdaniem organu podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K., zarzucając jej naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 157 § 3 K.p.a., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W ocenie skarżącego pogląd zaprezentowany przez organ jest nie do zaakceptowania, gdyż w podważanej uchwale organ wykonawczy gminy władczo rozstrzygnął o uprawnieniu wspólników spółki cywilnej do zawarcia umowy najmu lokalu użytkowego przy ul. [...] w W. z pominięciem konkursu ofert. Zdaniem skarżącego jeśli zaskarżona uchwała nie byłaby decyzją to należało ją zakwalifikować jako uchwałę z zakresu administracji publicznej, w której organ gminy rozstrzyga o sposobie gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona z innych przyczyn niż w niej podniesione. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 29.03.2007 r. sygn. akt IV SO/Wa 36/07 odrzucającym skargę po rozpoznaniu sprawy z wniosku M. K. o wymierzenie grzywny Zarządowi Dzielnicy W. w związku z nieprzekazaniem skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...]06.2006 r. w sprawie najmu lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] z pominięciem konkursu ofert przesądził o niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej do rozpoznania tej skargi. W uzasadnieniu postanowienia sąd stwierdził, że sprawa powyższa nie należy do katalogu spraw wymienionych w art. 3 §2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wywodząc z tego, że nie podlega kontroli sądu administracyjnego skarga na uchwałę w sprawie przekazania lokalu do najmu w określonym trybie. Należy podkreślić, że składowi orzekającemu w przedmiotowej sprawie znana jest treść uchwały 7 sędziów NSA z dnia 6.11.2000 r. (OPS, 11/00, ONSA) jednak wiąże go treść art. 153 powyższej ustawy. Z treści art.153 p.p.sa wynika wprost, ze ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek ten może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, albo po wzruszeniu orzeczenia pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Żadna z tych okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20.08. 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. NR 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.