I SA/Wa 1192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Dargas po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ogłoszenia wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] marca 2012 r. Zarząd Dzielnicy [...] podjął uchwałę nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały nr [...] w sprawie sporządzenia wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży. Na podstawie tej uchwały ze sprzedaży wyłączono lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W., którego najemcą jest K.S. Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. K.S. wezwała Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie Uchwały nr [...], z uwagi na naruszenie jej praw. Pismem z dnia 25 sierpnia 2012 r. Rada Gminy udzieliła stronie odpowiedzi, przesyłając jednocześnie uchwałę z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] o odrzuceniu złożonego przez stronę wezwania. W dniu 25 kwietnia 2013 r. K.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] wnosząc o jej unieważnienie. W treści skargi K.S. zarzuciła organowi nierówne traktowanie najemców lokali. W ocenie strony odmowa sprzedaży zajmowanego przez nią lokalu tylko dlatego, że skarżąca pobiera zasiłek mieszkaniowy jest sprzeczne z Konstytucją oraz Europejską Kartą Praw Człowieka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie podkreślić należy, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej ppsa), skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny tylko wówczas, gdy Sąd ustali, że zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Takimi przesłankami jest m. in są wymóg zachowania ustawowego terminu do złożenia skargi. W przeciwnym wypadku skarga zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w sprawie wyłączenia ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...]przy ul. [...[ w W. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwaną u.g.s) skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. W myśl art. 52 § 1 ppsa, skargę wnieść można po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Zgodnie z art. 53 § 2 ppsa, w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie (czyli przykładowo Uchwał, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.g.s), skargę wnosi się w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Odnosząc się do zagadnienia zachowania terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego wskazać należy, iż dotychczasowe rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych w kwestii dotyczącej terminu do złożenia skargi do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zostały rozstrzygnięte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60, w której stwierdzono, iż przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (tzw. skarga powszechna). Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w powołanej uchwale, a który Sąd podziela, przepis art. 53 § 2 ppsa, wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna bieg drugi z tych terminów czyli 60 - dniowy, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin 30 - dniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym nieprzekraczalnym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w dniu 28 czerwca 2012 r. wystąpiła do Zarządu Dzielnicy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjętą w dniu [...] marca 2012 r. uchwałą nr [...] Organ, pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało doręczone stronie skarżącej dnia 31 sierpnia 2012 r. Mając zatem na uwadze wcześniejsze rozważania, uznać należało, iż termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia [...] marca 2012 r. upłynął dla skarżącej w dniu 1 października 2012 r., czyli z końcem 30 – dniowego terminu licząc od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Powyższe oznacza, że skarga złożona przez K.S. w dniu 25 kwietnia 2013 r. złożona została z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Z uwagi na powyższe należało zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ppsa orzec jak w sentencji.