I SA/Wa 1167/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] ustalającej odszkodowanie na rzecz W. i Z. Z. w wysokości [...] zł z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego oraz na rzecz Gminy W. w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...], od km [...] do km [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. i orzekł o: 1) ustaleniu odszkodowania na rzecz Gminy W. w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...], od km [...] do km [...], 2) ustaleniu odszkodowania na rzecz W. i Z. Z. w kwocie [...] zł z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na ww. nieruchomości, 3) i zobowiązał do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta W. w terminie 14 dni od dnia wydania niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny i prawny: nieruchomość położona w obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. ), [...] ha, decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. , nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...], od. Km [...] do km [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz Gminy W. w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...], od km [...] do km [...] oraz ustaleniu odszkodowania na rzecz W. i Z. Z. w wysokości [...] zł z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na ww. nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej dotyczy budowy drogi krajowej, a podmiotem uprawnionym do jej realizacji jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Stąd też, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego w zw. z art. 22ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w warunkach rozpatrywanej sprawy podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podnosząc, iż płatnikiem ustalonego odszkodowania powinien być Prezydent Miasta W. Zdaniem odwołującego się rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic powiatu [...], z dniem 1 stycznia 2013 r. przywrócono miastu W. status miasta na prawach powiatu. W związku z powyższym ustalenie odszkodowania powinno być finansowane z budżetu miasta jako zarządcy drogi. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, organ stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Nieruchomości, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 i 18a cytowanej ustawy. Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jeżeli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została oddana w użytkowanie wieczyste, użytkowanie to wygasa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 4f ww. ustawy, odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Stosownie do art. 18 ust. 1 ww. ustawy wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1b ww. ustawy, suma wysokości odszkodowania przysługującego dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu, z wyłączeniem kwot, o których mowa w ust. 1 e i 1f, i wysokości odszkodowania z tytułu wygaśnięcia ograniczonych praw rzeczowych ustanowionych na tej nieruchomości lub na prawie użytkowania wieczystego nie może przekroczyć wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. W niniejszej sprawie podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody [...] w dniu [...] października 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. W. Operat szacunkowy jest jednym z dowodów w sprawie, i tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie przez organ administracji, stosownie do art. 77 kpa. W szczególności na podstawie art. 80 kpa rozpoznając sprawę organ administracji ma prawo i obowiązek ocenić dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, zbadać czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna. Złożony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy winien spełniać nie tylko formalne wymogi takiego dokumentu określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach rangi wykonawczej, ale musi tez opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanych nieruchomości. Z przedstawionego przez rzeczoznawcę majątkowego opisu wynika, że wyceniana nieruchomość położona jest w W. w ciągu garaży zlokalizowanych wzdłuż ulicy [...]. W bezpośrednim otoczeniu nieruchomości znajduje się ulica [...], a także tereny zurbanizowane. Na działce znajduje się wolnostojący budynek garażu w zabudowie bliźniaczej. Autor operatu ustalił również, iż na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2008 r., zgodnie z którym wyceniona działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] – zieleń urządzona z dopuszczeniem lokalizowania obiektów reklamowych – dopuszcza się pozostawienie części garaży istniejących lub lokalizację nowego zespołu garaży w części południowo – zachodniej. Mając na uwadze tak określone przeznaczenie biegły stwierdził, że rodzajem rynku nieruchomości właściwym dla oszacowania przedmiotowej nieruchomości jest rynek transakcji sprzedaży garaży. Jednocześnie biegły wyjaśnił, że cel wywłaszczenia, w tym przypadku pod inwestycję drogową, nie zwiększa wartości nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy, wyceniając grunt, zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Wartość rynkową gruntu biegły obliczył na kwotę [...] zł. Po przemnożeniu tej wartości przez średni współczynnik prawa użytkowania wieczystego, rzeczoznawca wycenił wartość gruntu przedmiotowej nieruchomości jako prawa użytkowania wieczystego na kwotę [...] zł. Współczynnik ten został określony na podstawie relacji prawa własności do prawa użytkowania wieczystego, po dokonaniu analizy rynku właściwego dla transakcji nieruchomościami nabywanymi po inwestycje infrastruktury komunikacyjnej. Ostateczna wartość prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości wraz z budynkiem