I SA/Wa 1196/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. odmawiającej dr P. P. wszczęcia przewodu habilitacyjnego. W uzasadnieniu Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, ze Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie. Dr P. P. wniósł odwołanie z dnia [...] sierpnia 2008 r. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] odmawiającej wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Skarżący zgłosił zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 594 ze zm.), jak również naruszenia przepisów art. 10 § 1, 27 § 1 w zw. z art. 24 § 3, 7, 77 § 1 i 138 § 2 kpa. Centralna Komisja podniosła, iż zarzut naruszenia art. 16 w/w ustawy jest chybiony gdyż na etapie otwarcia przewodu habilitacyjnego nie dokonuje się szczegółowej analizy dorobku naukowego kandydata, tylko oceny wstępnej. Zaś wstępna ocena dorobku naukowego kandydata zdaniem Centralnej Komisji została dokonana prawidłowo. Rada Wydziału powołała bowiem zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzenia czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. Nr 15, poz. 128, ze zm.) sześcioosobowy zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności przewodu habilitacyjnego. Zespół wydał pisemną opinię z dnia [...] czerwca 2008 r., która została przedstawiona na posiedzeniu Rady Wydziału. Zdaniem Zespołu dorobek kandydata nie spełnia kryterium "uzyskania znacznego dorobku naukowego " określonego w art. 16 w/w ustawy. W ocenie Zespołu różnorodność opracowanej problematyki i jej [...] nie pozwala na ocenę dorobku jako znacznego. Zespół przedstawił informację o ilości prac definiowanych przez Autora jako "oryginalne prace twórcze" i "pozostałe publikacje" oraz o miejscu ich publikacji, jak również ich tematykę. W konkluzji swojej opinii Zespół odmówił rekomendacji wniosku. Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2008 r. na podstawie opinii Zespołu w głosowaniu tajnym stwierdziła, iż nie zachodzą ustawowe przesłanki do wszczęcia przewodu habilitacyjnego dr P. P., wyrażając ocenę, że dorobek naukowy przedstawiony przez Kandydata nie jest znaczny w rozumieniu art. 16 w/w ustawy. Centralna Komisja odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa podniosła, iż zgodnie z art. 29 powołanej wyżej ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kpa. Ponieważ ustawa wyczerpująco reguluje przebieg postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego i nie przewiduje wysłuchiwania Kandydata występującego o otwarcie przewodu habilitacyjnego przed podjęciem decyzji przez właściwy organ – w przedmiotowym postępowaniu nie ma zastosowania art. 10 § 1 kpa. Również za całkowicie niezasadny uznała Centralna Komisja zarzut naruszenia art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 3 kpa, gdyż powołany przez Radę Wydziału Zespół nie jest de iure żadnym organem Kolegialnym w rozumieniu art. 27 § 1 kpa. Służył on Radzie w przygotowywaniu wniosków dotyczących przewodu, natomiast nie miał kompetencji decyzyjnych jako organ. Centralna Komisja uznała również za bezpodstawny zarzut naruszenia przepisów art.7 i 77 § 1 k.p.a. Dotyczy on zasadniczo pominięcia w ocenie publikacji z 2002 r. pt. [...], na podstawie której wszczęto pierwotnie dr P. P. przewód habilitacyjny na Wydziale [...] Uniwersytetu w [...]. Tymczasem istnieje tu daleko idąca zbieżność tej publikacji z przedstawioną obecnie rozprawą habilitacyjną. Zdaniem Centralnej Komisji Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] i jej zespół nie jest związana ocenami podjętymi w 2003 r. przy wszczynaniu dr P. P. przewodu habilitacyjnego na Wydziale [...] Uniwersytetu w [...] ([...]). Również za nietrafny Centralna Komisja uznała zarzut naruszenie art. 138 § 2 kpa podnosząc, iż Zespół w swojej opinii stwierdził, że brak jest w objętej publikacjami dziedzinie znacznego dorobku naukowego, a prace przestawione przez Kandydata jako "oryginalny dorobek naukowy" mają w wielu przypadkach charakter [...]. Reasumując Centralna Komisja uznała, iż Rada Wydziału podjęła zaskarżoną decyzję w sposób prawidłowy, a Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji co do prawidłowości uchwały Rady Wydziału. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. P. zarzucając jej: 1. