I SA/Wa 1184/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia A. Z. na odmowę sprostowania decyzji MOPRu w O. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. 2. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podało, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. Z., utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta O przez Dyrektora MOPRu w O. z dnia [...] maja 2010 r. o nr [...] w sprawie odmowy sprostowania 15 własnych decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. przyznających A. Z. szereg świadczeń z pomocy społecznej. O sprostowanie tych 15 decyzji wystąpiła A. Z. w dniu 25 marca 2010 r., odnośnie wskazanej w zażaleniu szesnastej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wskazało jedynie, że nie była ona objęta żądaniem sprostowania wyrażonym we wniosku z dnia 25 marca 2010 r., w związku z czym jej sprostowanie nie było przedmiotem rozpoznania przez organ pierwszej instancji jak i przez Kolegium. Toteż, zdaniem organu, jeżeli A. Z. domaga się jej sprostowania, to winna wystąpić z odpowiednim wnioskiem do organu, który decyzję tę wydał. Postanowienie Kolegium zostało zaskarżone przez A. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem o sygn. I SA/Wa 1780/10 z 14 stycznia 2010 r. oddalił skargę na to postanowienie, i wskazał, że w stosunku do wniosku o sprostowanie ostatniej szesnastej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. o nr [...], nieobjętego rozstrzygnięciem organów administracji publicznej obu instancji, to organ drugiej instancji winien wydać orzeczenie co do dopuszczalności zażalenia stosownie do art. 144 kpa. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. 3. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło, że w postępowaniu wstępnym organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) ma obowiązek zbadać czy ten środek zaskarżenia jest dopuszczalny w oparciu o mające zastosowanie przepisy prawa. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn przedmiotowych, wśród których wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Z art. 141 § 1 kpa wynika, że zażalenie wnosi się na wydane w toku postępowania postanowienia, o ile kodeks tak stanowi. Z kolei art. 113 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Mając na uwadze sytuację faktyczną sprawy oraz przepisy prawa, organ wskazał, że zażalenie z dnia 27 maja 2010 r., złożone przez A. Z. na odmowę sprostowania decyzji MOPRu w O. z dnia [,...] lipca 2009 r. o nr [...], należało uznać za niedopuszczalne. Pierwotne żądanie A. Z. co do sprostowania 15 decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nie dotyczyło tego rozstrzygnięcia, w związku z czym nie było ono przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Dyrektora MOPRu w O. z dnia [...] maja 2010 r. o nr [...] w sprawie odmowy sprostowania 15 własnych decyzji. W związku z czym stwierdzić należy, że przedmiot zaskarżenia, w postaci rozstrzygnięcia o odmowie sprostowania ww. decyzji, w niniejszej sprawie nie zaistniał, co przesądza o stwierdzeniu niedopuszczalność wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych. Z tych względów oraz mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku o sygn. I SA/Wa 1780/10 z 14 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło, jak na wstępie. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. Z.; zarzucając, że zaskarżone postanowienie naruszyło wszystkie skarżącej i jej małoletniej córki prawa oraz prawa materialne poprzez nieprawidłowe wpisywanie ustaleń faktycznych, co wskazuje na celowe działanie, ponieważ SKO nie zmieniło nieprawidłowych ustaleń faktycznych w decyzji MOPR nr [...] i pominęło wniosek skarżącej z dnia 10 marca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, a powołuje się na zażalenie o sprostowaniu - skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy nr [...] oraz zmianę poczynionych ustaleń faktycznych w decyzji MOPR nr [...] poprzez nieprawidłowe wpisywanie "bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych". 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia A. Z. na odmowę sprostowania decyzji MOPRu w O. z dnia [...] lipca 2009 r. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa. 3. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 25 marca 2010 r. A. Z. wystąpiła do MOPRu w O. o sprostowanie 15 decyzji przyznających jej szereg świadczeń z pomocy społecznej. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. odmówiono A. Z. sprostowania 15 decyzji; od tego postanowienia organu pierwszej instancji A. Z. wniosła zażalenie, w którym domagała się również sprostowania szesnastej decyzji - z dnia [...] lipca 2009 r., nie objętej wnioskiem z dnia 25 marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., po rozpatrzeniu zażalenia A. Z., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji wskazując, że odnośnie szesnastej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., z uwagi na to, iż nie była ona objęta żądaniem sprostowania wyrażonym we wniosku z dnia 25 marca 2010 r., jej sprostowanie nie było przedmiotem rozpoznania przez organ pierwszej instancji jak i przez Kolegium. Toteż, jeżeli A. Z. domaga się jej sprostowania, to winna wystąpić z odpowiednim wnioskiem do organu, który ją wydał. Postanowienie Kolegium z dnia [...] czerwca 2010 r. zostało zaskarżone przez A. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1780/10 oddalił skargę na powyższe postanowienie, wskazując, że w stosunku do wniosku o sprostowanie ostatniej szesnastej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nieobjętego rozstrzygnięciem organów administracji publicznej obu instancji, to organ drugiej instancji winien wydać orzeczenie co do dopuszczalności zażalenia ( art. 144 kpa.). W związku z powyższym, mając na uwadze art. 141 § 1 kpa i art. 113 § 1 kpa stwierdzić należało, że zażalenie z dnia 27 maja 2010 r., złożone przez A. Z. na odmowę sprostowania decyzji MOPRu w O. z dnia [...] lipca 2009 r. o nr. [...] jest niedopuszczalne. Skoro pierwotne żądanie A. Z. co do sprostowania 15 decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nie dotyczyło ww. rozstrzygnięcia, to związku z tym nie było ono przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem Dyrektora MOPRu w O. z dnia [...] maja 2010 r. Przedmiot zaskarżenia, w postaci rozstrzygnięcia o odmowie sprostowania decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. o nr. [...], nie zaistniał, co przesądzało o stwierdzeniu niedopuszczalności wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych i skutkowało stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia. 4. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 127 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa. Zgodnie z art. 144 kpa, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Stosownie zaś do art. 127 § 1 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji; właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia - zgodnie z art. 127 § 2 kpa. Z powyższego wynika więc, że aby można było wnieść odwołanie, musiała zostać wydana decyzja przez organ pierwszej instancji. Art. 134 kpa stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10. wydanie. Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2009, s. 479), czyli również sytuację zaistniałą w niniejszej sprawie - decyzja organu pierwszej instancji nie została wydana, nie mogła więc wejść do obrotu prawnego, a zatem odwołanie od decyzji, której nie wydano - jest niedopuszczalne. 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.