garażu została oszacowana na kwotę [...] zł. Tak ustaloną kwotę odszkodowania Wojewoda [...] powiększył o 5% tytułem terminowego wydania nieruchomości na rzecz inwestora i przyznał na rzecz W. i Z. Z. odszkodowanie w kwocie [...] zł, oraz na rzecz Gminy W. w kwocie [...] zł. Odnosząc się natomiast do zarzutu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącego nieprawidłowego określenia podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zauważył, że skoro na dzień wydania decyzji odszkodowawczej miasto W. posiadało status miasta a prawach powiatu, to zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Prezydent Miasta W. był zarządcą drogi krajowej w granicach swego miasta. Mając na uwadze powyższe Minister uznał, że odszkodowanie powinno być wypłacone przez Prezydenta Miasta W., nie zaś, jak to stwierdził organ I instancji, przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. i orzekł jak w sentencji decyzji. Na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. Prezydent Miasta W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 15 Kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wobec skarżącego, który dopiero w postępowaniu przed organem drugiej instancji mógł być podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania, co diametralnie zmieniło pozycję procesową skarżącego w zakresie zarówno składania wniosków dowodowych, jak i oceny dowodów zgromadzonych przez organ i tym samym pozbawiło skarżącego prawa do dwukrotnego rozpatrzenia tej samej sprawy; - art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu udziału w każdym stadium postępowania w tym samym charakterze, tj. podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania; - art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenie się do wskazania jedynie przepisu prawa określającego granice rozstrzygnięć organu odwoławczego, podczas gdy w podstawie prawnej decyzji winien być wskazany również przepis prawa materialnego będący podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia, oraz naruszenia prawa materialnego: tj. - art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez zobowiązanie do wypłaty odszkodowania Prezydenta Miasta W. wobec uzyskania przez miasto W. z dniem 1 stycznia 2013 r. statusu miasta na prawach powiatu, co nastąpiło w trakcie wszczętych i toczących się postępowań i w sposób diametralny zmieniło sytuację skarżącego jako strony tych postępowań podczas gdy: decyzja ustalająca wysokość odszkodowania powinna być wydana w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna i organ nie powinien zwlekać z wydaniem decyzji aż skarżący uzyska status miasta na prawach powiatu i przerzucać na skarżącego obowiązek wypłaty odszkodowań, które nie zostały przewidziane i zaplanowane w budżecie skarżącego. Zdaniem skarżącego uzyskanie przez miasto W. z dniem 1 stycznia 2013 r. statusu miasta na prawach powiatu winno wywoływać skutki na przyszłość, tj. mieć zastosowanie do postępowań wszczętych po 1 stycznia 2013 r., - art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy inwestycje w zakresie dróg publicznych winny być finansowane wprawdzie z budżetu miasta na prawach powiatu, jednakże środki na finansowanie dróg krajowych powinny być zabezpieczone i pochodzić z rezerwy subwencji ogólnej, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu; - art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego poprzez przyjęcie, że pomimo wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Miasto W. jest zobowiązane do wypłaty odszkodowania, art. 2 i art. 165 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnie zagwarantowanej jednostkom samorządu terytorialnego odrębnej samodzielności, odrębnych praw majątkowych w ten sposób, że organ nakazuje Miastu, które nie było strona toczącego się postępowania wywłaszczeniowego wypłatę odszkodowania za przejęte nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wzniósł o jej oddalenie, wnosząc o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Uczestnicy postępowania W. Z. i Z. Z. nie wyrazili zgody na rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny dlatego Sąd, akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra, dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Niezależnie od oceny przez Sąd całości prowadzonego postępowania, zasadnicze rozważania skupiły się na analizie kwestii spornej między stronami, to jest prawidłowości określenia przez organy orzekające w sprawie podmiotu właściwego do wypłaty odszkodowania. Na wstępie należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie doszło do przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa oraz do ustalenia odszkodowania na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), celem realizacji inwestycji drogowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) – art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Powołana wyżej specustawa drogowa, obok zasad przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, określa również organy właściwe w tych sprawach. I tak w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z niniejszej ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi (art. 1 ust. 2 ustawy). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogi publiczne dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne. Z przepisu art. 19 ust. 1 tej ustawy wynika, że zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony drogi. Przy czym w myśl art. 19 ust. 5, w granicach miast na prawach powiatu, zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zgodnie natomiast z art. 20 pkt 3 i 17 tej ustawy, do obowiązków zarządcy drogi należy m.in. pełnienie funkcji inwestora oraz nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Powołany przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie określa zatem podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów nabycia nieruchomości pod drogi, w tym kosztów odszkodowania, odsyłając w tym zakresie m.in. do przepisów ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz.U. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) stanowi zaś, że zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi, finansowane są - w odniesieniu do dróg krajowych - przez ministra właściwego do spraw transportu za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowych spółek specjalnego przeznaczenia, w odniesieniu do dróg wojewódzkich - przez samorząd województwa, w odniesieniu do dróg powiatowych - przez samorząd powiatowy. W myśl natomiast art. 3 ust. 3 tej ustawy, w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Powołane przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. jednoznacznie określają podmioty zobowiązane do finansowania zadań związanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem, ochroną oraz zarządzeniem określoną kategorią dróg. Przy czym zasady wynikające z powyższych przepisów stosuje się także – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – do finansowania kosztów nabycia nieruchomości pod drogi. Stanowisko to nie narusza art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.). Poglądy takie prezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już we wcześniejszych orzeczeniach i należy uznać je za jednolite i ugruntowane (przykładowo: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1910/12; z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2055/12; z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt 704/13, cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że objęta zaskarżoną decyzją nieruchomość przeznaczona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, położona jest w granicach miasta W., które jest miastem na prawach powiatu. Oczywiste zatem jest, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, tj. m.in. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. i art. 22 ust. 1 specustawy, odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, przejętą pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...], powinno być wypłacone przez Prezydenta Miasta W., a nie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Mając na uwadze powyższe wywody należy uznać, że określenie przez Ministra podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania jest zgodne z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że w ocenie Sądu, w toku prowadzonego postępowania odszkodowawczego, nie doszło do istotnego naruszenia przepisów ogólnych procedury administracyjnej. Organ pierwszej instancji zapewnił stronom prawo udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwił im także zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie co do zgromadzonych w sprawie dowodów. Sąd nie zgodził się ze skarżącym, że obowiązku tego nie dochowano w stosunku do Prezydenta Miasta W., jako podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. Prezydent bowiem brał udział w postępowaniu odszkodowawczym prowadzonym przed organem wojewódzkim, co wynika chociażby z w/w zawiadomienia. Rola, w której występował Prezydent, nie może determinować jego skuteczności. Już w trakcie postępowania przed organem I instancji mógł on przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Nie ma bowiem wątpliwości, iż wiadomym mu było, że z dniem 1 stycznia 2013 r., miasto W. zmieniło swój status – na miasto na prawach powiatu. Błędna natomiast interpretacja przepisów prawa dokonana przez organ I instancji w zakresie podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, nie mogła doprowadzić do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 Kpa, bowiem nie została spełniona żadna z przesłanek, o jakich mowa w tym przepisie. Podkreślić również należy, co także było zarzutem skargi, że organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniać stan prawny istniejący w dniu wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Brak jest w tym zakresie przepisów intertemporalnych regulujących tę kwestię w sposób odmienny. Dlatego niezasadny jest argument, jakoby zmiana statusu miasta W. miała mieć zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po 1 stycznia 2013 r. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje również kwestia wydania decyzji odszkodowawczej po upływie 30 dni od dnia, w którym decyzja realizacyjna stała się ostateczna. W niniejszym postępowaniu kontroli bowiem podlega legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie zaś ewentualna bezczynność, czy przewlekłość organu. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia Konstytucji RP. Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że Minister w podstawie prawnej decyzji z dnia 26 kwietnia 2013 r., obok przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, nie powołał przepisów prawa materialnego, będących podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak nie oznacza to, że taka podstawa prawna nie istnieje. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika bowiem, które przepisy prawa materialnego miały w niniejszej sprawie zastosowanie. Takie niepełne powołanie podstawy prawnej orzeczenia w sytuacji, gdy organ odwoławczy w sposób odmienny określił jedynie podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, mimo iż stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kpa, nie wpływa w sposób istotny na wynik sprawy, a tym samym nie stanowi postawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 151 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.