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, 2. obrazę art. 138 § 1 w zw. z art. 107 kpa poprzez uchylenie się przez Centralną Komisję od poczynienia w sprawie elementarnych ustaleń faktycznych, 3. obrazę art. 80 kpa polegającą na pominięciu milczeniem stanowiska analogicznego zespołu opiniującego dorobek naukowy skarżącego sporządzonego na Wydziale [...] Uniwersytetu w [...], 4. obrazę przez Radę Wydziału art. 75 w zw. z art. 7 kpa poprzez dopuszczenie do powtórnego wydania opinii w przedmiocie oceny dorobku przez Zespół, którego kwalifikacje skarżący podważył w odwołaniu, 5. obrazę art. 107 § 3 kpa poprzez pominiecie w uzasadnieniu faktycznym decyzji organu II instancji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w szczególności w odniesieniu do dowodów, które zostały zgromadzone w postępowaniu przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu w [...], 6. obrazę prawa materialnego, a w szczególności art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. poprzez przyjęcie, że skarżący nie uzyskał znacznego dorobku naukowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., odrzucenie skargi w zakresie pozostałych wniosków skarżącego. Uzasadniając powyższe stanowisko organ podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo podniósł, iż Centralna Komisja dokonała oceny czynności składających się na wszczęcie przewodu habilitacyjnego i uznała, iż ocena dorobku naukowego kandydata została dokonana prawidłowo. Zdaniem Centralnej Komisji nie zachodziła konieczność powołania zespołu w innym składzie, gdyż przedstawiona przez zespół opinia zawierała umotywowaną szeroką wstępną ocenę dorobku naukowego kandydata, a zarzuty skarżącego dotyczące braku kompetencji i obiektywizmu członków zespołu w ocenie Centralnej Komisji są wyrazem wyłącznie jego daleko posuniętego subiektywizmu. Kompetencję do wyrażenia oceny, czy kandydat spełnia kryterium "uzyskania znacznego dorobku naukowego" posiada Rada Wydziału, a nie sam kandydat. Wstępna ocena dorobku naukowego kandydata została w ocenie Centralnej Komisji dokonana prawidłowo, nie stwierdzono też uchybień w postępowaniu składającym się na wszczęcie przewodu habilitacyjnego skarżącego. W piśmie z dnia 17 listopada 2009 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze dodatkowo zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę art. 7, 77, 107 § kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie oceny dorobku naukowego jako nieznacznego, obrazę art. 6 kpa poprzez bezprawne wyłączenie z akt sprawy istotnych dowodów stanowiących załączniki do odwołania z dnia [...] września 2006 r., i z dnia [...] października 2007 r., w także publikacji, obrazę art. 35 i nast. kpa poprzez zaniechanie rozpoznania zawartego w piśmie z dnia [...] września 2006 r. zażalenia na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...]. Ponadto na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. skarżący dodatkowo wniósł o uchylenie wszystkich wydanych w sprawie decyzji oraz uchwał Rad Wydziału Uniwersytetu [...] i [...]. Pełnomocnik organu radca prawny B. N. wniósł o oddalenie skargi i cofnął wniosek o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd obowiązany jest zbadać, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż jest ona zgodna z prawem, co skutkuje uznaniem skargi za nie zasadną. Postępowanie przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów reguluje ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), przepisy wykonawcze wydane na jej postawie i Statut Komisji. Z art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, ze uchwała o wszczęciu przewodu habilitacyjnego kończy pierwsze stadium postępowania zainicjowanego złożeniem wniosku, o którym mowa w § 11 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.). Rada jednostki organizacyjnej na postawie dokumentów wymienionych w § 11 rozporządzenia podejmuje uchwały, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, o czym stanowi § 12 lit. a ust. 1 rozporządzenia. Złożenie wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego wraz z dokumentami, o których mowa w § 11 rozporządzenia, nie obliguje rady w każdym wypadku do uwzględnienia takiego wniosku. Opisany w ustawie przebieg postępowania zainicjowanego złożeniem wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego w sposób jednoznaczny przewiduje, w pierwszej kolejności, podjęcie uchwały w przedmiocie wszczęcia tego przewodu. Oznacza to, że rada jednostki jest uprawniona także do podjęcia uchwały o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Odnosząc przedstawione uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że w toku postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] i przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów nie zostały naruszone obowiązujące przepisy w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy lub prowadzący do nieważności decyzji. Należy mieć na uwadze, że postępowanie w sprawach nadania stopni naukowych jest postępowaniem szczególnym, charakteryzującym się daleko idącymi odrębnościami. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w tych postępowaniach stosuje się w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie i tylko odpowiednio a nie wprost o czym stanowi art. 29 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Jeżeli ustawa reguluje daną procedurę to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów kpa. Zgodnie z art. 21 ust 1 w/w ustawy Rada Wydziału miała obowiązek powiadomienia skarżącego o treści uchwały odmawiającej wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Powiadomienie o treści uchwały nie musi odpowiadać wymogom z art. 107 § 1 i 3 kpa. Tak więc zarzuty skargi w tej części nie znajdują uzasadnienia. Rada Wydziału może powołać spośród swoich członków posiadających tytuł profesora zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności postępowania w przedmiocie wszczęcia przewodu habilitacyjnego, (o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie taki Zespół został powołany i jego opinia stanowiła podstawę do podjęcia uchwały przez Radę Wydziału odmawiają wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Brak jest w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym podstaw do zakwestionowania obiektywizmu zespołu, który wydawał w przedmiotowej sprawie opinię. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Centralnej Komisji, iż zarzuty kierowane przez skarżącego wobec członków Zespołu są wyrazem jego subiektywnej oceny. Niezasadnie także skarga zarzuca naruszenie art. 10 § 1, 7, 77, 80, 75, 138 § 1 w zw. z art. 107 kpa. W toku postępowania przed Centralną Komisją zebrany został obszerny materiał dowodowy, w tym wskazano dwie recenzje, w których recenzenci przedstawili jednoznacznie negatywne opinie w kwestii zasadności odwołania. Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją Spraw Stopni i Tytułów nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na postawie przepisów kpa. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału przeprowadza własne postępowanie co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1661/06 – LEX NR 337127). W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydium Centralnej Komisji, które zapadło w głosowaniu tajnym znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy jak i w uzasadnieniu decyzji. Należy podnieść, iż zarówno Rada Wydziału jak i Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na etapie wstępnym postępowania oceniły, że dotychczasowy dorobek naukowy skarżącego nie odpowiada warunkom określonym w art. 16 ustawy – nie jest to dorobek znaczny z uwagi na różnorodność opracowanej problematyki i jej [...]. Ocena przedstawionego stanowiska Centralnej Komisji w toku postępowania przed Sądem nie mogła dotyczyć jej merytorycznych przesłanek. Zakres kognicji Sądu ograniczony był, do oceny czy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut skarżącego dotyczący zaniechania przeprowadzenia szczegółowej analizy jego dorobku naukowego jest całkowicie chybiony, bowiem na etapie wstępnym dokonuje się analizy wstępnej dorobku naukowego, a szczegółowa analiza tego dorobku jest przedmiotem następnych etapów procedury o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, wynikających z art. 18 ust. 2 ustawy. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 6 kpa poprzez wyłączenie dokumentów załączonych do odwołań z 2006 r. i 2007 r. jest również bezzasadny. Jak słusznie bowiem poniosła Centralna Komisja zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę Rada Wydziału nie była związana wynikami postępowania na Uniwersytecie w [...], jak również recenzjami dwóch ówczesnych recenzentów, których recenzje zostały dopuszczone przez Sąd jako dowód w niniejszej sprawie. Również za całkowicie niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 35 i nast. kpa, bowiem nie dotyczy on przedmiotowego postępowania. Także wniosek skarżącego o uchylenie wszystkich decyzji i uchwał Rady Wydziału Uniwersytetu [...] i [...] jest niezasadny w świetle treści wyroku w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga fakt, iż w sprawach o nadanie stopni naukowych Sąd administracyjny sprawuje kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie, to jest czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach. W rozpoznawanej sprawie organy wydające zaskarżoną decyzję tych przepisów nie naruszyły, co czyni skargę niezasadną, a zarzuty skargi w zasadzie sprowadzają się do naruszenia przepisów kpa oraz do kwestionowania przez skarżącego oceny przez organ jego dorobku naukowego, które to zarzuty Sąd również uznał za niezasadne. Na marginesie należy jeszcze dodać, iż Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o [...] uznając, iż materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie uprawnia do podjęcia przez Sąd tego rodzaju działania [....]. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.